Η Τζέσι Μπάκλεϊ είναι ήδη μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της

Αμέσως μετά τη βράβευσή της με Χρυσή Σφαίρα α’ γυναικείου ρόλου σε δράμα, ο Πολ Μεσκάλ είπε για τη συμπατριώτισσα και συμπρωταγωνίστριά του Τζέσι Μπάκλεϊ: «Όταν κοπάσει όλο αυτό το σούσουρο των απονομών και περάσουν χρόνια, φοιτητές δραματικών σχολών θα μελετούν την ερμηνεία της και θα συζητούν για αυτήν για πάντα». Μιλάει, φυσικά, για το ρόλο της Ιρλανδής στο «Άμνετ» (Κλόι Ζάο), το οποίο κυκλοφορεί από τις 22 Ιανουαρίου στην Ελλάδα, όπου υποδύεται τη σύντροφο του Γουίλιαμ Σαίξπηρ που πενθεί την απώλεια του παιδιού της. Όλα δείχνουν πως πρόκειται για μια σπαρακτική εμφάνιση από την ηθοποιό, η οποία την τοποθετεί σε θέση φαβορί στα προσεχή 98α Όσκαρ (15/3) και επιβεβαιώνει πως βρίσκεται μεταξύ των κορυφαίων συναδέλφων της γενιάς της.

Από το χωριό στο Χόλιγουντ

Το ενδιαφέρον με την παραπάνω ατάκα του Μεσκάλ, εν τω μεταξύ, είναι πως η Μπάκλεϊ είχε βιώσει διαδοχικές απορρίψεις από σχολές υποκριτικής προτού βρει το δρόμο της στη βιομηχανία του θεάματος. Μάλιστα, είτε το πιστεύετε είτε όχι, η πρώτη ουσιαστική ευκαιρία που της δόθηκε ήταν στο τηλεπαιχνίδι ταλέντων του BBC με τίτλο «I’d Do Anything», όπου δεν τα πήγε και άσχημα τερματίζοντας δεύτερη. Υπό μία έννοια ο διαγωνισμός ήταν μια έσχατη λύση για την ίδια, καθώς έχοντας μεγαλώσει σε μια μικρή πόλη στα νότια του νησιού, το Κιλάρνι, δύσκολα να παρουσιάζονταν οι προϋποθέσεις για να δοκιμαστεί ως περφόρμερ. Ευτυχώς, πάντως, όσο προβαλλόταν η εκπομπή υπήρχε το ίντερνετ, έτσι είναι διαθέσιμο αρκετό υλικό της Μπάκλεϊ από εκείνη την εποχή. Σε σχέση με το πού βρίσκεται τώρα δε, η απόσταση είναι ιλιγγιώδης.

Αφού ολοκληρώθηκε το σόου, οι προτάσεις για δουλειά δεν άργησαν να έρθουν, κυρίως από το χώρο του θεάτρου. Για περίπου μια επταετία, από το 2008 έως το 2015, η Ιρλανδή όργωσε τις σκηνές της χώρας της, αλλά και της Αγγλίας, παίζοντας μεταξύ άλλων με τον Τζουντ Λο σε ανέβασμα του «Ερρίκου του 5ου», όπως επίσης δουλεύοντας υπό τις οδηγίες του Κένεθ Μπράνα («The Winter’s Tale»). Ακολούθησαν δύο τηλεοπτικές συμμετοχές, στα πρωτοκλασάτα «War & Peace» και «Taboo», όπου βρέθηκε στην ίδια διανομή με ονόματα όπως οι Τομ Χάρντι, Πολ Ντάνο και Λίλι Τζέιμς. Έπειτα, το ντεμπούτο της στο σινεμά υλοποιήθηκε με το ιδιοσυγκρασιακό «Κτήνος» («Beast», Μάικλ Πιρς). Ένα σκοτεινό ψυχογράφημα μιας γυναίκας που ερωτεύεται έναν επικίνδυνο παρείσακτο, στο οποίο η ηθοποιός έκλεψε με διαφορά την προσοχή, συστήνοντας το ταλέντο της σε ένα ευρύτερο κοινό.

Από εκεί και έπειτα, η Μπάκλεϊ εδραιώνεται στον κινηματογράφο και σημειώνει σταθερή άνοδο. Στο «Wild Rose» (Τομ Χάρπερ, 2018) μπαίνει στο πετσί του χαρακτήρα της, μιας νεαρής μητέρας δύο παιδιών που μόλις αποφυλακίζεται κυνηγά το όνειρό της να γίνει country τραγουδίστρια(!), ενώ στη δικαίως πολυσυζητημένη μίνι σειρά «Chernobyl» λίγοι τη θυμόμαστε, αλλά όχι επειδή πέρασε απαρατήρητη – είχε απλά ένα δευτερεύοντα ρόλο. Ήταν αρκετό για να τσεκάρει στη λίστα της μια συνεργασία με το HBO, λίγο μετά ακολούθησε το «Τζούντι» (Ρούπερτ Γκουλντ, 2019) με τη Ρενέ Ζελβέγκερ, για να έρθει το 2020 που τη βρήκε στα καλύτερά της.

Κάθε χρονιά η χρονιά της

Παρόλο που θα περίμενε κανείς τη φόρα της να ελαττωθεί λόγω της πανδημίας, το ακριβώς αντίθετο συνέβη στην 36χρονη Ιρλανδή. Διότι το 2020 εμφανίστηκε σε τέσσερις διαφορετικές παραγωγές, όλες τους άξιες να λησμονηθούν δυστυχώς, εκτός από το εγκεφαλικό «I’m Thinking of Ending Things». Ένα καταιγιστικό υπαρξιακό δράμα με τη μεταμοντέρνα υπογραφή του Τσάρλι Κάουφμαν το οποίο, παρά το γεγονός πως διακατέχεται από ανυπόφορο βερμπαλισμό, εξαιτίας της πρεμιέρας του στο Netflix σε καιρό καραντίνας αποδείχθηκε αρκετά weird ώστε να πωρώσει σημαντική μερίδα των συνδρομητών της πλατφόρμας. Και φυσικά, να βελτιώσει ακόμα περισσότερο της φήμη της πρωταγωνίστριας. Λίγο αργότερα την είδαμε στις βραβευμένες με Όσκαρ «Γυναικείες Κουβέντες» (Σάρα Πόλεϊ, 2022), ένα φιλμ μαχητικής υπεράσπισης της χειραφέτησης των γυναικών, και πιο πρόσφατα στα ομολογουμένως αδύναμα «Men» (Άλεξ Γκάρλαντ, 2022) και «Μικρά Πρόστυχα Γράμματα» («Wicked Little Letters», Τέα Σάροκ), τα οποία βέβαια δεν πτόησαν την πορεία της Μπάκλεϊ.

Η σχέση με την Ελλάδα

Παραδόξως, η χώρα μας έχει επιδράσει θετικά την καριέρα της χολιγουντιανής πια σταρ. Η πρώτη οσκαρική υποψηφιότητά της ήρθε χάρη στη γυρισμένη στις Σπέτσες «Χαμένη Κόρη» («The Lost Daughter», Μάγκι Τζίλενχαλ, 2021), ενώ συνεργάστηκε ξανά με τον Κάουφμαν για τις ανάγκες της μικρού μήκους «How to Shoot a Ghost» (2025) που είχε ως βάση το κέντρο της Αθήνας. Φυσικά, τέλος, δε ξεχνάμε την πρωταγωνιστική ερμηνεία της στο «Fingernails» (2023) του Χρήστου Νίκου. Το γλυκόπικρο αγγλόφωνο ντεμπούτο του Έλληνα σκηνοθέτη τοποθετείται σε ένα κόσμο όπου χάρη σε ένα ιατρικό τεστ, κάθε άνθρωπος μπορεί να δει εάν είναι πράγματι ερωτευμένος. Ωστόσο, η γυναίκα που ενσαρκώνει η Μπάκλεϊ αρχίζει να αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα της εξέτασης, καθώς σταδιακά αρχίζει να νιώθει ερωτική έλξη για συνάδελφό της. Με άλλα λόγια, η ηθοποιός μπλέκεται σε ένα αλλόκοτο ρομαντικό τρίγωνο με έτερους πόλους τον Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ και τον Ριζ Άχμεντ.

Το μέλλον της ανήκει

Είναι φυσικά αδύνατο να προβλέψουμε εάν όντως, αυτήν τη φορά, θα κρατήσει στα χέρια το χρυσό αγαλματίδιο της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Εκείνο που είναι βέβαιο, όμως, είναι πως η Μπάκλεϊ βρίσκεται εδώ για να μείνει. Η ηλεκτρισμένη ενέργεια της κινηματογραφικής παρουσίας της είναι αδιαμφισβήτητη, όπως και η ικανότητά της να ξεχωρίζει ακόμα και σε φιλμ τα οποία, κατά τα άλλα, είναι γεμάτα ελαττώματα. Μένει να φανεί ποιες θα είναι, τελικά, οι επιδόσεις του «Άμνετ», ωστόσο, σημειώνουμε από τώρα το «Bride!». Πρόκειται για τη δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της Τζίλενχαλ, η οποία φέρνει στη μεγάλη οθόνη το βίο της συζύγου του τέρατος που επανέφερε στη ζωή ο δρ. Φράνκενσταϊν και αναμένεται στις αίθουσες εντός 2026. Μέχρι τότε, μην προσπεράσετε τη δουλειά της Μπάκλεϊ, για να μη φτάσετε να την ανακαλύπτετε σε μια δεκαετία που λέει κι ο Μεσκάλ…