Όταν το τελευταίο δέντρο θα έχει κοπεί, όταν τα ποτάμια θα έχουν μολυνθεί, όταν τα ψάρια της θάλασσας θα είναι νεκρά, τότε ο άνθρωπος θα καταλάβει ότι τα χρήματα δεν τρώγονται
Κι ενώ σήμερα, όλοι εμείς, οι Έλληνες, θα έπρεπε να γιορτάζουμε μια νέα εποχή, είμαστε από χθες, βυθισμένοι στην `ένοχη` σιωπή...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
* Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.
“Σήμερα είναι ημέρα μνήμης. Είναι η 44η επέτειος αποκατάστασης της Δημοκρατίας αλλά όλα τα επισκιάζει η τραγωδία των νεκρών της πυρκαγιάς” δήλωσε με θλίψη σήμερα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στα κτίρια του πρώην ΕΑΤ-ΕΣΑ, που σήμερα είναι στη διάθεση του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974.
24 Ιουλίου 2018… Επέτειος… Ημέρα μνήμης για την επούλωση των τραυμάτων της Ελλάδας μας μετά από την επτάχρονη δικτατορία που την είχε πληγώσει βαθιά, αλλά και μνήμης για εκείνους που αντιτάχθηκαν με το δικό τους τρόπο τη δύσκολη αυτή περίοδο.
Κι ενώ σήμερα, όλοι εμείς, οι Έλληνες, θα έπρεπε να γιορτάζουμε μια νέα εποχή, είμαστε από χθες, βυθισμένοι στην σιωπή… Στην “ένοχη” σιωπή, αφού βλέπουμε δίπλα μας να χάνονται συνάνθρωποί μας που παγιδεύτηκαν στις ανελέητες φλόγες, δίχως να μπορούμε να αποτρέψουμε το κακό… Οι σκηνές είναι βίαιες κι απάνθρωπες…
Η φωτιές να “καταπίνουν” δέντρα, ζώα, σπίτια, αυτοκίνητα … Οι πολίτες καταλαβαίνοντας ότι οι ζωές τους κινδυνεύουν, μπαίνουν στα αυτοκίνητά τους σε μια προσπάθεια να αποφύγουν την πύρινη λαίλαπα… Μάταια όμως… Δεν αργεί η στιγμή που διαπιστώνουν ότι οι δρόμοι διαφυγής είναι όλοι μπλοκαρισμένοι. Εγκαταλείπουν τότε τα αυτοκίνητα τους και προσπαθούν να βρουν διέξοδο προς την θάλασσα με τα πόδια.
Κάποιοι έχουν την τύχη με το μέρος τους. Άλλοι όμως, εγκλωβίζονται ή σε αδιέξοδα, ή σε σημεία όπου η πρόσβαση στην θάλασσα ήταν αδύνατη, καθώς μπροστά τους υπάρχει γκρεμός.
Ζευγάρια με τα παιδιά τους αγκαλιάζονται για τελευταία φορά λίγο πριν το άδικο τέλος τους, λίγο πριν καούν ζωντανοί… Οι ήρωες πυροσβέστες να “λυγίζουν” μπροστά στα άψυχα παιδιά κορμάκια που μαζεύουν από την καταστροφή… Κινέτα, Μάτι, Νέος Βουτζάς, Ραφήνα, Πεντέλη πενθούν…
Κι εμείς, “βολεμένοι” στον καναπέ του σπιτιού μας, ή σε ένα μέρος μακριά από τη βιβλική καταστροφή, είμαστε απλοί παρατηρητές… Λυπούμαστε μεν, για όλην αυτήν την ανείπωτη τραγωδία που συμβαίνει γύρω μας, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο μας αγγίζει βαθιά, κατά πόσο θα έχουμε στο μυαλό μας αυτά τα γεγονότα και τις επόμενες μέρες… Δεν είμαι σίγουρη αν έχουμε συνειδητοποιήσει τη μεγάλη διάσταση του προβλήματος, όχι μόνο σε γενικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο…
Τα παιδιά μου, βλέποντας τον πορτοκαλί ουρανό, μυρίζοντας τη μυρωδιά από τις στάχτες, με ρώτησαν :“Γιατί μαμά υπάρχει φωτιά αφού κάνει κακό;” Είναι από εκείνες τις αποστομωτικές ερωτήσεις που κάνουν καμιά φορά τα μικρά και δεν ξέρεις τί να τους απαντήσεις, κυρίως γιατί δεν έχεις απάντηση ούτε καν για τον εαυτό σου…
Είναι απογοητευτικό ότι εν έτει 2018, παρά την εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης, τις ηλεκτρονικές προόδους, τις διαστημικές κατακτήσεις, να είμαστε στο έλεος των παραπάνω τραγικών “φαινομένων”, ανήμποροι να αντιδράσουμε… Και τί να κάνουμε, άλλωστε, θα αναρωτηθεί κανείς; Να διαμαρτυρόμαστε, να κλαίμε… φτάνει αυτό;
Δεν ξέρω πού να αποδώσω την ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν… Ας πούμε ότι η μοίρα των συνανθρώπων μας που χάθηκαν ήταν ιδιαίτερα σκληρή και άδικη…
Στο μυαλό μου, ήρθε μια παλιά ινδιάνικη προφητεία που λέει: “Όταν το τελευταίο δέντρο θα έχει κοπεί, όταν τα ποτάμια θα έχουν μολυνθεί, όταν τα ψάρια της θάλασσας θα είναι νεκρά, τότε ο άνθρωπος θα καταλάβει ότι τα χρήματα δεν τρώγονται”…
Μια φράση απλή, αλλά τόσο σοφή και ουσιαστική…
