Οι 5 καλύτερες cult ελληνικές κωμωδίες
Μια πεντάδα φιλμ που παίζουν σε λούπα στο μυαλό μας από όταν τις είδαμε, με αφορμή την πρεμιέρα της «Μεγάλης Σφαγής των Β' ΚΑΠΗ Αλίμου».
Περιεχόμενα
Πρώτα από όλα, μερικές διευκρινίσεις. Το τι και πώς θα γίνει κάτι cult, δεν μπορείς να το προκαταβάλεις. Ωστόσο, από όταν είδα τη «Μεγάλη Σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου» σκέφτομαι την προοπτική που έχει, με το χρόνο, να εξελιχθεί σε μια ιδιαίτερα αγαπημένη ταινία του κοινού – ακόμα και εάν αυτό δε συμβεί άμεσα. Λίγο η χειροποίητη φύση του γυρίσματος, το απενοχοποιημένο χιούμορ και η συνολική άμεση ειλικρίνεια της παραγωγής, όπως το γεγονός ότι συμμετέχουν μη επαγγελματίες ηθοποιοί είναι μερικά από τα στοιχεία προσδίδουν cult ποιότητες στην ταινία του σκηνοθέτη Τόμμυ Σκλάβου. Παρεμπιτόντως, χρησιμοποιούμε τον όρο μόνο θετικά αφού, όπως θα διαβάσετε και παρακάτω, το συνδέουμε με φιλμ που έχουν φωλιάσει στην καρδιά μας, προσφέροντας άπλετο γέλιο και μπόλικες σκηνές ανθολογίας.
Οι 5 καλύτερες cult ελληνικές κωμωδίες:
Αλαλούμ (1982)
Η ταινία που εκτίναξε τη δημοφιλία του Χάρρυ Κλυνν συνιστά μια βιτριολική αποδόμηση του Νεοέλληνα τόσο εύστοχη, ώστε πολλές από τις προσωπικότητες – αρχέτυπα που ενσαρκώνει ο κωμικός, αλλά και οι ατάκες τους φυσικά, έχουν γίνει κομμάτι της λαϊκής κουλτούρας. Ειδικά ο τύπος του γεμάτου αυτοπεποίθηση μάγκα που, όμως, είναι πλήρως αποτυχημένος, αν και ειρωνεύεται με επιτυχία τα καλλιτεχνικά φιλμ που είναι γεμάτα νόημα… Α και ας μη ξεχνάμε, πίσω από την κάμερα μαζί με τους σκηνοθέτες Γιάννη Τυπάλδο και Γιώργο Αποστολίδη είναι και ο Γιάννης Σμαραγδής!
Ο Δράκουλας των Εξαρχείων (1983)
Όταν κάτι συστήνεται ως «ανατρεπτική ταινία φανταστικού κινηματογράφου» ξέρεις πως σε περιμένει κάτι αξέχαστο. Εν προκειμένω ο σκηνοθέτης Νίκος Ζερβός συμπυκνώνει όλη την σαρδόνια ελευθεριότητα των ’80s σε μια παρωδία όπου το «Φρανκενστάιν» συναντά το «Δράκουλα» και ο Τζίμης Πανούσης δίνει μια ξεσηκωτική ερμηνεία ως νεκροζώντανος frontman των Μουσικών Ταξιαρχιών. Κι ας κλέβει την παράσταση, τελικά, ο Δημήτρης Πουλικάκος με τη ροκ διασκευή του «Υπάρχω», οι ρομαντικοί θα θυμούνται το μοιρολόι «Χάρε μου» που τραγουδά ο Πανούσης με το μπουζούκι του, πλάι στη νεκρή σύντροφό του…
Η Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999)
Ο Πάνος Χ. Κούτρας θεωρείται δικαίως ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες σκηνοθέτες των τελευταίων δεκαετιών. Αξία που απέδειξε από αυτό το αταξινόμητο κομψοτέχνημα, το οποίο με b-movie θράσως και κριτική οξυδέρκεια, χρησιμοποιεί ένα εθνικό πιάτο στην τερατώδη μορφή του για να αποκωδικοποιήσει τα συμπλέγματα των κατοίκων της μητρόπολης λίγο πριν την αυγή ενός νέου αιώνα. Επίσης, έχει πάρα πολύ πλάκα, στοιχείο που μόνο όσοι δεν παίρνουν στα σοβαρά τα πάρα πολύ σοβαρά που θίγουν μπορούν να πετύχουν.
Τσίου… (2005)
Μέσα στη ζάλη των Ολυμπιακών Αγώνων, κι ας είχαν ολοκληρωθεί ένα χρόνο νωρίτερα, ο Μάκης Παπαδημητράτος επινοεί μια DIY λαϊκή κωμωδία που αφουγκράζεται μεν το περιθώριο και τον εθισμό, αλλά κυρίως απεικόνισε χιουμοριστικά μια κοινή εμπειρία των πρωτευουσιάνων: την παράνοια που επικρατεί στην Αθήνα κατά τη διάρκεια του Αυγούστου.
Αυστηρώς Κατάλληλο (2008)
Ένα πράγμα που προσωπικά δε θα σταματήσω να υπερασπίζομαι είναι η δεξιοτεχνία στο κινηματογραφικό γράψιμο των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου. Η άτυπη κωμική τριλογία τους («Safe Sex», «Το Κλάμα Βγήκε από τον Παράδεισο») κορυφώνεται με ένα ακόμα κομψοτέχνημα, όπου το δημιουργικό δίδυμο κάνει επίδειξη σεναριακής άνεσης (πλοκή με ταινία μέσα σε ταινία και σπαρταριστούς διαλόγους), ενώ παράλληλα σαρκάζουν την επιτήδευση της κουλτούρας και αποθεώνουν αυτό που πάντα τους εμπνέει, τα ανθρώπινα πάθη.
Διαβάστε επίσης
