Αμαλία Αρσένη | Τον έρωτα τον έχω απομυθοποιήσει κάπως, από τη στιγμή που έμαθα να αγαπώ.

`Ένα γλυκό κοριτσάκι με χρυσαφένια μαλλιά, ξαπλωμένο στον καναπέ του σπιτιού του, “παραδομένο”  στην προστατευτική αγκαλιά του μπαμπά του, “ταξιδεύει” μέσα από τη διήγησή του, στο παραμύθι του  Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, “Ο Μικρός Πρίγκιπας”.

Έναν “πρίγκιπα” που έχει το δικό του “πλανήτη” κοντά στο τριαντάφυλλό του. Ένα μικρό ήρωα που μαθαίνει για την αξία της αγάπης και με την ιστορία του  περνά πολλά μηνύματα που καταλαβαίνει κανείς την αξία τους περισσότερο καθώς μεγαλώνει… Όπως, ότι :“Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Tην ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν”.

Aπό εκείνη την τρυφερή σκηνή ανάμεσα στο μικρό ονειροπόλο κορίτσι και τον μπαμπά του, έχουν περάσει 18 χρόνια. Η φωτογραφία που απαθανάτισε τη στιγμή εκείνη, είχε χαραχτεί στο μυαλό μου… τότε… Ίσως γιατί μου θύμιζε εμένα με το δικό μου μπαμπά -που έφυγε πολύ νωρίς από τη ζωή… Ίσως γιατί αυτή η μικρούλα είχε ένα “άστρο φωτεινό” που διέκρινα από τότε… Το σίγουρο είναι πως σήμερα- που έχει μεγαλώσει πια και μου μιλά για τα επαγγελματικά της σχέδια και τις σκέψεις της για τη ζωή- συνειδητοποιώ ότι τίποτα δε συμβαίνει τυχαία…

`Ηταν Μάρτιος του 2000 όταν η Αμαλία Αρσένη, μαζί με τον αγαπημένο της πατέρα, Γεράσιμο Αρσένη, φωτογραφήθηκε για τη συνέντευξή του στο περιοδικό “Γυναίκα” του Άρη Τερζόπουλου. “Ο άνθρωπος που δεν νέρωνε το κρασί του”, ήταν ο τίτλος που έδωσε η δημοσιογράφος Όλγα Μπακομάρου, σε εκείνη την πολυσυζητημένη συνέντευξη.

  Στην ερώτηση “εκτός πολιτικής, ποιες είναι οι μεγάλες αγάπες της ζωής του”, απάντησε ” φυσικά, η γυναίκα μου. Θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή που έχω συνδέσει τη ζωή μου με τη Λούκα. Μεγάλες μου αγάπες είναι και τα τρία μας αγόρια, που νομίζω ότι με καταλαβαίνουν όταν λέω ότι η αγάπη μου, αλλά και η αδυναμία μου, είναι η αδελφή τους, η Αμαλία.”

Η γλυκιά Αμαλία μεγάλωσε και με παρακαταθήκη τις πολύτιμες συμβουλές των γονιών της,  αλλά και τα εξαιρετικά γονίδια της οικογένειάς της, διαγράφει με επιτυχία τη δική  της πορεία στο χώρο της υποκριτικής τέχνης. Με αφορμή την εξαιρετική παράσταση “Κάσσυ” όπου πρωταγωνιστεί, μου μίλησε για τις συνεργασίες της, τις σκέψεις της για τη ζωή, τον έρωτα, την αγάπη, τα μαθήματα ζωής και πολλά ακόμη. Διαβάζοντας τη συνέντευξη που ακολουθεί, ίσως διακρίνετε κι εσείς ότι η Αμαλία Αρσένη, εκτός από ταλέντο, κουλτούρα και φινέτσα, αποπνέει “άρωμα” μιας άλλης εποχής…

-Τέσσερις   γυναίκες   ηθοποιοί  -εσείς,  και   οι   κυρίες Μυρτώ Αλικάκη, Φαίη Ξυλά, και Λένα Ουζουνίδου- συναντούν τέσσερις γυναίκες σκηνοθέτες -τις κυρίες Κίρκη Καραλή, Λίλλυ Μελεμέ,Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη, Κυριακή Σπανού-  και ετοιμάζουν τηθεατρική  “Κάσσυ”.  Θα ήθελα   να  μου μιλήσετε γι’αυτήν  την ιδιαίτερη παράσταση και τις συνεργασίες σας.

-«Η τυχη ευνοεί τους τολμηρούς» και κατα πως φαίνεται η ρήση δικαιώνεται σε αυτήν την συνάντηση και συγκυρία. Με την Λίλλυ Μελεμέ που είμαστε συνεργάτες όπως και με την Φαίη και την Λένα είχα ξανασυναντηθεί στο παρελθόν και είχα φυσικά τις καλύτερες εντυπώσεις. Γνώρισα άλλες τέσσερις δυναμικές γυναίκες και όλες μαζι καταπιάστηκαμε με το ομολογουμένως δύσκολο αλλα όμορφο έργο του Ανδρέα Φλουρακη και προσπαθήσαμε να βρούμε τον συνδετικό ιστό του. Νοηματικά, θεατρικά αλλα και σε επίπεδο συνεργασίας. Και θεωρώ πως τα καταφέραμε γιατί το μεγάλο επίτευγμα ειναι πως βρέθηκε ενας κοινός κώδικας μεσα απο διαφορετικές αναγκαστικά οπτικές. Υπάρχει η αίσθηση του « μαζι» σε μια συνθήκη που θα ήταν πολυ δύσκολο αυτο να κατακτηθεί. 

 -Οι   “Κάσσυ”,   βυθισμένες   εδώ   και   καιρό   στον   Κάτω   Κόσμο, λαμβάνουν   ένα   επείγον   μήνυμα   απ`   την   Ιφιγένεια,   που   τις καλεί στον Πάνω Κόσμο.  Tί συμβαίνει εκεί;

-Ο Πάνω Κοσμος ουσιαστικά βιώνει την συγχρονη πραγματικότητα οπως την βίωσαν οι μυθικες αυτες ηρωιδες. Πολεμος, αδικια, εκμετάλλευση, βία, διαφθορά. Η ιστορια κανει κυκλους το ίδιο και η ζωη. Οι Κασσυ αρχικά ειναι αμφιθυμες δεν ξέρουν εάν θέλουν να ανέβουν στον πάνω κοσμο γιατί  η ζωή τις εχει πληγώσει και η μνήμη τις πονάει. Όμως καθώς ανεβαίνουν στη Γη και έρχονται κοντά με το οξυγόνο, με τους ανθρώπους και το σπίτι τους αλλάζουν γνώμη και αποζητουν την ζωή και τις ομορφιές τους. Γιατί σε κάθε αρνητικό υπάρχει και το θετικό του και σε κάθε δύσκολη κατάσταση υπάρχει αν όχι η χαρά, το δίδαγμα.

 -Η ιστορία της μυθολογικής Κασσάνδρας, στάθηκε αφορμή για το έργο του Ανδρέα Φλουράκη, Κάσσυ. Ο θεός Απόλλων έδωσε στην   Κασσάνδρα   το   χάρισμα   της   μαντικής   και   ζήτησε   τονέρωτά της ως αντάλλαγμα. Η Κασσάνδρα όμως αρνήθηκε και τότε, ο θεός την εκδικήθηκε δίνοντάς της την κατάρα του να μη δίνει κανένας πίστη στις προφητείες της. Η επιλογή της, λοιπόν,   είχε   κάποιο   σοβαρό   αντίκτυπο   στη   ζωή   της. Πιστεύετε   ότι   έχουμε   “επιλογές”   στη   ζωή   μας   ή   ό,τι   μας συμβαίνει είναι προδιαγεγραμμένο από τη μοίρα μας και δεν μπορούμε να επέμβουμε;

-Πιστεύω στον Ανθρωπο πρωτιστως και στις επιλογές του. Το τυχαίο η το προδιαγεγραμμένο μπορεί και να αλλάξει με δικη του βούληση. Παρόλαυτα υπάρχουν και μοιραίες συναντήσεις και εξωτερικές δυνάμεις που διαμορφώνουν το πλαίσιο στο οποίο κινούμαστε όχι όμως την κατεύθυνση του. Το οτι γεννιέμαι στην Ελλάδα δεν ειναι επιλογή μου -ειναι τυχαίο, οτι πήγα σχολείο στην Αθήνα ήταν επιλογή άλλων για μένα. Το πως διαχειρίζομαι εγω αυτές τις συμπτώσεις και τις αποσκευές που  φορτώνομαι ειναι ομως στο χέρι μου.

-“Tα   λάθη  μου   είναι   η   ζωή   μου.”   έλεγε   ο   Σάμουελ   Μπέκετ. Συμφωνείτε μαζί του; Πώς θα ήταν μια ζωή χωρίς λάθη αλλά μόνο με σωστές επιλογές;

-Σιγουρα πιο εύκολη- σε σημείο που θα γινόταν μονότονη και προβλέψιμη. Ο πονος που έρχεται με τα λαθη τελικά ειναι απαραίτητος γιατί αυτος σφυρηλατεί προσωπικότητες και πλάθει χαρακτήρες. Αν δεν κανεις λαθος δεν μαθαίνεις ποτέ ποιο ειναι το σωστό. 

-Ποιά είναι τα μηνύματα που θέλει να περάσει στους θεατές, η θεατρική παράσταση “Κάσσυ”;

-Νομίζω ειναι ενας ύμνος στην ζωή, και στον Άνθρωπο. Ακούγεται θεωρητικό αλλα ειναι αξιοσημείωτο το πως σε λίγες σελίδες ο Ανδρεας Φλουρακης περνάει απο ολα τα σημαντικά και φλέγοντα θέματα θετικά η αρνητικά και βάζει τις ηρωιδες του να τα υιοθετήσουν να γίνουν βιώματα τους δηλαδή. Μιλαει για τον Έρωτα, την Οικογένεια, τον Πόλεμο, την Φύση, Τα Ζώα, τη σύγχρονη ζωή, την Μοναξιά. «Συμβαινουν πολλά και κουραστικά και ψυχοφθόρα αλλα εντέλει ειναι όμορφα εδω.» Αυτο καταλαβαίνω με μια φραση πως λέει το εργο. 

-Παππούς ο Πέλος Κατσέλης, γιαγιά η Αλεκα Κατσέλη, πατέρας ο Γεράσιμος Αρσένης,  μητέρα η Λούκα Κατσέλη, θείες η Νόρα Κατσέλη και η Κίττυ Αρσένη… Ονόματα που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία. Θα ήθελα να μου πείτε αν είχατε τη δυνατότητα επιλογής, ποια στοιχεία της προσωπικότητάς τους, θα θέλατε να έχετε από τον καθένα…

-Πολυ ωραία ερώτηση! Απο τον παππού μου θα ήθελα να εχω την γνώση και τη σοφία καθως ήταν Δάσκαλος με Δ κεφάλαιο. Απο την γιαγιά Αλεκα θα ήθελα να παρω το χάρισμα του να ακτινοβολω αξιοπρέπεια και περηφάνεια. Απο τη θεία μου τη Νορα (Κατσελη) την γενναιοδωρία της. Απο την θεία μου Κίττυ (Αρσενη) το πείσμα της και την προσκόλληση της στις αρχές της. Απο την μητέρα μου την καλοσύνη και την γλυκητητα προς όλους- ζηλεύω πολυ και θα ήθελα να εχω και εγω τη δυνατότητα της να χαίρεται κάθε στιγμή και να ζει για το τωρα! Α! και τη συγκέντρωση της! Τέλος απο τον αγαπημένο μου πατέρα θα ήθελα να παρω όποιο απο τα καλα του τύχαινε- και θα ήμουν ευτυχισμένη. Το ηθος, την ακεραιότητα του, την τόλμη του, την γενναιοδωρία του, την πίστη του, ολα ειναι σπουδαία γνωρίσματα, ήταν ενας σπουδαίος ανθρωπος. Ευτυχώς σαν χαρακτήρας του μοιάζω όποτε μακάρι να του μοιάσω και σε αυτά τα πιο γενικα χαρακτηριστικά που περιγραφουν μια στάση ζωης- δεν ειναι απλώς στοιχεία προσωπικότητας.

Πέλος Κατσέλης

-Ποιό   ήταν   το   κίνητρό   σας   για   να   ασχοληθείτε   με   την υποκριτική; Πότε αποφασίσατε ότι αυτό σε ενδιέφερε να ακολουθήσετε;

-Θεωρώ η αγάπη μου για τη λογοτεχνία και η φαντασία μου που έπλαθε εικόνες ευθύνονται για την ανάμειξη μου με το θεατρο σε πρώτη φάση. Ήμουν 5,6 χρόνων. Όταν ξεκίνησα να παίζω σε παραστάσεις βεβαιώθηκα πως αυτος ο μαγικός χώρος μου έδινε την δυνατότητα να παίξω και να έρθω σε επαφή με πολλές ζωές σε μια. Ήταν και μια συναισθηματικη διεξοδος για μένα στην εφηβεία το θεατρο και το απολάμβανα. Μετα συνέτρεξαν και υπαρξιακοι, προσωπικοί λόγοι που τους καταλαβα αφού τελείωσα τη σχολή. 

-Οι γονείς σας ήταν ενθαρρυντικοί; Ποιά συμβουλές σας έχουν δώσει για το επάγγελμα αυτό;

-Ναι ήταν ενθαρρυντικοί και δίπλα μου απο την πρώτη στιγμή.  Με συμβούλεψαν να πορεύομαι με την αξία μου και να δουλεύω μερα νύχτα για αυτο που πιστεύω και αγαπω. Να μην προδώσω τις αρχές και τα πιστεύω μου. Να μην βιάζομαι. Να μην με νοιαζει η αναγνώριση και το χειροκρότημα. Να βρίσκω τη χαρά σε ο,τι κάνω.

-Η γιαγιά σας, Αλεκα Κατσέλη, υπήρξε σπουδαία δραματική Ελληνίδα ηθοποιός και διπλωματούχος καλλιτέχνης του χορού. Έφυγε από τη ζωή όταν ήσασταν σε μικρή ηλικία. Ποιες είναι οι σκέψεις σας για εκείνη, είτε από δικές σας-αμυδρές ίσως- αναμνήσεις, είτε από όσα σας έχει διηγηθεί η οικογένειά σας;

-Όλοι την περιγράφουν ως μια Κυρία , μια πανέμορφη δυναμική παρουσία που μαγνήτιζε τα βλέμματα και είχε ειδικό βάρος στη σκηνή. Την θυμάμαι ετσι ακριβώς και εγω αμυδρά. 

Αλέκα Κατσέλη

-Τη σημερινή εποχή, είναι τόσο γρήγοροι οι ρυθμοί της καθημερινότητας που οι “συνήθειες” στις σχέσεις έχουν αλλάξει… Κάποτε οι άνθρωποι δεν “κρύβονταν” πίσω από την οθόνη ενός κινητού ή υπολογιστή για να εκφράσουν  το ενδιαφέρον τους. Άλλοτε  ο ένας  άκουγε τη φωνή του άλλου ενώ κοιτάζονταν στα μάτια. Αν μπορούσατε να επιλέξετε στοιχεία του σήμερα και του χθες -όπως αυτά που έχετε διαβάσει ή ακούσει- ποιά θα ήταν αυτά;

-Είμαι πολύ ρομαντική θα ήθελα όλα να γίνονται όπως παλιά. Μου έχουν λείψει ειδικά τα γράμματα, οι επιστολές, να βλέπεις το γράμμα με το γραφικό χαρακτήρα του άλλου. Οι βόλτες, οι εκδρομές με όλη την παρέα και το φλερτ που υποβόσκει. Πως γίνονται στις παλιές ελληνικές ταινίες τα ρομάντζα; Ε αυτό θα ήθελα να υπάρχει σε σημείο γραφικό! Το παραδέχομαι! Βέβαια από τη σύγχρονη εποχή το γεγονός πως ανά πάσα στιγμή μπορείς να ακούσεις τον άλλον και να τον δεις  σίγουρα είναι ανακουφιστικό και παρηγορητικό. Αλλά όσον αφορά τον έρωτα ίσως η τόση ευκολία, το να έχεις τον άλλον δεδομένο και να ξέρεις πως θα είναι διαθέσιμος για κουβέντα  ίσως να μας είχε σκοτώσει και λίγο το ρομαντισμό μας. Όχι;

-Στην κινηματογραφική ταινία «Η μορφή του νερού» που σάρωσε τα Όσκαρ,  ενώνονται δυο πλάσματα -φαινομενικά αταίριαστα-που δεν μιλούν με λόγια αλλά με τις ερωτευμένες καρδιές τους, λέγοντας πολλά περισσότερα από τις γλώσσες όλου του κόσμου.

Τί είναι ο έρωτας για εσάς, ποιες είναι οι συνθήκες και ποια τα στοιχεία που θεωρείτε ότι πρέπει να έχει ένας άνδρας για να τον ερωτευτείτε;

-Τον έρωτα τον έχω απομυθοποιήσει κάπως από τη στιγμή που έμαθα να  αγαπώ. Η αγάπη για μένα είναι το παν και αυτό δε σημαίνει πως σε αυτήν δεν υπάρχει έρωτας και πάθος και τρέλα. Αντιθέτως υπάρχει και μάλιστα εις αεί! Απλώς ο έρωτας ο κεραυνοβόλος, η θύελλα πάθους συχνά σε τρελαίνει και σε τυφλώνει και λειτουργείς πολλές φορές παρορμητικά και εγωιστικά και πάντα κάποιος πληγώνεται αν όχι και οι δυο εμπλεκόμενοι. Η αγάπη είναι γενναιοδωρία και δεν έχει φασαρία αλλά γαλήνη. Ο άνθρωπος που αγαπώ και συνεπώς ερωτεύομαι κατ’εξακολούθηση έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό: δε μου στερεί την ελευθερία μου και δε με καταπιέζει, με δέχεται όπως είμαι, δεν με υποτάσσει. Με δυο λόγια: με αγαπάει πραγματικά. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ερωτεύσιμο από την ίδια την αγάπη.

-Πιστεύετε ότι έχετε ερωτευτεί αληθινά (όχι απλά ενθουσιαστεί) και αν ναι πώς θα περιγράφατε τον εαυτό σας την πρώτη φορά που νιώσατε αυτό το συναίσθημα;

-Ήταν τόσο όμορφο και δυνατό το συναίσθημα που καταντούσε αβάσταχτο. Γι`αυτό και ο έρωτας αυτού του τύπου δεν κρατάει. Πυροτέχνημα μπαμ και θρύψαλα. 

  -Ποιά γυναίκα -από οποιοδήποτε χώρο- θαυμάζετε και γιατί;

-Θαυμάζω την μητέρα μου. Είναι η θετική της αύρα αυτή που με κάνει να πεισμώνω και να μην το βάζω κάτω. Εμπνέει τους άλλους γύρω της και δουλεύει για το κοινό καλό. Η μητέρα μου πραγματικά είναι τόσο σπάνια περίπτωση άνθρωπου για αυτή την αισιοδοξία που έχει. Αν κάποιος πχ την σκότωνε ( η φαντασία που λέγαμε πριν, και λίγο game of thrones) την ώρα που θα την σκότωνανε θα έλεγε «ναι οκ άδικο αυτό αλλά τι όμορφη ζωή που έζησα!»

-Aπό τους καλλιτέχνες με τους οποίους έχετε συνεργαστεί, θα ήθελα να μου πείτε ποιον έχετε ξεχωρίσει και γιατί;

-Είναι όλοι σπουδαίοι και είμαι τυχερή για αυτό. Έχω μια ιδιαίτερη αγάπη στην Λίλλυ Μελεμέ και γι` αυτο ίσως έχουμε δουλέψει και πολλές φορές μαζι. Με συγκινει το πως μια νέα μητέρα συνδυάζει την μητρότητα, τη δουλειά, τη διδασκαλία και διατηρεί το χαρακτήρα της ακέραιο και το νου της καθαρό και σε εγρήγορση. Όποτε δουλεύω με τη Λιλλυ ντρέπομαι να πω «ωχ κουράστηκα» Εκείνη δουλευει ασταμάτητα και μεγαλώνει ενα παιδι όπως και άλλες τόσες εργαζόμενες μαμάδες και δεν λέει κουβέντα αντιθέτως παθιάζεται και δίνει και άλλο ψυχή σε ο,τι κανει. Και αυτος ο συνδυασμός με συγκινει γιατί τέτοιος ανθρωπος υπήρξε και ειναι ακόμα η μητέρα μου.

-Σας κυριεύει το συναίσθημα ή η λογική;

-Το συναίσθημα ξεκάθαρα. Προσπαθώ πολυ τα τελευταία χρονια να κανω φίλη μου αυτην την λογική αλλα έχουμε ασυμφωνία χαρακτήρων. Θα τα βρούμε όμως. 

-Τί απεχθάνεστε περισσότερο από όλα στη ζωή σας;

-Την αδικία. 

-Ποιον στίχο ποιήματος ή τραγουδιού αγαπάτε περισσότερο και γιατί;

-Απο τη Σονάτα του Σεληνόφωτος του αγαπημένου μου ποιητή του Γ. Ρίτσου.

«Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ»

Μου αρέσει το τετράστιχο αυτο εδω και πολλά χρονια γιατί ειναι αλήθεια. Απλά.

-Ποιοι είναι οι ήρωές σας στην πραγματική ζωή;

-Οι γονείς μου. 

`”Όπως σε κάθε θλίψη η χαρά

Σε κάθε αποτυχία το μάθημα Και σε κάθε απώλεια του χτες η παρουσία του σήμερα

Θέλω να πω χρονια πολλά στην πιο (βασανιστικά και εκνευριστικά) καλη και γλυκιά μαμα του κόσμου! Θα εισαι για παντα η Πολυάννα μου και ετσι να παραμείνεις! Μια αγωνίστρια με χαμόγελο και πείσμα! Να σε χαιρόμαστε!” είναι τα λόγια της Αμαλίας Αρσένη, στην ανάρτησή της στο facebook για την αγαπημένη της μητέρα, Λούκα Κατσέλη.

“Πριν δυο χρόνια σαν σήμερα ακριβώς έχασα από κοντά μου τον πιο αγαπημένο μου άνθρωπο. Θέλω να ξέρεις πως για τα φιλιά τις αγκαλιές και τις κουβέντες που θέλω να κάνουμε από τότε που σε είδα τελευταία φορά, δεν μας φτάνει μια αιωνιότητα. Βλέπεις, μου λείπεις τόσο, που το μόνο που σκέφτομαι είναι την ώρα που θα ξανασυναντηθούμε κάποτε, κάπου σε ένα μέρος που θα μοιάζει με τον κήπο μας στην Κεφαλλονιά…” γράφει η Αμαλία Αρσένη για τον πατέρα της.

-Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

-Σε αυτά που αναγνωρίζονται.

-Τι είναι για εσάς ευτυχία;

-Το αίσθημα που μου έδινε η παιδική μου ηλικία. Το αισθάνομαι όταν πηγαίνω στην Κεφαλλονιά όταν τρώω παγωτό καϊμάκι, όταν παίζω στο θέατρο και όταν με αγκαλιάζει ο αγαπημένος μου. Νομίζω ευτυχία είναι να αισθάνεσαι πως είσαι σπίτι σου. 

-Ποιά είναι η συμβουλή – μάθημα ζωής που σας έχουν δώσει οι γονείς σας και σας έρχεται πρώτα στο μυαλό;

-«Το ο,τι έγινε σβήνει απο το ματι εκείνου που βλέπει το ποσο εχει ακόμα να γίνει.»

-Υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε να προσθέσετε για τη δουλειά, τη ζωή σας ή οτιδήποτε άλλο;

-Αυτήν την περίοδο εκτός απο την Κάσσυ ειμαι σε πρόβες για την παράσταση Ερωφίλη σε σκηνοθεσία Θεοδωρή Οικονομιδη που θα  περιοδευσει σε μεσαιωνικά κάστρα σε όλη την Ελλάδα. Το θεατρο το αναγεννησιακό, το κρητικό  και η εννοια της παράδοσης γενικότερα (δημοτικά τραγούδια, παραδοσιακή μουσική, γλωσσικά ιδιώματα /καθαρεύουσα κλπ) ειναι τα θέματα που με απασχολούν περισσότερο απο καθετί αυτήν την περίοδο της ζωής μου. Επίσης κανω διδακτορικό στο ΕΚΠΑ στο τμήμα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας για τις γυναίκες στην μεσοπολεμική πεζογραφία!