Το σήμερα που αύριο θα θέλω πίσω…
Νιώθω τόσο τυχερή κι ευγνώμων που μέσα από τα μάτια των παιδιών μου, μπορώ να ζήσω τη ζωή από την αρχή... Να ζήσω και πάλι όλες τις υπέροχες πρώτες φορές...Όπως την πρώτη μέρα στο σχολείο...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Στα χέρια μου κρατώ ένα μικρό θησαυρό… Είναι το ημερολόγιο που έγραψε η μαμά μου για εμένα, από τη μέρα της γέννησής μου μέχρι και τα πρώτα χρόνια της ζωής μου. Τα φύλλα του έχουν πια αλλάξει χρώμα… Ένδειξη ότι πέρασε αρκετός καιρός από τότε…
Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες, φτάνω στη μέρα που πήγα για πρώτη φορά στο σχολείο… Στο νηπιαγωγείο. Η μαμά μου περιγράφει πόσο περήφανη και συγκινημένη ένιωθε που είχα πια μεγαλώσει και ήμουν μια μικρή “μαθήτρια”. Ωστόσο, ήρθε η στιγμή του έντονου προβληματισμού της όταν αρνήθηκα να την αποχωριστώ…
“Έτρεμαν τα χειλάκια της όταν κατάλαβε ότι θα την έπαιρνε η δασκάλα με τα άλλα παιδάκια μέσα στην τάξη κι εγώ θα έπρεπε να φύγω.` γράφει… `Κι εσύ μαμά μου, πού θα πας τώρα;` τη ρωτάω με τρεμάμενη φωνή κι εκείνη μου απαντά: `Θα πάω σπίτι, να σου μαγειρέψω για το μεσημέρι και μέχρι να παίξεις, θα έχω έρθει να σε πάρω αγάπη μου.` Εγώ, που σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να φύγει, της απαντώ: ` Δεν θέλω να μου φτιάξεις φαγητό. Δεν πειράζει. Δεν θα φάω τίποτα. Μείνε μαζί μου…`
Μέχρι να γίνω μαμά, κάθε φορά που έφερνα στο μυαλό μου αυτήν τη γλυκιά περιγραφή, δεν μπορούσα να αισθανθώ πόσο σημαντική και καθοριστική– τόσο για το παιδί όσο και για τη μαμά- είναι αυτή η μέρα.
Τα χρόνια όμως πέρασαν, και ήρθε η στιγμή που θα ρύθμιζα και πάλι το ξυπνητήρι να χτυπήσει το πρωί για να ετοιμαστούμε για το σχολείο. Για την πρώτη φορά του αγοριού μου στο προνήπιο…
Η διαδικασία ήταν εκπληκτική… “Ετοιμάσαμε” την καινούργια τσάντα μας, “φάγαμε” το πρωινό μας, “φορέσαμε” τα καινούργια μας ρούχα, “ακούσαμε” τα παιδικά μας τραγουδάκια στο αυτοκίνητο και “φτάσαμε” στο νηπιακό σταθμό… Χαμόγελα χαράς να σκορπάνε παντού… Μέχρι που ένιωσα εκείνο το φοβερό deja vu… Μια σκηνή που είχα ξαναζήσει, κάποτε, μόνο που είχα διαφορετικό ρόλο… “Μαμά μου πού θα πας; Nα καθίσεις μαζί μου να παίξουμε!” μου λέει το αγοράκι μου, ενώ τα ματάκια του ήταν έτοιμα να ξεχειλίσουν από δάκρυα.
Ενώ η λογική μου μου έλεγε ότι έπρεπε σταδιακά να φύγω προκειμένου να τον βοηθήσω να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον, ένιωθα φοβερές τύψεις που θα με αποχωριζόταν. Αδικαιολόγητες και υπερβολικές, ίσως, αλλά αυτό ένιωθα. Δεν είμαι όμως αυτόματη μηχανή να ρυθμίζονται με το πάτημα ενός κουμπιού τα συναισθήματά μου…
Δε γεννιέσαι γονιός. Το παιδί σου που αναθρέφεις σε κάνει. Η ουσιαστική επικοινωνία μαζί του, επιτυγχάνεται όταν το “ακούς” όχι μόνο με τα αυτιά και τα μάτια, αλλά και με την καρδιά σου. Είναι ένα πλασματάκι που περιμένει από εσένα να του μάθεις τα βασικά, να του δείξεις τον κόσμο κρατώντας το από το χέρι. Δίπλα του σε κάθε του βήμα, δείχνοντάς του το δρόμο με προσοχή, να μη “στραβοπατήσει”, να τα καταφέρει να φτάσει εκεί που επιθυμεί.
“Καλός γονιός, είναι εκείνος που για το καλό του παιδιού του, μπορεί ακόμα και να το αποχωριστεί…” μου είπε κάποτε η μαμά μου.
Κι αυτό είναι μεγάλη αλήθεια…
Φέτος, είναι η δεύτερη χρονιά που “πάμε” σχολείο και σε λίγο καιρό η παραπάνω σκηνή της “πρώτης φοράς” θα επαναληφθεί με την κόρη μου… Και πάλι θα με πιάσει ανησυχία – γιατί έτσι είναι οι μαμάδες… Ανησυχούμε για το κάθετί… κι ας το κρύβουμε…
Περισσότερο απ` όλα όμως, θα με κατακλύσει εκείνη η γλυκιά μελαγχολία και νοσταλγία για τη δική μου “πρώτη φορά” που βγήκα από τον “χρυσαφένιο” μικρόκοσμο και τη θαλπωρή του σπιτιού μου…
Είναι φορές που σκέφτομαι πως αν είχα μιαν ευχή που θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, θα ήταν να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω έστω για λίγο. Για μια μέρα μόνο, να ζήσω εκείνη την υπέροχη ανεμελιά της παιδικής ηλικίας…
Για εμένα, βέβαια, ο χρόνος είναι σχετικός… Είναι φορές που οι δυσκολίες και τα προβλήματα που έχω αντιμετωπίσει, με έχουν κάνει να νιώθω τόσο απίστευτο “βάρος”, σαν να έχω όλες τις δεκαετίες του κόσμου στην πλάτη μου… Κι άλλες φορές νιώθω τόσο όμορφα κι ανάλαφρα σαν να βγήκε η μικρή Μανταλένα από τις φωτογραφίες των παιδικών της χρόνων. Γιατί ο χρόνος ο αληθινός, βρίσκεται στο ρολόι της ψυχής μας και όχι στα ρολόγια τοίχου.
Και κάπου εδώ, συνειδητοποιώ ότι το “σήμερα” κάποια μέρα θα το θέλω πίσω… Μπορεί τώρα που τα παιδάκια μου είναι μικρά και είναι κάτω από “τις δικές μου φτερούγες” μου, να έχω μεγάλη ευθύνη… Ξέρω όμως, καλά, ότι μέχρι να μπουν στον πολύπλοκο κόσμο των μεγάλων, οι προβληματισμοί τους είναι μηδαμινοί… Αργότερα, καλώς ή κακώς, πολλά θα αλλάξουν…
Θέλω, λοιπόν, να “κρατήσω” όσο περισσότερο γίνεται το “σήμερα”γιατί ξέρω ότι κάποτε θα το αναζητήσω…
Νιώθω τόσο τυχερή κι ευγνώμων που μέσα από τα μάτια των παιδιών μου, μπορώ να ζήσω τη ζωή από την αρχή… Να ζήσω και πάλι όλες τις υπέροχες “πρώτες φορές”…Όπως τη σημερινή…
Πρώτη μέρα στο σχολείο σήμερα… Καλή αρχή σε όλα τα παιδιά του κόσμου… Μαζί με αυτά και στους γονείς τους…
