Τα σχέδια στο μυαλό του λενινιστή κ. Αλέξη Τσίπρα

Στον ειδικό χώρο που έχει διαμορφωθεί για την περίπτωση του  και ξαπλωμένος σ` ένα γυάλινο φέρετρο, ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ, μετράει τον χρόνο που περνάει. Όχι ακριβώς ο ίδιος. Το ταριχευμένο σώμα του.

 Όσο πάει και λιγότεροι τον θυμούνται μ` αυτό το όνομα που είναι και το αληθινό του. Οι περισσότεροι τον γνωρίζουν ως Λένιν. Τον πρώτη ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης.

Μια και το πολίτευμα που τον ανέδειξε, ονομαζόταν και “δικτατορία του προλεταριάτου”, ο Λένιν είναι δικαιωματικά ο πρώτος “δικτάτορας του προλεταριάτου”. Ο πρώτος, αλλά όχι ο τελευταίος.

Ο όρος “δικτατορία του προλεταριάτου” υπονοεί, ότι ο “δικτάτορας” που διοικεί το προλεταριάτο, προέρχεται από το προλεταριάτο. Ωραία παραμύθια για τις μάζες. Ο Λένιν είχε δίκιο. Η μάζα θα χάψει ότι και να της σερβίρεις. Στις μέρες μας λέγεται “σανό”. Σε άλλες εποχές είχε άλλο όνομα.

Όποιος διατηρεί την κανονική κοινή λογική του, δεν μπορεί παρά να αναρωτιέται για το πως και το γιατί το πιο “δεξιό” πολίτευμα που θα μπορούσε να επινοήσει κανείς, ο Κομμουνισμός δηλαδή, εξακολουθεί να θεωρείται από τις μάζες, αλλά και από την διανόηση, ως “αριστερό”.

Η απάντηση είναι απλή. Ο Κομμουνισμός θεωρείται ως “αριστερό” πολίτευμα επειδή ο Λένιν είχε δίκιο. Οι μάζες χάβουν ότι και να τους σερβίρεις.

Αρκετοί με κάποιο τρόπο γνωρίζουν τι πάνω κάτω έλεγε ο Μαρξισμός. Τις θεωρίες δηλαδή του Καρλ Μαρξ για το Κεφάλαιο και για την απόλυτη επικράτηση του Κράτους, σε σχέση με τα μέσα παραγωγής. Ότι πιο “εξουσιαστικό” και άρα ότι πιο “δεξιό” θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, όπου η “εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο” είναι πλήρης και απόλυτη. Αν οι μάζες θέλουν να το θεωρούν αυτό “αριστερό” είναι δικαίωμα τους.

Σε αντίθεση με τον Μαρξ, που έφτιαχνε περίπλοκες θεωρίες, για πολύ απλά πράγματα, ο Λένιν ήταν πολύ πιο πρακτικός άνθρωπος και χωρίς ιδιαίτερες αυταπάτες. Λίγοι όμως γνωρίζουν και ποιο είναι το επίκεντρο της όποιας θεωρίας του Λενινισμού. Ως πρακτικός και έξυπνος άνθρωπος ο Λένιν, άφηνε όλες αυτές τις θεωρίες για άλλους. Για τον Λένιν υπήρχε μόνο μια θεωρία και ένα “αντικείμενο” της πολιτικής. Η Εξουσία. Η Εξουσία αυτή καθ` εαυτή. Και φυσικά και η διατήρηση της. Για τον Λένιν το μόνο που είχε νόημα στην πολιτική ήταν η εξουσία. Τι να τις κάνεις τις θεωρίες και ότι άλλο έχεις τυχόν στο μυαλό σου, αν δεν καταφέρεις να φτάσεις στην εξουσία; Για όποιον ασχολείται με την πολιτική, μόνο η εξουσία έχει νόημα.

Όπως είναι φυσικό ο Λενινισμός είναι το κυρίαρχο “αξίωμα”, η κυρίαρχη θεωρία όσων ασχολούνται με την πολιτική, έστω κι αν δεν το λένε, έστω και αν δεν το νομίζουν καν. Είναι χαρακτηριστικά του Λένιν τρία-τέσσερα από τα πολλά αποφθέγματα του :–” Ένα επαναλαμβανόμενο ψέμα, γίνεται αλήθεια”.– “Όσο υπάρχει κράτος δεν υπάρχει ελευθερία. Όταν υπάρχει ελευθερία, δεν υπάρχει κράτος”.–“Ένας άντρας με όπλο μπορεί να ελέγξει εκατό χωρίς”.–“Η αλήθεια είναι μια μικροαστική εμμονή”.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας κλασικός Λενινιστής. Χωρίς κανένα ιδιαίτερο προσόν και χωρίς να μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει για υπερβολική ευφυΐα, κατάφερε να αναρριχηθεί στην εξουσία με κύριο εφόδιο το νεανικό προφίλ του. Για να καταλάβει κανείς το πόσο εύκολα ένα ψέμα γίνεται αλήθεια, δεν έχει κανείς παρά να προσέξει ένα από τα βασικά “σλόγκαν” της πορείας του Σύριζα. Το ίσως βασικό μότο του Σύριζα ήταν το “πρώτη φορά αριστερά”, εννοώντας ότι είναι η πρώτη φορά που η “αριστερά” έρχεται στην εξουσία στην Ελλάδα. Πως είναι άραγε η πρώτη φορά, αφού η αληθινή πρώτη φορά ήταν με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το “σοσιαλιστικό” Πασόκ του, το 1981, και τις επόμενες φορές που έγινε κυβέρνηση. Επειδή ο “σοσιαλισμός” σαν σύνθημα εφθάρη ανεπανόρθωτα από το Πασόκ, προέκυψε αυτό το “πρώτη φορά αριστερά”, που είναι απλώς ένα ψέμα. Αυτά για να καταλάβει κανείς το πόσο εύκολα ένα ψέμα παίρνει τη θέση της αλήθειας. 

Όπως και να το κάνουμε όμως αυτή η τόσο εξόφθαλμη πολιτική απάτη, που αντιπροσωπεύει τόσο ο Τσίπρας όσο και ο Σύριζα συνολικά, ήταν αυτό που χρειαζόταν η Ελλάδα σ` αυτή τη φάση της πολιτικής της ιστορίας, καθώς οι μάζες όχι μόνο είχαν απογοητευτεί, αλλά είχαν θυμώσει, με τα δυο κόμματα που είχαν διαχειριστεί την εξουσία τα προηγούμενα σαράντα χρόνια και που είχαν οδηγήσει τη χώρα στην βαθιά οικονομική κρίση και στα Μνημόνια. Ο Τσίπρας ήταν ένα καθαρό προϊόν του συστήματος εξουσίας στην Ελλάδα, που βοήθησε να εκτονωθεί η έντονη δυσαρέσκεια της μάζας, σ` αυτά τα χρόνια της κρίσης. Αν δε υπήρχε δηλαδή, θα έπρεπε να το εφεύρουν. Έτσι είναι τα πολιτικά συστήματα. Είναι ανεξάντλητα σε λύσεις. Και αυτό γίνεται ευκολότερο, όταν έχεις και τέτοιους “πελάτες”.

 Όλα αυτά τα “αριστερά-δεξιά” εξ άλλου, είναι οι χαριτωμένες χαζομάρες που ακόμη εξακολουθεί να “καταναλώνει” η μάζα. Και αφού η κοινωνία χρειαζόταν αυτό το ιδιαίτερο “σανό” για το οποίο πεινούσε και διψούσε η μάζα, ο Τσίπρας το προσέφερε σε χορταστικές δόσεις. Σαν καλός λενινιστής ο Τσίπρας και έχοντας μεγαλώσει με τις “αριστερές” καταλήψεις και τα λοιπά, ξέρει πολύ καλά πως οι “αριστερές” μάζες που τον ψήφισαν, δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα ούτε για πολλή ελευθερία, ούτε για πολλή δημοκρατία, αλλά περισσότερο για τον κατάλληλο εξουσιαστή , που κυρίως θα εκφράζει το μίσος που αισθάνονται για οτιδήποτε θεωρούν αντίθετό τους. Γι αυτό άλλωστε και παρ` όλο που η διάψευση γι αυτά που κάποτε έλεγε είναι περίπου καθολική, εντούτοις δεν έχει πάθει την καθίζηση που έπαθε πριν χρόνια το Πασόκ. Αυτές οι μάζες που τον προτίμησαν έχουν μια ιδιαίτερη αδυναμία σε κάποιο είδος ψέματος, που ο Τσίπρας ξέρει πολύ καλά να το σερβίρει και όσο αυτός ο χώρος δεν βρίσκει τον αντικαταστάτη του, μπορεί να είναι ήσυχος ότι τα ποσοστά του δεν πρόκειται να πέσουν κάτω από κάποιο επίπεδο.

Επίσης, σαν καλός λαϊκιστής ο Τσίπρας γνωρίζει πως οι “πελάτες” του δεν είναι και τόσο φανατικοί σε θέματα συνέπειας και ιδεολογίας. Αυτό το έχει μάθει καλά από την περίοδο των καταλήψεων. Ήταν τότε που ως αρχηγός καταληψίας τότε, είχε διαπιστώσει πως το κύριο ιδεολόγημα των καταλήψεων δεν είναι άλλο από το “μπάχαλο”. Αυτό ζητούσαν οι τότε “πελάτες” του στα σχολεία και στις σχολές, αυτό ζητούσαν και οι τότε πελάτες του, όταν πήγαινε προς την εξουσία τον Γενάρη, αλλά και τον Σεπτέμβρη του `15.

Ψηφίστηκε από δικαιολογημένη οργή, απέναντι στους προηγούμενους που τα είχαν κάνει σαλάτα. Αλλά ψηφίστηκε και για την υπόσχεση του “μπάχαλου” που έδωσε.

Τελικά όμως αποδείχτηκε, ότι και ο ίδιος είναι όχι απλώς εξ ίσου κακός, αλλά μάλλον  χειρότερος από τους προηγούμενους. Κάτι σαν το κερασάκι στην τούρτα, σε μια πολιτική περίοδο, που νομοτελειακά θα κατέληγε σε καταστροφή.

Όμως ένας καλός λενινιστής δεν παύει ποτέ να μάχεται για την εξουσία. Εδώ και μήνες ακόμη και οι πιο φανατικοί οπαδοί του έχουν καταλάβει πως στην καλύτερη περίπτωση το “φαινόμενο Τσίπρας” δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αυταπάτη, και στην χειρότερη μια καθαρόαιμη πολιτική απάτη, ενώ οι ικανότητες του στην διακυβέρνηση, δεν είναι καλύτερες από τις επιδόσεις του στα αγγλικά.

Έτσι εδώ και μήνες, καθώς οι δημοσκοπήσεις, έκαναν ολοένα και πιο φανερό, ότι η περίοδος της χάρητος έχει τελειώσει, άρχισε και ο προβληματισμός για το πως θα μπορέσει τόσο ο ίδιος όσο και το κόμμα του να μείνουν αγκιστρωμένοι στην τόσο ευχάριστη Εξουσία. Όταν γνωρίσεις τα μεγαλεία του να ταξιδεύεις με ιδιωτικό αεροπλάνο και να συζητάς με τους ηγέτες του κόσμου, δεν είναι και τόσο εύκολο να γίνεις και πάλι ο ένοικος της Κουμουνδούρου.

Έτσι το σύστημα εξουσίας του Σύριζα, που αποτελείται κατά πρώτο λόγο από τον Στέλιο Παππά, κατά δεύτερο λόγο από τον Νίκο Παππά και κατά τρίτο λόγο από τον Αλέξη Τσίπρα, ψάχνει εδώ και μήνες να βρει τη λύση στο αδιέξοδο. Καθώς όμως και οι τρεις μαζί δεν έχουν συνολικό IQ που έστω να πλησιάζει τα 300, η λύση πελαγοδρομεί εδώ και μήνες. Έτσι τη μια έτειναν προς το να κλείσουν την αξιολόγηση και την άλλη, να τραβήξουν την κόντρα μέχρι το καλοκαίρι και ότι γίνει, καθώς σύμφωνα με την ελλειπή ευφυΐα αυτού του Τρίο, είχαν την εντύπωση πως είτε οι Ολλανδικές, είτε οι Γαλλικές, είτε οι Γερμανικές εκλογές, θα μπορούσαν για κάποιο περίεργο λόγο να αλλάξουν τα δεδομένα. Γι αυτό άλλωστε είχαν στραγγίξει την αγορά από χρήμα, έστω να μπορούν να πληρώσουν τη δόση του καλοκαιριού, γύρω στα 7 δις ευρώ. Μια πρόσφατη προειδοποίηση όμως από την Κομισιόν, ότι σε τέτοια περίπτωση, η διαπραγμάτευση ξεκινάει από την αρχή, τους έκανε να αλλάξουν ρότα. Έτσι φαίνεται πως στις 7 Απριλίου, προέκυψε κάποια κατ` αρχήν συμφωνία-χωρίς αυτό να αποτελεί και κάποια εγγύηση, όταν έχεις να κάνεις με τον Σύριζα. Το πλαίσιο της συμφωνίας είναι ένα από τα χειρότερα που θα μπορούσαν να υπάρξουν, καθώς πλήττει για άλλη μια φορά τους συνταξιούχους και τους μισθωτούς και επίσης κατεβάζει  το αφορόλογητο σε επίπεδο κατώτερο και από τις 6.000 (αυτό που ο Τσακαλώτος έλεγε πως αν κατέβει κάτω από τις 9.000 θα παραιτηθεί).

Το πιο ενδιαφέρον γι αυτή τη συμφωνία είναι όμως πως αυτά τα μέτρα θα εφαρμοστούν από το 2019 και το 2020. Και παρ` όλο που ακόμη η συμφωνία είναι μόνο στα λόγια και κανείς δεν μπορεί να είναι τελείως σίγουρος για το ότι πραγματικά θα κλείσει τελικά, στο μυαλό του Τσίπρα και των συνεργατών του έχουν αρχίσει να δημιουργούνται άλλες σκέψεις. Που έχουν να κάνουν με το πως θα διατηρήσουν την εξουσία έστω κι αν για κάποιο διάστημα μείνουν μακριά της. Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό αν όλα πάνε καλά με την συμφωνία, το επό,ενο διάστημα θα κυλίσει σχετικά ανέφελα, παρ` όλες τις μελλοντικές επιβαρύνσεις που προβλέπει η συμφωνία. Έτσι λοιπόν, αν όλα πάνε καλά, τον Αύγουστο του 2018, δηλαδή σε ένα χρόνο και κάτι, η Ελλάδα όπως προβλέπει αυτή η συμφωνία θα βγει από τα Μνημόνια. Για το επιτελείο του Τσίπρα αυτή θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να προκηρυχτούν εκλογές με βασικό επιχείρημα ότι τελικά με τον Σύριζα η Ελλάδα βγήκε από τα Μνημόνια. Θα ήταν όμως εκλογές που θα τις έκαναν για να τις χάσουν, αν οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να είναι αρνητικές για τον Σύριζα. Σ` αυτήν την περίπτωση Κυβέρνηση θα γινόταν η Νέα Δημοκρατία με Πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη, είτε μόνο του είτε με κάποιο άλλο κόμμα αν αναγκαζόταν να συγκυβερνήσει. Η καινούργια αυτή Κυβέρνηση όμως από το 2019 θα ερχόταν αντιμέτωπη με τις μειώσεις στις συντάξεις και τους μισθούς και την ακόμη μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση μια και θα έχει μειωθεί το αφορολόγητο και θα έχει πάει κάτω από τις 6.000. Στον Σύριζα εκτιμούν ότι η κοντή μνήμη της κοινωνίας δεν θα μετρήσει το ποιος έχει υπογράψει τις περικοπές, αλλά  ποια Κυβέρνηση θα τις εφάρμοζε και άρα θα εισέπρατε το πολιτικό κόστος.

Έτσι με την κοινή γνώμη εναντίον της καινούργιας Κυβέρνησης όταν το 2020 θα έπρεπε να εκλεγεί και πάλι Πρόεδρος, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Σύριζα και όσα άλλα κόμματα θα συμφωνούσαν με αυτό, θα έριχναν την Κυβέρνηση και στις καινούργιες εκλογές που θα γίνονταν με την απλή αναλογική, ο Σύριζα θα επέστρεφε στην εξουσία.

Είναι ένα σενάριο με πολλά “εάν”, αλλά είναι οι σκέψεις που κυκλοφορούν αυτήν την εποχή.

Μια τέτοια εξέλιξη πιθανόν να ήταν καταστροφική για την οικονομία, γιατί πιθανόν να οδηγούσε σε μεγάλη ακυβερνησία, αλλά αυτά είναι μικρά γράμματα για τον Τσίπρα και το επιτελείο του.

Για τους καλούς λενινιστές μόνο η Εξουσία μετράει.

Το απέδειξαν άλλωστε σ` αυτά τα δυο και κάτι χρόνια που κυβερνούν…