Ο τρίτος γύρος θα είναι ο τελικός;

Λίγες μέρες πριν το δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών του 2014  οι δημοσιογράφοι είχαν ρωτήσει το πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ για το αποτέλεσμα των εκλογών και εκείνος απάντησε με νόημα ότι «ο τρίτος γύρος θα είναι και ο τελικός». Τότε οι περισσότεροι είχαν ερμηνεύσει τη δήλωση ως μια συνηθισμένη αιχμή για τις βουλευτικές εκλογές. Υπήρχαν όμως και κάποιοι (τότε καχύποπτοι)  που κράτησαν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα,  ο οποίος, να θυμίσουμε ότι,  από τα 14 του κιόλας χρόνια είχε διαβεί την πόρτα της ΚΝΕ και ανδρώθηκε πολιτικά κάτω από τις οδηγίες των ινστρουχτόρων του Περισσού.

Όσοι πέρασαν από τα Πανεπιστήμια τις δεκαετίες του 70 και του 80, θα θυμούνται το αστειάκι με τον τρίτο γύρο, που γινόταν ακόμα πιο γραφικό όταν οι φοιτητές της Πανσπουδαστικής φώναζαν το σύνθημα « Ο τρίτος γύρος θα είναι ο τελικός, μοβόρος, νικηφόρος και κομμουνιστικός». Οι πολιτικοί αντίπαλοι της φοιτητικής παράταξης του ΚΚΕ, θεωρούσαν ότι ο τρίτος γύρος, δηλαδή η ρεβάνς των κομμουνιστών μετά το 1917 και τον εμφύλιο, αποτελούσε απλά και μόνο μια άσκηση επαναστατικής γυμναστικής. Αργότερα το σύνθημα ατόνησε και μπήκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ωστόσο το όραμα του τρίτου γύρου εξακολουθούσε να γοητεύει πάντα τους νεαρούς κομμουνιστές, όπως ο Αλέξης Τσίπρας στα χρόνια της ΚΝΕ, που έβραζε το αίμα τους.

Ο Τσίπρας κατέλαβε την εξουσία τον Ιανουάριο του 2015 με τις ψήφους των αγανακτισμένων Ελλήνων και με κύριο όγκο τους απογοητευμένους ΠΑΣΟΚους του Δημοσίου που αισθάνθηκαν ότι είχε εξανεμιστεί η ασφάλεια που τους δημιουργούσε  το πιο επιτυχημένο προεκλογικό σύνθημα όλων των εποχών,  «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ». Μαζί τους ήταν και ένα σεβαστό ποσοστό συντηρητικών ψηφοφόρων που αισθάνθηκαν προδομένοι από την παράταξή τους, για τους φόρους και τις μειώσεις των εισοδημάτων τους, που τους επέβαλλε. Μαζί τους, επίσης και κάποιοι νεοφιλελεύθεροι που ποτισμένοι από το μίσος για τη δεξιά που ποτέ δεν τους έδωσε σημασία, στήριξαν τον Τσίπρα πιστεύοντας ότι θα γίνει ο νέος ηγέτης της σοσιαλδημοκρατίας. Κάποιος μάλιστα από αυτούς τους νεοφιλελεύθερους , ο οποίος είχε συνδέσει και το όνομα του με τις κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή, ήταν και ο βασικός επικοινωνιακός του σύμβουλος στις εκλογές του Ιανουαρίου.  

Πόσοι όμως ήταν αυτοί που είχαν πιστέψει ότι οι προεκλογικές υποσχέσεις για κοινωνική δικαιοσύνη, δουλειά στους ανέργους, αύξηση μισθών και μείωση των φόρων, μπορεί να έκρυβαν από πίσω τους κρυφούς πόθους της ακραίας πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ, για τον τρίτο γύρο; Πόσοι πίστεψαν ότι ο θαυμασμός του Τσίπρα για τα νοτιοαμερικανικά καθεστώτα εξακολουθούσε να υφίσταται; Πόσοι από αυτούς που τον ψήφισαν στην εκλογές, τον χλεύαζαν, όταν ως δημοτικός σύμβουλος της Αθήνας, ταξίδεψε στον Τσάβες και του ζήτησε δωρεάν πετρέλαιο για την πρωτεύουσα;

Τρεις μέρες μετά τις εκλογές η εφημερίδα Έθνος δημοσίευσε ένα 8σέλιδο (!) αφιέρωμα  στις υποσχέσεις των νέων υπουργών που πριν ακόμα γίνουν οι προγραμματικές δηλώσεις, είχαν προλάβει να τάξουν τα τριπλάσια από αυτά που έταξαν προεκλογικά. Αν κάνετε σήμερα έναν απολογισμό θα δείτε ότι από αυτά, τα μόνα που έγιναν πραγματικότητα ήταν η επαναπρόσληψη των καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών και το άνοιγμα της ΕΡΤ – που εκτός των άλλων έγινε και το τηλεοπτικό βήμα νεαρών και φιλόδοξων δημοσιογράφων της Αυγής. Να μην ξεχάσουμε και τα 500 εκατομμύρια του υπουργού Εθνικής Άμυνας για την αναβάθμιση παροπλισμένων αεροπλάνων και βέβαια το σαντουιτσάκι της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ.

Τώρα η κυβέρνηση ζητάει από τον ελληνικό λαό να  προσέλθει ξανά στις κάλπες και να την ξαναεμπιστευτεί ψηφίζοντας «όχι» στις προτάσεις των δανειστών. Θέτει ως διακύβευμα την προστασία των ανέργων και των φτωχών, τους οποίους αγνόησε στην πρόταση που κατέθεσε η ίδια στους δανειστές.  Αντίθετα το μόνο που εισηγήθηκε στους δανειστές ήταν η προστασία του Δημοσίου και η επιβολή φόρων σε όλους. Μάλιστα έσπευσε τότε να υπερασπιστεί την πρόταση της με non paper που έστειλε στους δημοσιογράφους, όπου παραδεχόταν ότι «Η πρόταση της κυβέρνησης δεν αποτελεί μέρος του προγράμματός της αλλά δίνει βιώσιμη λύση».

Θα περίμενε κανείς ότι μια πιο ξεκάθαρη, για τον Έλληνα ψηφοφόρο, στάση από την κυβέρνηση θα ήταν να τεθεί η ελληνική πρόταση σε δημοψήφισμα και να πάρει και την έγκριση του ελληνικού λαού.  Όμως η κυβέρνηση προτίμησε έναν ελιγμό,  που σε περίπτωση της απόρριψης της πρότασης των δανειστών, θα της δίνει λευκή επιταγή να κάνει ότι θέλει σε περίπτωση ρήξης. Να φύγει από το ευρώ, να πάει στη δραχμή, να πέσει στην αγκαλιά του Πούτιν.  Θα έχει μια εύπλαστη λαϊκή νομιμοποίηση των επόμενων κινήσεών της, που θα γίνει έρμαιο των ενστίκτων ακόμα και της πιο ακραίας συνιστώσας

Και η ευθύνη θα ανήκει στον ελληνικό λαό που ουσιαστικά ψήφισε τη ρήξη.  

Λίγες μέρες πριν, ο Mark Mazower είχε γράψει  στους Financial Times, για την ευκαιρία του Έλληνα πρωθυπουργού να κάνει την υπέρβαση και να γίνει μεγάλος ηγέτης (δείτε και εδώ) . Φαίνεται, όμως, ότι τελικά οι εποχές του δεκαπενταμελούς,  του έγιναν απόλυτο βίωμα. Αυτές οι μέρες ξύπνησαν μέσα του στο χθεσινό υπουργικό συμβούλιο. «Πάμε να κάνουμε κατάληψη» βροντοφώναξε «Να κλείσουμε τις πόρτες της χώρας και να μην αφήσουμε κανέναν να μπει μέσα». Αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο για τον Τσίπρα και την κυβέρνηση από το δημοψήφισμα της Κυριακής. Αν το καταφέρουν, θα έχουν στρώσει το δρόμο για τον τρίτο γύρο ο οποίος θα είναι σίγουρα ο τελικός. Για τη χώρα…