Klik at the Movies – The Nice Guys

Στο Λος Άντζελες του 1977, σε μια σκοτεινή περίοδο όπου οι άνθρωποι κάνουν ουρές για βενζίνη και όχι για να πάνε σινεμά, η λάμψη του Χόλιγουντ καλύπτεται από πυκνό νέφος το οποίο “σκεπάζει” και διάφορα μυστήρια, όπως ο θάνατος μιας πορνοστάρ και η εξαφάνιση μιας κοπέλας. Ο απατεωνίσκος ιδιωτικός ντετέκτιβ Χόλαντ Μαρτς, πατέρας ενός 13χρονου κοριτσιού, και ο Τζάκσον Χίλι, ένας βλοσυρός μπράβος που συστήνεται στον Μαρτς σπάζοντάς του το χέρι, αναλαμβάνουν απρόθυμα και από κοινού να ρίξουν φως στην υπόθεση, παρά το γεγονός πως, όλοι όσοι εμπλέκονται σ` αυτήν, αργά ή γρήγορα καταλήγουν νεκροί…

Αυτή είναι η μόλις τρίτη σκηνοθετική δουλειά του Σέιν Μπλακ. Κι όμως, το διεθνές promotion της ταινίας στηρίχτηκε κυρίως πάνω στο δικό του όνομα, παρά σε εκείνα των πρωτοκλασάτων πρωταγωνιστών του, Ράσελ Κρόου και Ράιαν Γκόσλινγκ. Πως γίνεται αυτό; Γίνεται, αρκεί να είσαι ο άνθρωπος που με το σενάριο που υπέγραψες για το θρυλικό πρώτο “Φονικό Όπλο” (αλλά και για τις περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένες συνέχειες του) άλλαξες για πάντα τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζονται οι αστυνομικές buddy movies. Αλλά κι εκείνος που βοήθησε σημαντικά τον Ρόμπερτ Ντάουνι Jr. να ξαναπάρει τα πάνω του κινηματογραφικά, μετά τις περιπέτειές του με τα ναρκωτικά, προσφέροντάς του έναν από τους καλύτερους ρόλους στη μακρά καριέρα του στο απολαυστικό νεονουάρ “Φιλιά και Σφαίρες”. Κάτι που ο τελευταίος του ανταπέδωσε, εξασφαλίζοντάς του τη σκηνοθεσία του διασκεδαστικότατου “Iron Man 3”.

Το “The Nice Guys” (το οποίο προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών, αποσπώντας το θερμότατο χειροκρότημα απάντων των παρεβρισκομένων), είναι από τις ταινίες εκείνες που αρνούνται πεισματικά να πάρουν τον εαυτό τους στα σοβαρά, έχοντας ως στόχο να προσφέρουν στο θεατή, αγνό, απενοχοποιημένο, ασυμβίβαστο fun, μέσα από καταστάσεις συχνά εξωφρενικές, παραμένοντας απολύτως πιστές στο αναρχικό τους πνεύμα. 

Με την αναπάντεχη, όσο και ξεκαρδιστική (σε σημείο… πνιγμού!) εναρκτήρια σεκάνς να μας δίνει μια πολύ καλή ιδέα του τι πρόκειται να ακολουθήσει, ο (σκηνοθέτης και σεναριογράφος εδώ) Μπλακ έχει ήδη καταφέρει να κερδίσει την προσοχή μας, την οποία δε χάνει στιγμή μέχρι το φινάλε, παρά το γεγονός ότι η – όχι χωρίς ανατροπές, πάντως – πλοκή δε δείχνει να τον ενδιαφέρει τόσο, όσο το μεθοδικό ξετύλιγμα μιας αλληλουχίας από κωμικοτραγικές σεκάνς που ενίοτε φλερτάρουν με το slapstick, η κάθεμιά τους και πιο αστεία από την προηγούμενη. Για (πολύ) καλή του τύχη, βέβαια, έχει στη διάθεσή του δύο υπέροχους πρωταγωνιστές σε διαβολεμένα κέφια, οι οποίοι, όχι μόνο καταφεύγουν σε ακραία επίπεδα αυτοσαρκασμού (με τον Γκόσλινγκ, ειδικά, να επιδίδεται σε όσα… καραγκιοζιλίκια δεν έχει επιδοθεί σε ολόκληρη την καριέρα του!), αλλά βάζουν και τα δυνατά τους στο να πετύχει η αναμεταξύ τους χημεία – κάτι που καταφέρνουν και με το παραπάνω. 

Το “μυστικό” συστατικό της ταινίας και εκείνο που συμβάλλει αποφασιστικά στο να “δέσει” η όλη συνταγή, εντούτοις, είναι η Ανγκάρι Ράις που υποδύεται την Χόλι, την πανέξυπνη, σκερτσόζα, όσο και δυναμική έφηβη κόρη του γκαφατζή ντετέκτιβ του Γκόσλινγκ, η οποία βρίσκεται πάντα εκεί για να δώσει τη λύση, όταν το αταίριαστο δίδυμο μοιάζει να πνίγεται σε μια κουταλιά μπέρμπον. Η εξαιρετικά χαριτωμένη 15χρονη Αυστραλέζα σχεδόν κλέβει την ταινία κάτω από τις… μύτες των δύο stars, αφήνοντας πλείστες υποσχέσεις για μια λαμπρή καριέρα εντός και εκτός Χόλιγουντ. 

Στο “The Nice Guys” η βία είναι αφοπλιστικά “καρτουνίστικη”, με τα φονικά να έρχονται ακόμη κι εκεί που δεν τα περιμένεις, οι ατάκες ποικίλουν από κυνικές (“So you`re telling me you made a porno where the plot is the point?”) μέχρι φουλ ξεκαρδιστικές (“Do you know who else followed orders? Hitler!”), η δράση είναι χορταστική και απολαυστικά χορογραφημένη και η σατιρική και ανατρεπτική διάθεση του Μπλακ απέναντι στον πανηδονισμό του L.A. των 70s, αλλά και στο ίδιο το είδος του φιλμ νουάρ σε πλήρη εγρήγορση. Και η buddy action-comedy movie βρίσκεται και πάλι σε καλά χέρια.

Στις αίθουσες από τις 26 Μαΐου 2016, σε διανομή Odeon.