Χρήστο Γεώργα, πώς είναι να παίζεις με τον Τζέιμς Φράνκο και την Γκλεν Γκλόουζ;

Θέλω να μου πεις καταρχάς πώς μπήκες σε αυτόν τον χώρο.

Μπήκα τυχαία, αν και έχω σχέση με την υποκριτική. Έχω σπουδάσει και Παιδαγωγικά και Ψυχολογία και για πολλά χρόνια εργαζόμουν ως στέλεχος σε μια πολύ μεγάλη τουριστική εταιρεία αλλά ήρθε η πανδημία και ο τουρισμός ήταν από τους κλάδους που επλήγησαν άσχημα εκείνη την περίοδο.  Οπότε κάπου εκεί είπα ότι εφόσον γίνονται γυρίσματα, παρόλο που υπήρχε η πανδημία, γιατί να μην δοκιμάσω να δω μήπως μπορώ να κάνω κάτι σε αυτό το κομμάτι, έστω και προσωρινά; Πήγα σε κάποια κάστινγκ. Με είδαν, τους άρεσα και άρχισαν σιγά σιγά να με παίρνουν όλο και πιο συστηματικά.

Εσύ πήγες σε κάστινγκ για ρόλο και σου προέκυψε βοηθητικός ρόλος;

Στο πρώτο κάστινγκ πήγα γιατί είχε πάει και η σύντροφός μου. Εκεί ζητούσαν και μικρούς ρόλους και βοηθητικούς ηθοποιούς. Το έκανα περισσότερο για πλάκα αλλά τελικά, με πήραν. Ήταν βοηθητικός ρόλος σε μια ξένη σειρά. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε όλο αυτό.

Έχεις συμμετάσχει και σε ελληνικές και σε ξένες παραγωγές. Ποιες είναι οι βασικές διαφορές;

Οι ελληνικές και οι ξένες παραγωγές δεν έχουν καμία σχέση. Ο βασικός λόγος είναι φυσικά το μπάτζετ. Οι ξένες παραγωγές που γυρίζονται στην Ελλάδα είναι συνήθως πολύ μεγάλες, είτε σειρές είτε ταινίες, με τεράστια κεφάλαια. Αυτό διευκολύνει τα πάντα. Η πρώτη μεγάλη διαφορά λοιπόν είναι οι αμοιβές. Ένας βοηθητικός ηθοποιός σε μια ελληνική παραγωγή μπορεί να πάρει 30-40 ευρώ τη μέρα. Σε μια ξένη παραγωγή, τα χρήματα ξεκινούν από 80-90 ευρώ και μπορεί να πάνε πολύ πιο πάνω, ανάλογα με το τι κάνεις. Η δεύτερη διαφορά είναι η οργάνωση. Οι ξένες παραγωγές είναι πολύ πιο οργανωμένες σε όλα, από το πού θα περιμένεις, μέχρι τα ρούχα, τη ροή του γυρίσματος, όλα. Υπάρχει άνθρωπος για κάθε δουλειά, κάποιος ας πούμε που μπορεί να φέρνει τα νερά και μόνο τα νερά. Στις ελληνικές παραγωγές γίνονται προσπάθειες, ειδικά τα τελευταία χρόνια έχω δει βελτίωση. Αλλά μια μεγάλη ξένη παραγωγή λειτουργεί σε άλλο επίπεδο, είναι σύλληπτη η οργάνωση.

Και σε επίπεδο συμπεριφοράς;

Στις ξένες παραγωγές, η εμπειρία μου είναι πολύ καλή. Αντιμετωπίζουν τους βοηθητικούς ηθοποιούς με σεβασμό, στις περισσότερες περιπτώσεις. Στις ελληνικές, δυστυχώς, πολλές φορές ο βοηθητικός ηθοποιός αντιμετωπίζεται σαν ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Παρόλα αυτά,  η καλύτερη εμπειρία που έχω ζήσει σε γύρισμα ήταν σε ελληνική παραγωγή και η χειρότερη σε ξένη. Αλλά πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις.

Ποιες ξένες παραγωγές στις οποίες εργάστηκες, ξεχωρίζεις;

Έχω συνεργαστεί με τη Disney για το Rise, με θέμα τη ζωή του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Έχω συμμετάσχει στην σειρά Jack Ryan, σε γερμανικές παραγωγές όπως το Autobahn, στην Karantina με τον Τζέιμς Φράνκο, στο πολιτικό θρίλερ Kabul, στο Tehran, που είναι μια πολύ γνωστή και βραβευμένη σειρά. Έχω υποδυθεί αεροπόρο, στρατιώτες, πολιτικούς, διάφορους χαρακτήρες..

Θέλω να μου πεις μια ιστορία από σετ.

Θα σου πω δύο από το Tehran. Κάναμε γύρισμα στο Μέγαρο του ΟΤΕ και καθώς πήγαινα προς το σετ, είδα δύο κυρίες ντυμένες στα μαύρα με ένα σκυλάκι. Το σκυλάκι ήρθε κοντά μου, παίξαμε λίγο και πιάσαμε κουβέντα. Έφυγα βιαστικά γιατί ξεκινούσε το δικό μου γύρισμα. Όταν επέστρεψα στη βάση, συνειδητοποίησα ότι η γυναίκα που μου μιλούσε ήταν η Γκλεν Γκλόουζ. Δεν την είχα αναγνωρίσει. Εκείνη με χαιρέτησε από μακριά και ένιωσα πολύ άσχημα που δεν είχα καταλάβει ποια ήταν. Η δεύτερη ιστορία, και πάλι με τη συγκεκριμένη ηθοποιό, ήταν από μια σκηνή κηδείας που γυρίζαμε σε ένα σπίτι εδώ στην Ελλάδα, για την ίδια σειρά. Όταν τελείωσε το γύρισμα, η Γκλεν Γκλόουζ πέρασε από όλους τους βοηθητικούς ηθοποιούς, έναν έναν, και τους ευχαρίστησε προσωπικά. Αυτό μου έκανε τεράστια εντύπωση, μια σταρ τέτοιου βεληνεκούς να έρθει ακόμα και σε εμένα να με ευχαριστήσει για τη συνεργασία μας. Έδειξε πόσο σημαντικό είναι να αναγνωρίζεις τον ρόλο όλων.

Υπήρξε κάποια δύσκολη εμπειρία;

Ναι, σε μια ξένη παραγωγή πέρασα δύσκολα. Δεν θα πω σε ποια, αλλά ήταν καλοκαίρι, με 39 βαθμούς, σε ένα νταμάρι χωρίς καθόλου σκιά. Μας είχαν ντυμένους με βαριές στρατιωτικές στολές και μας άφησαν για περίπου δύο ώρες στον ήλιο, χωρίς να είμαστε καν στο πλάνο. Δεν ασχολήθηκε κανείς μαζί μας. Δημιουργήθηκε ένταση, γιατί ήταν πραγματικά πολύ δύσκολες συνθήκες.

Ποιο είναι το πιο εντυπωσιακό πράγμα που έχεις δει σε γύρισμα ξένης παραγωγής;

 Το πόσο διαφορετικό φαίνεται κάτι στην κάμερα σε σχέση με την πραγματικότητα. Αυτό που βλέπεις με τα μάτια σου στο σετ μπορεί να είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που τελικά προβάλλεται. Οι γωνίες, τα φίλτρα, το μοντάζ,  όλα αλλάζουν την ε ικόνα.

Υπάρχει εξέλιξη για έναν βοηθητικό ηθοποιό στο χώρο του θεάματος;

Ναι, αλλά πρέπει να το κυνηγήσεις. Αν είσαι ηθοποιός, μπορείς να πας σε κάστινγκ και να πάρεις ρόλους. Δεν θα σε δει κάποιος όμως στο σετ ως βοηθητικό και θα σε ανακαλύψει ξαφνικά, αυτό δεν γίνεται. Αλλά αν το δουλέψεις, μπορείς να εξελιχθείς.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο παράπονό σου;

Το οικονομικό, κυρίως στις ελληνικές παραγωγές. Τα χρήματα σε κάποιες περιπτώσεις είναι πάρα πολύ χαμηλά. Και το δεύτερο είναι η αντιμετώπιση. Το ότι μοιάζουν να μην αντιλαμβάνονται πάντα ότι ο βοηθητικός ηθοποιός είναι απαραίτητος, ότι δεν γίνεται γύρισμα χωρίς αυτόν. Όπως χρειάζεσαι τεχνικούς, χρειάζεσαι και κόσμο στο πλάνο. Άρα θα έπρεπε να υπάρχει περισσότερος σεβασμός.

Υπήρξε ελληνική παραγωγή που σε εντυπωσίασε ως προς αυτό;

Ναι, και θέλω να το πω. Ήταν το «Έτερος Εγώ». Συμμετείχα σε δύο κύκλους και ήταν εξαιρετική εμπειρία. Η παραγωγή, η συμπεριφορά, το κλίμα, όλα ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο. Ο Σωτήρης Τσαφούλιας έδινε έναν τόνο σεβασμού προς όλους. Ακόμα και οι βοηθητικοί ηθοποιοί είχαν κανονικά credits στο τέλος. Αυτό δεν είναι δεδομένο.