ΣΟΚ προκαλεί το συμπέρασμα ότι η βλακεία είναι αήττητη!

Όμως πείτε την αλήθεια. Τι ήταν αυτό που τελικά σας ώθησε στο να κάνετε klik (να μην ξεχνιόμαστε) σε αυτό άρθρο; Το νικηφόρο σερί της βλακείας ή μήπως η λέξη «ΣΟΚ»; Αν ανήκετε στην πρώτη κατηγορία, συγχαρητήρια, μόλις ξεκινήσατε πόλεμο με τους «γκουρού» του ίντερνετ και των Μ.Μ.Ε., που ξεφυτρώνουν καθημερινά σαν δύσοσμα αέρια. Οι συγκεκριμένοι «ειδήμονες» δεν ζουν σε κάποιο παράλληλο «Matrix» (σ.σ. κουράγιο Agent Smith), αλλά δυστυχώς δίπλα μας και μάλιστα έχουν ως «Neo» (..) τους το «αποκλειστικό» και τα κάθε λογής «νούμερα».

Όμως για μισό λεπτό. Πως κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο κόσμος θέλει να του σερβίρονται οι ειδήσεις υπό τη μορφή ενός «αποκλειστικού ΣΟΚ»; Ρητορικό το ερώτημα. Προφανώς γιατί η πλειοψηφία του κοινού είναι αυτή που ευθύνεται για το «νικηφόρο σερί» που αναφέραμε παραπάνω. Δεν το λέμε εμείς. Το είπε κάποτε ένας τύπος που έτυχε να γίνει διάσημος λόγω της συνωνυμίας του με τον Πρίγκηπα Αλβέρτο του Μονακό:

«Μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα: Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, και ως προς το σύμπαν διατηρώ κάποιες αμφιβολίες».

Και κάπου εδώ «βγαίνει να τραγουδήσει η χοντρή» και το παιχνίδι λήγει με συντριβή του αντιπάλου. Ή μήπως είναι νωρίς για να δούμε στην οθόνη το «Insert Coin»; Ή ακόμη χειρότερα κλέβει το «μηχάνημα», ενώ είχαμε κι άλλη «ζωή», οπότε συνεχίζουμε ακάθεκτοι μέχρι τελικής πτώσης; Σιγά μην αφήσουμε έναν Γερμανο-Ελβετο-Αμερικανοεβραίο Αλβέρτο να μας κλέψει την δόξα με τις χαζοθεωρίες του. Στην χώρα όπου οι άνθρωποι πείθονται ακόμη από τα εκάστοτε «λεφτά υπάρχουν», τα «Ζάππεια» και τα σκισίματα μνημονιακών καλσόν, ο Αϊνστάιν -στην καλύτερη των περιπτώσεων- θα ήταν πωλητής βιβλίων στην τηλεόραση και μάλιστα όχι δικών του. Δηλαδή θες να μας αποδείξεις ότι είμαστε όλοι βλάκες και εσύ που γράφεις αυτό το άρθρο είσαι ο έξυπνος; Και τι προτείνεις; Υπάρχει σωτηρία; Η απάντηση είναι ναι, όσο υπάρχει και ο Άγιος Βασίλης.

Άρα «Game Over»;

Όχι.

Μπορεί να είναι αήττητη η βλακεία, αυτό όμως δεν σου αφαιρεί το δικαίωμα της προσπάθειας. Πολλές φορές ίσως χρειαστεί να χάσεις (έως και τα πάντα), αλλά αυτό που μετράει στο τέλος της ημέρας είναι αν πάλεψες με όλες σου τις δυνάμεις ή αν απλά βολεύτηκες από το «στημένο» αποτέλεσμα του παιχνιδιού. Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν δυσκολίες. Όμως η επιλογή είναι καθαρά δική σου. Η απάθεια και η ουδετερότητα είναι οι νονοί της βλακείας. Και θα της «φέρνουν δώρα» κάθε φορά που εσύ θα ωραιοποιείς καταστάσεις και θα κατασκευάζεις γελοία άλλοθι, με στόχο να κρυφτείς από τις ευθύνες σου. Έχε επίσης υπόψη σου ότι ακόμη και τεράστια μπορδοροδοκόκκινα χαλιά, δεν θα σου αρκούν για να τις στριμώξεις κάτω από αυτά.

Ναι ναι ξέρω:

-Πόσο «γλείψιμο» αντέχεις να σφουγγαρίζεις κάθε μέρα, σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο;

–Πόσο ρουφιανιλίκι και πισώπλατο θάψιμο, τα οποία στη συνέχεια δίνουν τη θέση τους σε Οσκαρικές ερμηνείες παντοτινής φιλίας ή αγάπης, μπορείς να χωνέψεις χωρίς να κάνεις εμετό;

-Σε πόση αναποφασιστικότητα, ανασφάλεια, ανωριμότητα, αχαριστία, επιλεκτική μνήμη, παλιμπαιδισμό, «δηθενιά» και πώληση κουτόχορτου, αντέχεις να εκτίθεσαι καθημερινά;

-Πόσα κόμπλεξ και συμπλέγματα ατόμων τα οποία χωρίς ίχνος ντροπής κάνουν κηρύγματα όλων των ειδών ενώ στην πράξη απλά υποκρίνονται, θα αποκρούεις σε καθημερινή βάση;

-Πόση ανικανότητα και αχρηστία θα ανεχτείς να επιβραβεύεται γύρω σου, μόνιμα εις βάρος της γνώσης και της ικανότητας;

-Πόσες αυτοκτονικές τάσεις που σου καταστρέφουν το παρόν και το μέλλον, μπορείς να δικαιολογήσεις;

-Πόση προδοσία μπορείς να συγχωρέσεις εις βάρος των αρχών σου και των υποσχέσεων που σου έδωσαν και έμειναν στα λόγια;

-Ως πότε θα τα βάζεις με ηλίθιους και θα χάνεις λόγω της δεδομένης απειρίας σου στο επίπεδο τους;

Εντάξει, το εμπεδώσαμε ότι δεν ανακάλυψες την Αμερική εν έτει 2015, ούτε καν την κοντινότερη δική σου, που λέει και το τραγούδι. Η βλακεία και οι φανατικοί υποστηρικτές της ήταν, είναι και θα παραμείνουν εκεί έξω, να πανηγυρίζουν τις συνεχόμενες νίκες τους, την ώρα που εσύ παρακολουθείς αμέτοχος. Και όπως περιγράφουν πολύ εύστοχα τα Κίτρινα Ποδήλατα, στην δική τους εκδοχή για το «Τι είναι Κράτος»:

«…Κι αν παθητικά θυμώνεις, βολεύεσαι κι αμύνεσαι, ιστορικά ευθύνεσαι!»

Για πόσο ακόμη;