Η παράξενη ταινία για τον Μάικλ Τζάκσον και το μεγάλο λάμα στο δωμάτιο

Περνάω μια φάση τελευταία όπου συχνά αναπολώ μικρά και μεγάλα πολιτισμικά συμβάντα της millennial εμπειρίας για κάποιο λόγο, ενδεχομένως επειδή μεγαλώνω. Ένα από αυτά το θυμήθηκα λίγο πριν μπω στην προβολή του «Michael», της ταινίας για τη ζωή και το έργο του Μάικλ Τζάκσον, το οποίο συνέβη το Σεπτέμβριο του 2009. Τότε, δώδεκα μέρες μετά το θάνατο του ποπ σταρ, διεξήχθη η κηδεία του καλλιτέχνη που προβλήθηκε σε μαραθώνιες ζωντανές μεταδόσεις σε όλο τον κόσμο. Στο σπίτι δε, η μάνα μου είχε συντονιστεί σε κανάλια του εξωτερικού για να παρακολουθήσει το γεγονός, μιας και είχαμε δορυφορικό πιάτο, όντας ακόμα αιφνιδιασμένη από το ξαφνικό του πράγματος. Έφταιγε, επίσης, ότι είχε μεγαλώσει στη Ρουμανία όπου ο Τζάκσον λατρευόταν ως θεός, ενώ ήταν παρούσα στη θρυλική συναυλία που έδωσε εκεί. Μάλιστα, υπάρχει ακόμα μνημείο προς τιμήν του κι ας είχε μπερδέψει το Βουκουρέστι με τη Βουδαπέστη προτού εμφανιστεί στη σκηνή.

Το θέμα είναι πως ο περφόρμερ είχε αφήσει ένα βαθύ αποτύπωμα στους εκατομμύρια θαυμαστές του και τα κομμάτια του παραμένουν ανέγγιχτα από το πέρασμα του χρόνου. Συνδυασμός που ως ένα βαθμό, εξηγεί γιατί τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια ανάκαμψη της δημοφιλίας του στην ποπ κουλτούρα, ίσως σε μια απόπειρα επανοικειοποίησης της μουσικής κληρονομιάς. Κατά συνέπεια, βέβαια, έτσι αποσιωπούνται οι εξαιρετικά σοβαρές καταγγελίες σεξουαλικής κακοποίησης με τις οποίες είχε συνδεθεί ο Τζάκσον, αμαυρώνοντας αρκετά τη μνήμη του, μέρος των οποίων έχει καταγραφεί σε πολυσυζητημένα ντοκιμαντέρ όπως το «Leaving Neverland» (HBO). Είναι ακριβώς εκείνες οι πτυχές που αφήνει βολικά εντελώς εκτός αφήγησης το «Michael», αλλά από την άλλη, αυτό είναι το τελευταίο από τα πολλά προβλήματά του.

Ο «Βασιλιάς της Ποπ» ήταν φουλ περίεργος

Οι χολιγουντιανές μουσικές βιογραφίες οι οποίες δεν εξωραΐζουν πλήρως τους ήρωές τους μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ακόμα και αυτές, όμως, δεν παρεκκλίνουν ιδιαίτερα από μια αφηγηματική δομή εκ προοιμίου ξεκάθαρη, αφού ακολουθείται σχεδόν πάντα μια πορεία από τον πάτο ως τα αστέρια που θα έλεγε κι ο Mad Clip. Με άλλα λόγια, τα εν λόγω biopics δε φημίζονται για το δραματουργικό ενδιαφέρον τους, παρόλα αυτά, απτόητα τα αμερικανικά στούντιο συνεχίζουν να τα κυκλοφορούν αδιάκοπα, με το βαθμό κορεσμού να έχει ξεπεραστεί προ πολλού. Θυμίζουμε πως μόνο τα τελευταία δύο χρόνια είχαμε περισσότερες από τρεις σχετικές παραγωγές («Springsteen: Deliver Me from Nowhere», «A Complete Unknown», «Back to Black»), την ώρα που στα σκαριά βρίσκονται τέσσερις(!) ταινίες για τους Beatles. Σε αυτό το πλαίσιο, το «Michael» του Αντουάν Φουκουά («Ημέρα Εκπαίδευσης», «Ο Αριστερόχειρας») κάνει διεκπεραιωτικά αυτό που χρειάζεται για να περάσει οριακά τον πήχη. Υπό αυτήν την έννοια, μοιάζει εντυπωσιακό το πόσο παράξενη καταλήγει να δείχνει η περσόνα του Τζάκσον, παρόλο που υποτίθεται τον βλέπουμε υπό ένα αποκλειστικά θετικό πρίσμα.

Ο κατά τα άλλα έξοχος σεναριογράφος Τζον Λόγκαν («Ο Μονομάχος», «Skyfall», «Penny Dreadful»), εδώ αποτυγχάνει να βρει τη χρυσή τομή μεταξύ της πληγωμένης παιδικής ηλικίας του Τζάκσον, της περίπλοκης ανηλικιότητάς του που εκδήλωσε περίεργα απωθημένα μεγαλώνοντας και της καλλιτεχνικής ιδιοφυΐας του μουσικού. Έτσι, αυτό που προκύπτει κινηματογραφικά είναι ένα ξέπνοο παιχνίδι μίμησης ρόλων όπου ο Κόλμαν Ντομίνγκο ως καταπιεστικός πατριάρχης θα τρομοκρατεί δια βίου τους Jackson 5 και ο ίδιος ο Μάικλ θα μοιάζει επικίνδυνα με καρικατούρα. Ως προς αυτό είναι ενδεικτικά δύο είδη σκηνών που επαναλαμβάνονται κατά πλειοψηφία. Από τη μία όσες απεικονίζουν με αμφιβόλου ποιότητας ειδικά εφέ τη συνύπαρξη του Τζάκσον με αλλόκοτα κατοικίδια, από λάμα μέχρι φίδια και από την άλλη, εκείνες που τον παρουσιάζουν συχνά σε νοσοκομεία πλάι σε παιδιά ασθενείς. Ο παραλληλισμός που επιχειρείται είναι σαφής. Καθώς ο ίδιος στερήθηκε μια κανονική ανατροφή με φίλους και λοιπές συναναστροφές, στη συνέχεια βρέθηκε εγκλωβισμένος σε ένα τραυματισμένο συναισθηματικό μεταίχμιο που είχε πάντα την ανάγκη να επουλώσει. Η πρόθεση είναι αγαθή, η εκτέλεση όμως και δη συνδυαστικά με την επιλογή να μη θιχτούν οι μετέπειτα νομικές περιπέτειες, είναι κάπως άστοχη.

Κάνε moonwalk καλύτερα

Τουλάχιστον, από ένα σημείο και έπειτα, οι Φουκουά – Λόγκαν ρίχνουν όλο το βάρος τους στο ένα πράγμα που δουλεύει απροβλεμάτιστα: την ίδια τη μουσική. Ο πρωταγωνιστής Τζαφάρ Τζάκσον, ανιψιός του ποπ σταρ, όσο χορεύει και δεν ερμηνεύει είναι ικανοποιητικός, όπως επίσης οι αναπαραστάσεις διαχρονικά εμβληματικών βίντεο κλιπ, συναυλιών κ.ο.κ. Το σχετικό που πουρί αποσπά την προσοχή από τα οφθαλμοφανή λοιπά ελαττώματα όσο χρειάζεται, αλλά, είναι αρκετό; Σαφώς όχι, ειδικά όταν μια τόσο πληθωρική και ταυτόχρονα αμφιλεγόμενη προσωπικότητα καταλήγει να ελαχιστοποιείται στο μέγεθος λήμματος της Wikipedia και συναυλιακού compilation του YouTube.

Η ταινία «Michael» κυκλοφορεί στους κινηματογράφους από την Tanweer (23/4). Περισσότερες κριτικές ταινιών εδώ.