Γιώτα Τσιμπρικίδου: «Να μην τα παρατάς ποτέ, αυτό θέλω να μάθω στην κόρη μου»

Έχουμε συνδέσει τη φωνή της με αμέτρητες ραδιοφωνικές στιγμές. Η Γιώτα Τσιμπρικίδου αποτελεί μια από τις πιο σταθερές παρουσίες στα media και έχει πίσω της μια διαδρομή γεμάτη συνέπεια και αγάπη για την επικοινωνία. Σήμερα, διανύοντας τον 8ο μήνα της εγκυμοσύνης της και περιμένοντας το πρώτο της παιδί που ήρθε έπειτα από έναν δύσκολο και απαιτητικό δρόμο, μιλά με ειλικρίνεια για όλα όσα τη διαμόρφωσαν: από το ραδιόφωνο που παραμένει τρόπος ζωής μέχρι το Art Podcast που όπως λέει είναι δικό της παιδί, και από τη μητρότητα που πλησιάζει μέχρι τις προκλήσεις που χρειάστηκε να ξεπεράσει για να φτάσει εδώ.

Διάβασα ότι σε έχει ανακαλύψει ο Νίκος Μαστοράκης. Πες μου την ιστορία.

Τώρα με γυρίζεις πολλά χρόνια πίσω, στην πατρίδα μου, τη Δράμα. Στα 15 μου έχασα τον πατέρα μου, ο οποίος ήταν εκφωνητής και μου είχε μάθει τη δουλειά των εκφωνήσεων και του ραδιοφώνου. Αμέσως μετά είχα ξεκινήσει να λέω ειδήσεις στο κανάλι της Δράμας, που τότε είχε ο Δημήτρης Ρίζος. Ήταν η περίοδος που ο Νίκος Μαστοράκης στην Αθήνα έψαχνε να βρει παρουσιάστρες περιφερειακών καναλιών για να κάνει ένα μεγάλο διαγωνισμό και κάποια από αυτές να την κρατήσει μαζί του στο ραδιόφωνο, το θρυλικό Radio Gold. Κλήθηκα να κατέβω στην Αθήνα για να παρευρεθώ στα γυρίσματα του Αργά. Συνοδεία λοιπόν της μαμάς, γιατί δεν είχα κλείσει ακόμη τα 18, κατέβηκα και τελικά ο Νίκος επέλεξε εμένα. Του είχα πει ότι εγώ πρέπει να γυρίσω πίσω να δώσω πανελλήνιες, αλλά ο στόχος μου ήταν να έρθω στην Αθήνα και θέλω να κάνω δημοσιογραφία. Οπότε το κράτησε αυτό και όταν κατέβηκα στην Αθήνα, ξεκίνησα από την πρώτη μέρα να δουλεύω δίπλα του στο Radio Gold, που ήταν ένα τεράστιο σχολείο για μένα.

Το γεγονός ότι τα media πλέον έχουν γίνει τοξικά και απολύτως ασταθή, πώς το αντιμετωπίζεις;

Καταρχάς, δεν τα τσουβαλιάζω όλα τα μέσα. Εγώ εξακολουθώ να υπηρετώ το ραδιόφωνο κοντά 30 χρόνια, και για μένα είναι μία αγάπη πολύ αγνή και ακόμη κρατάει τον βασικό του χαρακτήρα. Αυτό που έχει αλλάξει είναι το content. Στις τηλεοπτικές εκτομπές, αντί να έχουμε ένα καινούργιο περιεχόμενο και να παρουσιάζουμε, είτε στην ψυχαγωγία, είτε στην ενημέρωση, για να μάθει ο κόσμος κάτι, έχουμε εκπομπές που ασχολούνται η μία με την άλλη. Αλλά και ο ίδιος ο κόσμος, οι τηλεθεατές, στην digital εποχή και μέσα από τα social media και την ανωνυμία, έχει αυτήν την τοξικότητα. Όλο αυτό αντικατοπτρίζει μία κοινωνία. 

Τηλεόραση ή ραδιόφωνο; 

Το  ραδιόφωνο για μένα είναι τρόπος ζωής, δεν ξέρω να ζω χωρίς αυτό. Αλλά δεν έχω σταματήσει να κάνω ποτέ και τηλεόραση. Μπορεί τα χρόνια που ήμουν on camera να ήταν περίπου οκτώ συνεχόμενα και ήταν και τα πρώτα της πορείας μου αλλά δεν σταμάτησα καθημερινά να βρίσκομαι στον χώρο της τηλεόρασης, γιατί είμαι 21 χρόνια στη τηλεόραση του Star και είμαι η φωνή τους. Άρα, 21 ολόκληρα χρόνια, είμαι κάθε απόγευμα μέσα στη τηλεόραση, παράγω υλικό για τη τηλεόραση, είμαι συνεχώς εκεί. Θέλω να πω και την τηλεόραση την αγαπάω πολύ.

Η εικόνα έχει μπει και στο ραδιόφωνο. Πιστεύεις ότι αυτό χαλάει λίγο τη μαγεία του;

Η μαμά μου ερωτεύτηκε τον μπαμπά μου από τη φωνή του απ’ το ραδιόφωνο. Επίσης, εγώ θυμάμαι τα πρώτα χρόνια μου στο ραδιόφωνο,  ότι έπαιρνα πολύ μεγάλη χαρά όταν μου λέγανε «Αχ, αυτή τη φωνή κάπου την ξέρω». Αλλά οι εποχές προχωρούν και δεν θα μπορούσε και αυτό το μέσο να μείνει πίσω. Το podcast είναι ό,τι κοντινότερο σε ραδιόφωνο, γιατί είναι μόνο audiο. Όταν ξεκίνησα το Art Podcast, έξι χρόνια πριν, στην Ελλάδα ήταν πολύ συγκεκριμένες οι σειρές podcast που υπήρχαν. Την εικόνα τη χρησιμοποιώ προωθητικά, αλλά αυτό που ενδιαφέρει εμένα και στους συνεργάτες μου πρωτίστως είναι να έχω έναν άρτιο ήχο.

Αν άλλαζες κάτι στους κανόνες που διέπουν τις περισσότερες ελληνικές ραδιοφωνικές εκπομπές σήμερα, τι θα ήταν αυτό; Εγώ ας πούμε ακούω ραδιόφωνο στο αμάξι και βλέπω πολλές ομοιότητες στις εκπομπές και στην playlist ιδιαίτερα.

Θα ήθελα πολύ να μπορούμε να παίζουμε και λίγο εκτός της playlist και να διαφοροποιούμαστε, όπως το πρόλαβα τα πρώτα-πρώτα χρόνια.  Ωστόσο, αυτό που θέλω κυρίως, και το λέω και στους σπουδαστές στη σχολή, είναι τα καλά ελληνικά. Εκεί θα έβαζα αυστηρούς κανόνες. Γιατί, ναι, υπάρχει όλο αυτό που εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο σύστημα, αν είναι για παράδειγμα influencer με πολλούς followers στα social, αν είναι κάποιος αναγνωρίσιμος, να κάνει και ραδιόφωνο. Το καταλαβαίνω και δεν είμαι εγώ αυτή που θα αλλάξω το κατεστημένο. Αλλά τα καλά ελληνικά, ειδικά όταν δεν υπάρχει εικόνα, είναι το όπλο που έχεις για να επικοινωνήσεις σωστά με τον κόσμο.

Είσαι έγκυος στον 8ο μήνα και έχεις πει ότι η εγκυμοσύνη σου ήρθε μετά από πολύ κόπο, πολλά χρόνια και με δυσάρεστες καταστάσεις όπως είναι οι αποβολές. Υπήρξε κάποια στιγμή που έσπασες; Τι σε κράτησε όρθια;

Ναι, υπήρξε τέτοια στιγμή. Υπήρξε το «δεν μπορώ άλλο και δεν έχει και νόημα, δεν θα χαλάσω την υγεία μου, δεν πάει άλλο». Νομίζω ότι αυτό που με κράτησε πολύ είναι η βαθιά μου πίστη, ότι εγώ θα κάνω παιδάκι. Οπότε κάτι μέσα μου έλεγε: κάνε λίγη υπομονή ακόμη, έρχεται.

Τι είναι αυτό που δεν μπορεί να διανοηθεί ένα ζευγάρι, όταν περνάει μέσα από την διαδικασία της εξωσωματικής; Αν έδινες μια συμβουλή ποια θα ήταν;

Εμένα δεν μου αρέσουν πολύ οι συμβουλές, αλλά αυτό που θα έλεγα είναι ότι είναι ένας δρόμος, ο οποίος δεν ξέρεις ποτέ πόσο χρόνο θα σου πάρει. Οπότε αν ένα ζευγάρι νιώθει ότι για κάποιο λόγο με φυσικό τρόπο δεν έρχεται το παιδάκι, ας μην καθυστερήσει να ξεκινήσει τις διαδικασίες. Γιατί είναι μια χρονοβόρα κατάσταση, με πολλά ups and downs, που θέλει πολύ δουλειά. Όχι μόνο δουλειά με την έννοια των θεραπείων και αμιγώς ιατρική, αλλά και ψυχολογικά. Αυτό το λέω σε όλους τους φίλους και τις φίλες,  αν είναι σίγουροι ότι θέλουν να κάνουν παιδάκι και όχι να υιοθετήσουν, να μην χάσουν χρόνο.

Ποια πιστεύεις ότι είναι η μεγαλύτερη παγίδα στην οποία μπορεί να πέσει ένα ζευγάρι όταν περνάει από αυτή τη διαδικασία;

Για μένα η κάθε ιστορία έχει το δικό της ονοματεπώνυμο. Δεν μπορεί να είναι καμία ιστορία ίδια με την άλλη. Το μόνο που θα μπορούσα να πω σε αυτό  είναι ότι η μεγαλύτερη παγίδα για μένα,  όπως εγώ το έζησα,  είναι να ακούς όλες τις ιστορίες των άλλων, και κυρίως αυτές που δεν έχουν και καλή έκβαση. Γιατί δεν έχουν όλες οι ιστορίες καλή έκβαση, αυτή είναι η αλήθεια. Να τις ακούς και να τις μαζεύεις μέσα σου. Εκεί χάνεσαι. Είναι προτιμότερο να κάνεις μια πολύ καλή έρευνα και να εμπιστευτείς στους γιατρούς σου και το ένστικτο σου. Δηλαδή, για μένα, η παγίδα είναι να ακούς την κάθε ιστορία και να νομίζεις ότι αυτή είναι η ιστορία σου. Δεν είναι η ιστορία που έχει το όνομά σου.

Αντιμετώπισες τα κοινωνικά στερεότυπα και τις αδιάκριτες ερωτήσεις που ακούμε όλες, σε όποια φάση κι αν είμαστε, είτε μένουμε έγκυες είτε δεν μένουμε, είτε θέλουμε να κάνουμε παιδί, είτε όχι και πόσο χρονών είμαστε όταν το κάνουμε; Υπήρξε κάτι που σε εξαγρίωσε πραγματικά? 

Πάντα κάτι θα ακούσεις. Εγώ ήθελα πολύ να βρω το σωστό σύντροφο για να κάνω το παιδί μου. Δεν μπορείς και να το ορίσεις, να πεις ότι τώρα ξεκινάω και έρχεται. Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και το 2026,  ακόμη και με τόσους αγώνες που έχουμε κάνει, μου κάνει φοβερή εντύπωση που μπορεί κάτω από ένα post στα social ή μετά από μία συνέντευξη να υπάρχει κόσμος που να λέει τώρα θυμήθηκες να κάνεις παιδί. Αυτό για μένα πλέον είναι αστείο. Δεν μπορώ να το διανοηθώ ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που έχουν μείνει τόσο πίσω. 

Η κοινωνία θεωρεί τη μητρότητα κυρίως γυναικεία υπόθεση και οι περισσότερες μητέρες, εργαζόμενες και μη, το πληρώνουμε με επιπλέον φορτίο συσσωρευτικά. Σε φοβίζει αυτό;

Με φοβίζει, γιατί το βλέπω καθημερινά στις δουλειές μου. Γιατί και οι σύντροφοι να είναι υποστηρικτικοί και ενεργοί, η κοινωνία είναι δομημένη αλλιώς.  Δηλαδή στα meeting που μπαίνουμε, η μάνα είναι αυτή που θα πρέπει να τρέξει γιατί θα έρθει το σχολικό, και σου λέει ότι δεν μπορεί να κάτσει άλλα δέκα λεπτά, πρέπει να πάρει το παιδί. Πολύ σπάνια έχω συναντήσει σε έναν εργασιακό χώρο τον μπαμπά να έχει υποχρεώσεις  που να τον τραβούν από τα επαγγελματικά του. Εδώ πας να πιάσεις δουλειά ακόμη και τώρα και σε ρωτάνε αν είσαι παντρεμένη και αν σκοπεύεις να κάνεις παιδί. Ποιον άντρα ρωτάνε το ίδιο;

Θα γεννήσεις κοριτσάκι. Τι θα ήθελες η κόρη σου να πάρει από σένα;

Αφού ξεπεράσουμε  το βασικό στάδιο, που είναι να είναι ένα υγιές και χαρούμενο παιδί, πράγματα που δεν είναι καθόλου δεδομένα, ένα στοιχείο θα ήθελα να πάρει. Να μην τα παρατάει. Γιατί εγώ δεν τα παράτησα ποτέ και δεν ήταν όλα εύκολα, ούτε ήταν και όλα στρωμένα καλά. Να μάθει να μάχεται με τα καλά και τα στραβά. Ποτέ δεν είναι μόνο νίκες η ζωή, έχει και ήττες. Αλλά από τις ήττες μαθαίνουμε και προχωράμε παρακάτω. Θα ήθελα να βγάλω μία μαχήτρια γυναίκα.