5 νέα βιβλία για το καλοκαίρι

Το καλοκαίρι πλησιάζει και η περίοδος των διακοπών προσφέρεται για διάβασμα. Το klik σας προτείνει πέντε βιβλία που  μόλις κυκλοφόρησαν κι αξίζει να επιλέξετε. 

OFF 

Η ζωή αρχίζει όταν κλείνεις το κινητό – Stephane Garnier

92 καταστάσεις που το smartphone σας γίνεται τοξικό.

  92 περιπτώσεις που το smartphone σας δε σας χρησιμεύει σε τίποτα.

  92 καλοί λόγοι για να το κλείσετε.  

  92 λύσεις για να το εγκαταλείψετε οριστικά!

 Προτείνω να σηκώσουμε το κεφάλι από τις οθόνες μας, ν’αρχίσουμε σιγά σιγά την αποτοξίνωση, εφαρμόζοντας κάποια τεχνάσματα σε καθημερινή βάση, να ξανανακαλύψουμε την ομορφιά της ζωής, της πραγματικής ζωής. Πολλές φορές παρατηρούσα τα άτομα της παρέας μου να έχουν καρφώσει το βλέμμα στις οθόνες τους και να χαμογελούν με το τελευταίο SMS που είχαν λάβει. Mιμούμενος τους άλλους, βρέθηκα κι εγώ απορροφημένος στο μεγάλο ψηφιακό τίποτα, μπαινοβγαίνοντας από μέιλ σε κοινωνικά δίκτυα, ειδήσεις, hashtags, SMS και κλήσεις.

Έχει γίνει η ενασχόληση με το smartphone μας η αγαπημένη μας συνήθεια; Γιατί το έχουμε στο χέρι μας 24 ώρες την ημέρα; Είμαστε θύματα της τυραννίας του; Στην πραγματικότητα, όπως και εσείς, δεν ξέρω την απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις. Χωρίς να αρνούμαι τη χρησιμότητά του, σας προτείνω να εξισορροπήσετε τη χρήση του για να μειώσετε την εξάρτησή σας και να ξαναζήσετε!

 Μετάφραση από τα γαλλικά

ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ

Δεν πρόκειται πια για μόδα, αλλά για μια νέα πραγματικότητα. Μια νέα εικονική πραγματικότητα, στην οποία πρέπει να χτυπάει ο καθένας κάρτα μέχρι να γίνει πανταχού παρών παράγοντάς της, μέχρι να συνδεθεί μαζί της, όπως με μια ενδοφλέβια που μας κρατά στη ζωή. Κι έτσι το τηλέφωνο γίνεται ο απαραίτητος σύντροφός μας, ένα αντικείμενο από το οποίο δυσκολευόμαστε να απομακρυνθούμε. Η πραγματική αιτία της τοξικότητάς του είναι η αλόγιστη χρήση του. Αν όμως κάνουμε κάποιες μικρές αλλαγές στις συνήθειές μας, αν επανακτήσουμε την ισορροπία μειώνοντας την εξάρτησή μας από το κινητό και το χρησιμοποιούμε σωστά, θα ξαναβρούμε στιγμές, βλέμματα, μικρές χαρές που χθες μας φαίνονταν πολύ προφανή, πολύ φυσικά και σήμερα, πολλές φορές, δε βλέπουμε πια.

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΤΩΜΕΝΟΥ ΣΤΙΛΕΤΟΥ – Άννα Λάμπρου

Κάπου…πριν από τον Μεσαίωνα. Κάποτε… στην Ευρώπη. Δυστυχία, σκλαβιά και φόβος. Η ιστορία ενός ευτυχισμένου λαού, που ζούσε γεμάτος αγάπη και δικαιοσύνη πριν αμαυρωθεί από τη δολοφονία της αγάπης. Η δυστυχία του λαού που υπέφερε τα πάνδεινα, όταν καταδυναστεύτηκε από την εξουσία ενός τυραννικού Μονάρχη. Η ιστορία ενός νέου άντρα που πρόθυμα δέχτηκε να αντιμετωπίσει τους δολοφόνους της αγάπης και να θυσιαστεί για τη σωτηρία και την ελευθερία αυτού του λαού. Κανένας δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον, όπως κανείς δε γνωρίζει πώς ξαφνικά και εντελώς απροειδοποίητα πολλές φορές η ευτυχία παραχωρεί τη θέση της στη δυστυχία. Φυσικό ήταν και οι δύο ερωτευμένοι να μην μπορέσουν να μαντέψουν πως εκείνη η γαλήνια βραδιά τους θα μετατρεπόταν σε καταστροφική δυστυχία για εκείνους και θα εξελισσόταν σε καταιγίδα για το μέλλον πολλών άλλων…

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ & ΤΟ ΚΟΜΙΣΤΡΟ – Στρατής Γαλανός

Ένα αυτοκίνητο Oldsmobile Viking Special Deluxe Patrician Sedan. Ένα αυτοκίνητο που διηγείται τις ιστορίες αυτών που κάθισαν στο τιμόνι του αλλά και των επιβατών που φιλοξενήθηκαν στο σαλόνι του. Και ήταν πολλοί. Άλλοι θορυβώδεις, άλλοι σιωπηλοί. Καιροσκόποι, ιδεαλιστές, εγκρατείς και έκλυτοι, ξεπεσμένοι αριστοκράτες, πόρνες, κυρίες, ήρωες και προδότες. Ιστορίες που διατρέχουν μια ολόκληρη εποχή. Από την Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης ως την Ευρώπη του Μεσοπολέμου, μέχρι τελικά την κατοχική Αθήνα του Μεγάλου Λιμού και της Αντίστασης. Πορείες ανθρώπων που συνδέονται μεταξύ τους με αόρατα νήματα, συνθέτοντας την ιστορία μιας τεράστιας χρονικής περιόδου. Γι’ αυτό δε λέμε ιστορίες; Επειδή φοβόμαστε; Γι’ αυτό δεν πλάθουμε τις ιστορίες μας; Για να ξορκίζουμε τον φόβο, για να φοβόμαστε λιγότερο… τώρα που το φως σβήνει κι η νύχτα απλώνεται σιωπηλή κι ανελέητη; Το χαρτί νικάει την πέτρα; Θα έρθει μια στιγμή στη ζωή σας που το μέλλον θα μοιάζει με τυφλό παιδί που οδηγεί ένα ακίνητο αμάξι.  Θα συμβεί και σ’ εσάς, όπως συνέβη σ’ εμένα. Μια συμβουλή έχω να σας δώσω, κι αν θέλετε με ακούτε. Κλείστε τότε τα μάτια και ταξιδέψτε με τα φτερά της φαντασίας. Άλλη διαφυγή δεν υπάρχει…

 Η ΜΑΝΤΑΜ – Αλεξία Νικολοπούλου

Η Μαργαρίτα Δούκα είναι μια γυναίκα της διπλανής πόρτας, με σχέση, καριέρα, όνειρα, εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Εκείνη η μέρα που ξημέρωσε όμως σήμανε την αρχή μιας περιπέτειας που θα την οδηγούσε πίσω από τα σίδερα. Εκεί, μακριά από τη ζωή που μέχρι τότε ήξερε, κάτι νέο ένιωθε να γεννιέται μέσα από τα σπλάχνα της. Εκείνο που δε γνώριζε η Μαργαρίτα ήταν αν αυτή η αλλαγή στη ζωή της θα την έκανε έναν άνθρωπο ξαναγεννημένο και αγγελικά πλασμένο ή αν, φτάνοντας στο βάθος του πυθμένα, θα ξαναγεννιόταν σαν ένας δαίμονας. Μοναδικό φως στο σκοτάδι που την αγκάλιαζε η Μαντάμ, ένα αερικό που έμελλε να είναι ο καθοριστικός σταθμός στην πορεία της. Ποιο ήταν το μυστικό αυτής της κοπέλας,

που την κρατούσε δεμένη με αλυσίδες; Και ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Αλέξανδρος, που θα άλλαζε τη ζωή αυτών των γυναικών; Από το μεγάφωνο ακούστηκαν δύο ονόματα που ήταν πολύ γνώριμα σ’ εμάς. Ξένα μεν, αλλά ήταν στον θάλαμό μας. Αποφυλακίζονταν και οι δύο, κι εμείς, κλειδώνοντας στο κουτάκι του μυαλού μας τα πάντα, αφήσαμε έξω μονάχα τη χαρά. Για εκείνες που θα γεύονταν την ελευθερία τους. Αναστέναξα βαθιά, λες και προσπαθούσα να μυρίσω μέσα από εκείνες λίγο καθαρό αέρα. Ελεύθερο αέρα. Η Μαντάμ μου σιγοψιθύρισε στο αφτί: «Όλα θα πάνε καλά».

Ήταν η πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό στη φυλακή που άρχιζα να το πιστεύω… 

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΡΗΓΑ- Μάγδα Ιωαννίδου

Κι όταν η φιλία είναι τόσο δυνατή, έχεις τα πάντα. Ζεις και υπάρχεις μέσα απ’ όλα, καλά και κακά, άσχημα και όμορφα, και αναζητείς την αλήθεια για να τα αποποινικοποιήσεις. Μια αλήθεια που μπορεί να είναι και δίπλα μας και να μην τη βλέπουμε. Μια αλήθεια που μπορεί να είναι ακόμα και μια συγγνώμη. Αυτή την αλήθεια που ταξίδεψε μέσα στα δάση και τα ανθρακωρυχεία της Σιβηρίας, αλλά ξαναγύρισε για να φέρει τη δικαίωση.

«Όχι, δεν μπορεί. Ο Αντώνης δε θα έκανε κάτι τέτοιο. Αυτός δεν μπορούσε να αφαιρέσει ζωή», μονολόγησε ο Γιώργης. Ξανάγινε η ζωή του χαρταετός. Σηκώθηκε και ξαναπήγε στην πλατεία. Όλα τα νέα εκεί έφταναν πρώτα. Για πολύ καιρό το επίκεντρο των συζητήσεων θα ήταν αυτό το γεγονός. Όλοι θα υποψιαζόντανε όλους, και κυρίως τους νεοφερμένους. Είχε πολλά χρόνια ν’ ακουστεί κάτι τέτοιο στο χωριό και κοίτα τώρα που ακούστηκε. Τώρα που άρχισαν να επιστρέφουν αυτοί. Ο Γιώργης ήταν σίγουρος ότι κάποιος του ζητούσε κάτι από το παρελθόν κι εκείνος το αρνιότανε. Όπως ήταν σίγουρος ότι η τιμωρία έρχεται πάντα με την αλήθεια.