Για τον Ckye το πιο ρομαντικό πράγμα είναι να σε ακούει κάποιος πραγματικά

Ουσιαστικά και από κατασκευής ρομαντικός, ο Ckye θεωρεί ότι «η συναισθηματική έκφραση είναι το ελάχιστο που μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον» και γι’ αυτό τραγουδά για όσα αισθάνεται μέσα από την σκοτεινή εναλλακική ποπ του. Μεγαλωμένος στη Μύκονο, πλέον δημιουργεί από την άλλη πλευρά του πλανήτη, μιας και βρίσκεται στη Σεούλ δουλεύοντας στον χώρο του μόντελινγκ· από εκεί αναμεταδίδει στο ΚΛΙΚ για την καθημερινότητά του στη Νότια Κορέα αλλά και όσα τον εμπνέουν εκεί για το νέο πρότζεκτ που θα παρουσιάσει μέσα στους επόμενους μήνες.

Πώς αποφάσισες να μετακομίσεις στη Νότια Κορέα;

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα ταξίδι με ημερομηνία λήξης. Είναι μια ευκαιρία να διευρύνω τους ορίζοντές μου μέσα από μια επαγγελματική πρόταση στον χώρο του μόντελινγκ, οπότε δεν αποτελεί μια μόνιμη απόφαση. Παρ’ όλα αυτά, δεν θα απέκλεια το ενδεχόμενο να μείνω μόνιμα στη Σεούλ στο μέλλον.

Ποια είναι τα αγαπημένα σου στοιχεία της ζωής εκεί και τι ακόμα σου φαίνεται τελείως «ξένο» και δύσκολο να το συνηθίσεις;

Μέσα σε όλο το χάος μιας τόσο πυκνοκατοικημένης πόλης όπως η Σεούλ, υπάρχει μια απροσδόκητη αίσθηση ηρεμίας τόσο στον τρόπο που κινείται ο κόσμος, όσο και στο πόσο αρμονικά είναι ενσωματωμένη η φύση μέσα στην καθημερινότητα.

Πώς είναι ο κόσμος; Ένιωσες πως σε υποδέχτηκαν εύκολα; Ο κορεατικός πολιτισμός είναι βαθιά χτισμένος πάνω στην ευγένεια και τον σεβασμό, οπότε υπάρχει μια εμφανώς φιλική διάθεση, ειδικά σε ό,τι αφορά τις επαγγελματικές συναλλαγές. Μέχρι τώρα έχω μια πολύ καλή συνεργασία με το πρακτορείο μου εδώ, και όλοι με έχουν βοηθήσει σημαντικά να αξιοποιήσω αυτό το ταξίδι στο έπακρο.

Πώς περνάς μία μέρα σου στη Σεούλ;

Όταν πρωτοήρθα στη Σεούλ, η θερμοκρασία ήταν ο μεγαλύτερός μου «εχθρός», καθώς κυμαινόταν από -15 έως 0 βαθμούς, οπότε προτιμούσα να περνάω περισσότερο χρόνο στο διαμέρισμα που μοιράζομαι με άλλα μοντέλα. Τώρα όμως που μπαίνει η άνοιξη, το να εξερευνώ την πόλη είναι πολύ πιο εύκολο και απολαυστικό, οπότε περνάω τον περισσότερο χρόνο μου έξω σε πάρκα, μουσεία και βόλτες με τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει όλο αυτό το διάστημα εδώ.

Σε εμπνέει η νέα σου καθημερινότητα για να γράψεις καινούργια μουσική;

Σίγουρα. Οι ρυθμοί μιας τέτοιας πόλης από τη νυχτερινή της ζωή μέχρι ακόμα και τους ήχους που συναντάς απλώς εξερευνώντας έχουν όλοι κάτι να προσφέρουν στη διαμόρφωση του ηχοτοπίου που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη δημιουργική μου διαδικασία. Τους τελευταίους μήνες εδώ, μάλιστα, βιώνω κάτι πολύ έντονο: ακούω μουσική στα όνειρά μου και προσπαθώ, μόλις ξυπνήσω, να την ηχογραφήσω όσο πιο πιστά μπορώ. Από την άλλη, η γλώσσα είναι σίγουρα το πιο δύσκολο κομμάτι, καθώς απέχει πολύ από οτιδήποτε έχω βιώσει μέχρι τώρα.

Με την k-pop πώς τα πας;

Δεν μπορώ να πω ότι ήταν ποτέ το αγαπημένο μου είδος μουσικής. Παρ’ όλα αυτά, αναγνωρίζω ότι κάποια στοιχεία της με έχουν εμπνεύσει κατά καιρούς. Είναι, όμως, ένα αρκετά εμπορικό είδος για τα προσωπικά μου γούστα.

Μίλησε μας για τη δημιουργία της «Αδρεναλίνης». Τι να περιμένουμε από εσένα το επόμενο διάστημα;

Το τραγούδι «Αδρεναλίνη», μαζί με το βίντεο που δημιουργήσαμε με τη σκηνοθέτιδα Αλεξάνδρα Κουμαντάκη, ήταν από μόνο του ένα ολόκληρο ταξίδι για μένα. Υπήρξαν πολλές δοκιμασίες και συγκρούσεις μέχρι να φτάσουμε στο αποτέλεσμα που θέλαμε, όμως πιστεύω πως όταν υπάρχει πραγματική αναζήτηση για έκφραση, αυτού του είδους η τριβή τελικά ενισχύει το τελικό αποτέλεσμα. Το επόμενο διάστημα, ετοιμάζομαι να κυκλοφορήσω το τελευταίο μου single πριν την κυκλοφορία του πρώτου μου δίσκου μέσω της Panik Records, τον οποίο ελπίζω να παρουσιάσω στις αρχές του καλοκαιριού.

Γράφεις για τη μοναχικότητα, την ευαλωτότητα ή τη θλίψη, θέματα που δεν είναι εύκολα για πολύ κόσμο να τα συζητήσουν, πόσο μάλλον για άντρες στην ηλικία σου. Πιστεύεις είναι σημαντικό να μιλάμε ανοιχτά γι’ αυτά τα συναισθήματα; Ή είναι απλά αναγκαίο;

Γράφω για πράγματα που είναι αληθινά για μένα. Πιστεύω ότι οι νέοι σήμερα είναι αρκετά αποπροσανατολισμένοι από τα κοινωνικά πρότυπα, ενώ τα social media ενισχύουν έναν διχασμό — τόσο μεταξύ των ανθρώπων, όσο και εσωτερικά. Είναι σαν να σε απομακρύνουν από το ποιος είσαι πραγματικά. Θέλω η μουσική μου να λειτουργεί σαν ένα συναισθηματικό κέντρο για όσους την ακούν. Δεν πιστεύω ότι το έχω καταφέρει πλήρως ακόμα, καθώς κι εγώ ο ίδιος προσπαθώ να βρω τα πατήματά μου μέσα σε έναν βαθιά περίπλοκο κόσμο. Όμως ξέρω ότι βρίσκομαι στον σωστό δρόμο. Όσον αφορά το φύλο μου και το γεγονός ότι εκφράζω μια πιο «ευάλωτη» πλευρά ως άντρας, είμαι κάθετα αντίθετος με το πώς παρουσιάζεται σήμερα το τι σημαίνει να είσαι άντρας. Για μένα, αυτή η εικόνα βασίζεται συχνά σε λανθασμένα πρότυπα μιας αποτυχημένης, καπιταλιστικής και πατριαρχικής κοινωνίας. Δυστυχώς, μεγαλώνοντας, πολλοί δεν έχουν τη σωστή καθοδήγηση και καταλήγουμε να ξεχνάμε ποιοι είμαστε πραγματικά, από φόβο μήπως κριθούμε ως «λιγότερο άντρες».

Τι θέση έχει ο ρομαντισμός στη ζωή σου; Ποιο είναι το πιο ρομαντικό πράγμα που έχεις κάνει και ποιο το πιο ρομαντικό που έχεις δεχτεί;

Πιστεύω πως ο άνθρωπος είναι, από τη φύση του, ένα βαθιά συναισθηματικό ον. Η πίεση να κρύβει κανείς τα συναισθήματά του για να φαίνεται πιο «σκληρός» ή δυνατός είναι σύμπτωμα μιας κοινωνίας που φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Γύρω μας υπάρχουν συνεχώς «τοίχοι» που μας χωρίζουν, δίνοντας έμφαση στις διαφορές μας και οδηγώντας μας πολλές φορές στο να στρεφόμαστε ο ένας ενάντια στον άλλον. Η συναισθηματική έκφραση δεν είναι απλώς σημαντική· είναι το ελάχιστο που μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον, για να θυμόμαστε ότι, πάνω απ’ όλα, είμαστε άνθρωποι. Για παράδειγμα, το να μου προσφέρει κάποιος λουλούδια δεν θα μου προκαλέσει απαραίτητα κάποια ιδιαίτερη συναισθηματική αντίδραση. Αντίθετα, το να καθίσει κάποιος και να με ακούσει πραγματικά, με την πρόθεση να καταλάβει ποιος είμαι πίσω από την εικόνα που παρουσιάζω στον έξω κόσμο, αυτό είναι για μένα το πιο ρομαντικό πράγμα που μπορεί να υπάρξει.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου designers, τόσο για να φοράς σε καθημερινή βάση όσο και αυτοί για τους οποίους θα ήλπιζες να περπατήσεις σε μία πασαρέλα;

Σίγουρα υπάρχουν κάποια ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό, όπως η Ann Demeulemeester. Παρ’ όλα αυτά, έχω απομυθοποιήσει αρκετά την έννοια του designer fashion στο μυαλό μου. Στην καθημερινότητά μου δεν αγοράζω σχεδόν ποτέ ρούχα από brands· το μεγαλύτερο μέρος της ντουλάπας μου αποτελείται από thrifted κομμάτια. Νιώθω ότι, πέρα από μια μικρή ομάδα designers που είναι πραγματικοί καλλιτέχνες, ένα μεγάλο μέρος της βιομηχανίας της μόδας λειτουργεί περισσότερο ως προϊόν marketing. Συχνά ο κόσμος αγοράζει τη μάρκα και όχι το ίδιο το ρούχο. Αυτό, βέβαια, δεν ισχύει πάντα, αλλά είναι κάτι που με έχει ωθήσει να αναζητώ πιο εναλλακτικούς και αυθεντικούς δρόμους μέσα στη μόδα τόσο ως άνθρωπος όσο και ως μοντέλο.