Το «Γεράκι του Φυστικοβούτυρου», μια ταινία-γιορτή της φιλίας και της αυτοδιάθεσης
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down, θυμόμαστε ένα υπέροχο indie φιλμ των τελευταίων χρόνων, με έναν αξέχαστο πρωταγωνιστή.
Ένα ανεξάρτητο σινε-διαμαντάκι που αγαπήθηκε τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς, το «Γεράκι του Φυστικοβούτυρου» («The Peanut Butter Falcon, 2019») συστήνει τον ηθοποιό Ζακ Γκότσαγκεν, σε έναν από τους ελάχιστους πρωταγωνιστικούς ρόλους που είδαμε να υποδύονται ηθοποιοί με σύνδρομο Down – για τον οποίο μάλιστα βραβεύτηκε (βραβείο ανερχόμενου σταρ, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Palm Springs). Πλάι του, οι Τάιλερ Νίλσον και Μάικλ Σβαρτς σκηνοθετούν τους Σάια Λα Μπαφ, Ντακότα Τζόνσον και Τζον Χοκς, σε ένα οδοιπορικό φιλμ όλο συναίσθημα, από τους παραγωγούς του αντίστοιχης φιλοσοφίας, «Little Miss Sunshine».
Η υπόθεση
Ο Ζακ είναι 22 χρονών και ζει με σύνδρομο Down σε ένα ίδρυμα περίθαλψης, έχοντας αναπτύξει στενή σχέση με την φροντίστριά του, Έλενορ (Τζόνσον). Όμως, ο Ζακ έχει επίσης και ένα όνειρο: να γίνει επαγγελματίας παλαιστής. Και αυτό δεν μπορεί να το κάνει εντός του ασφαλούς περιβάλλοντος που ξέρει. Αποφασίζει λοιπόν να «δραπετεύσει» και να πάει να βρει τη σχολή την οποία έχει ιδρύσει το είδωλό του, ένας παλαιστής και προπονητής στον οποίο ο Ζακ έχει εναποθέσει όλες του τις ελπίδες. Στο δρόμο του, ο Ζακ θα συναντήσει τον Τάιλερ (Λα Μπαφ), έναν «χαμένο» ψαρά, και μαζί θα ξεκινήσουν ένα περιπετειώδες οδοιπορικό με προορισμό… την ελευθερία.
Γνώμη μας
Όχι άδικα, το «Γεράκι» θεωρείται πως έχει ελαφρώς εμπνευστεί από τις «Περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν» του Μαρκ Τουέην, φέρνοντας μπροστά δυο «αουτσάιντερς» που, προσπαθώντας να ξεφύγουν από κάτι, περιπλανιούνται στα φυσικά αμερικανικά τοπία και αναπτύσσουν – παρά τις διαφορές τους – μια συγκινητικά αυθεντική φιλία. Η ταινία θυμίζει, πράγματι (σκηνοθετικά και σεναριακά), ένα συναρπαστικό παραμύθι, που όμως έχει τις ρίζες του στην πανανθρώπινη εμπειρία. Ο Ζακ, όπως όλοι μας, παλεύει να αντισταθεί στους κοινωνικούς και συστημικούς περιορισμούς, και να ζήσει τη ζωή του με τους δικούς του όρους. Κυρίως όμως, το feel-good αίσθημα που συνοδεύει τη θέαση, έχει να κάνει με μια αλήθεια που πολύ εύκολα ξεχνιέται: η ζωή, όλη η ομορφιά και όλος ο φόβος, συμβαίνει εκεί έξω.
