Klik at The Movies – Zoolander 2
Ένα πλήρως απογοητευτικό sequel σε μια αγαπημένη ξέφρενη κωμωδία με δικαιολογημένο cult following, με τον (σκηνοθέτη/σεναριογράφο/πρωταγωνιστή) Μπεν Στίλερ να μοιάζει σαν να έχει απωλέσει το κωμικό touch του. | Από τον Χάρη Παπαπαναγιώτου
Αν και εσείς όπως κι εγώ δηλώνετε ορκισμένοι fans του “Zoolander”, ετοιμαστείτε να γευτείτε μια από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις εδώ και πολύ καιρό, καθώς αυτό το – ιδιαίτερα καθυστερημένο χρονικά – sequel δεν διαθέτει σχεδόν τίποτα από τη σπιρτάδα, το ευρηματικό χιούμορ, το κωμικό timing και την καλοδεχούμενη “τρέλα” που διέκρινε το πρωτότυπο φιλμ, καθιστώντας το ένα από τα μεγαλύτερα κωμικά σουξέ της τελευταίας 15ετίας. Και είναι πραγματικά κρίμα, καθώς το εμπνευσμένο promotion της ταινίας (από τα διάφορα ξεκαρδιστικά teaser clips μέχρι την εμφάνιση-έκπληξη του πρωταγωνιστικού διδύμου στην πασαρέλα, κατά τη διάρκεια της εβδομάδας μόδας στο Παρίσι το Μάρτιο του 2015) μας προϊδέαζε για τα καλύτερα.
Αν και υπήρξαν τα δημοφιλέστερα αντρικά μοντέλα στον πλανήτη, ο Ντέρεκ Ζουλάντερ (Μπεν Στίλερ) και ο – βασικός αντίπαλός του – Χάνσελ (Όουεν Γουίλσον) εδώ και χρόνια ζουν απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, έχοντας εγκαταλείψει τα εγκόσμια μετά από ένα τραγικό ατύχημα που σημάδεψε τον πρώτο συναισθηματικά και τον δεύτερο σωματικά.
Όμως, όταν και οι δυο τους δέχονται πρόσκληση από τη σύγχρονη ιέρεια της μόδας Αλεξάνια Έιτοζ (Κρίστεν Γουίγκ) να εμφανιστούν ως επίτημοι καλεσμένοι σε ένα πολυαναμενόμενο fashion show που θα διεξαχθεί στη Ρώμη, αποφασίζουν να επιστρέψουν στη δράση, με την ελπίδα ο πρώτος να διεκδικήσει εκ νέου την κηδεμονία του μοναχογιού του και ο δεύτερος να τα ξαναβρεί με τον εαυτό του. Ούτε που περνά από το μυαλό τους, ωστόσο, πως πρόκειται να πέσουν θύματα μιας θανάσιμης πλεκτάνης, με στόχο τα κορυφαία ονόματα στο χώρο της μόδας.
Όπως στην πρώτη ταινία έτσι κι εδώ η πλοκή (η οποία εμπλέκει τους Πρωτόπλαστους και την περίφημη Πηγή της Αιώνιας Νεότητας…) δεν -χρειάζεται να- βγάζει οπωσδήποτε νόημα, καθώς βασικός στόχος του Στίλερ και των τριών(!) συν-σεναριογράφων του είναι να στήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες χιουμοριστικές σεκάνς, που, μέσα στην εξωφρενικότητά τους, να σατιρίζουν την αβάσταχτη ελαφρότητα του κόσμου της μόδας, αλλά και την pop κουλτούρα γενικότερα.
Μόνο που αυτή τη φορά το αστείο μοιάζει να έχει πια παλιώσει και η κανιβαλιστική διάθεση να έχει ξεθωριάσει, καθώς οι “κρυάδες” κυριαρχούν, οι πραγματικά διασκεδαστικές σκηνές είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, το – συνεχιζόμενο – ρεσιτάλ βλακείας του κεντρικού διδύμου πλέον αποσπά κυρίως αμήχανα χαμόγελα παρά τρανταχτά γέλια από πλευράς θεατών και μόνο ο Γουίλ Φέρελ, ο οποίος επιστρέφει δριμύτερος στο ρόλο του σατανικού Μουγκάτου, καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Αν και, όταν πια εμφανίζεται,είναι πλέον αργά για να σώσει την κατάσταση. Από εκεί και πέρα, έχουμε μια Πενέλοπι Κρουζ, η οποία, σε μια από τις πιο σέξι ερμηνείες της καριέρας της ως νυν πράκτορας της Ιντερπόλ/πρώην μοντέλο για μαγιό, κάνει ότι μπορεί για να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μας έστω στις σκηνές δράσης, την απίθανη Κρίστεν Γουίγκ να μένει ουσιαστικά ανεκμετάλλευτη, ενώ ο Μπένεντικ Κάμπερμπατς ως “άφυλο” top model ίσως και να έβγαζε περισσότερο γέλιο, αν οι δημιουργοί της ταινίας είχαν προτιμήσει να αφήσουν την παρουσία του ως έκπληξη, αντί να την “κάψουν” στα trailers.
Όσον αφορά δε στις ποικίλες guest εμφανίσεις διαφόρων ηθοποιών και pop stars (Κίφερ Σάδερλαντ, Σούζαν Σάραντον, Τζον Μάλκοβιτς, Στινγκ, Τζάστιν Μπίμπερ, Κέιτι Πέρι…) σε “κόντρα” ρόλους, σπανίως αποφέρουν τα προσδοκώμενα, καθώς υπάρχει διαρκώς η αίσθηση του βεβιασμένου αστείου.
Και, όταν περιμένεις από τους ίδιους τους εκπροσώπους της Haute Couture, τους οποίους και υποτίθεται πως ξεμπροστιάζεις, να… βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά (στο “εκρηκτικό” φινάλε εμφανίζονται, μεταξύ άλλων, οι Βαλεντίνο, Μαρκ Τζέικομπς, Τόμι Χίλφιγκερ και Άννα Γουίντουρ, υποδυόμενοι με ολοφάνερη αυτοσαρκαστική διάθεση τους εαυτούς τους), τότε γίνεται πλέονξεκάθαρο πως κάπου έχει χαθεί η… κωμική μπάλα.
