Γουίλεμ Νταφόε στο ΚΛΙΚ: «Βρίσκομαι σε ασφαλή περιοχή όταν αντιμετωπίζω προκλήσεις»

Έχουμε πάρα πολλούς λόγους για να επαναφέρουμε στην ελληνική επικαιρότητα πολύ συχνά τελευταία τον Γουίλεμ Νταφόε, και είναι μεγάλη μας τιμή. Ο σούπερ διάσημος ηθοποιός, αυτό το «θηρίο» μεταμορφώσεων που έχει γράψει Ιστορία στoν κινηματογράφο ερμηνεύοντας κάθε είδους χαρακτήρα με τόσο πάθος ώστε να σε πείθει ότι παίζει με κάθε κύταρρο που μπορεί να διαθέτει το σώμα του, αυτός ο χαμαιλέοντας της υποκριτικής που έχει συνεργαστεί με κορυφαίους δημιουργούς, από τον Μάρτιν Σκορσέζε, τον Όλιβερ Στόουν και τον Λαρς φον Τρίερ μέχρι τους δικούς μας Θόδωρο Αγγελόπουλο και Γιώργο Λάνθιμο, μόλις τον προηγούμενο μήνα, κυκλοφορούσε ανάμεσα μας, στην Αθήνα, ευδιάθετος και λαμπερός με ένα φως που ταιριάζει όχι μόνο σε έναν περιζήτητο σταρ, αλλά κυρίως, σε έναν ωραίο φιλικό, απλό, απολύτως cool και γήινο τύπο, που ενώ έχει στα πόδια του ολόκληρο Χόλιγουντ, επιλέγει να ζει απλά και ήρεμα σε ευρωπαΐκή χώρα.

Ο Γουίλεμ Νταφόε είχε έρθει στην Αθήνα για την πρεμιέρα της ταινίας «Πάρτι γενεθλίων», μια παραγωγή του Γιώργου Καρναβά με γυρίσματα και στην Κέρκυρα, σε σκηνοθεσία του Ισπανού Μιγκέλ Άνχελ Χιμένεθ. Η πρώτη προβολή της είχε γίνει στο πλαίσιο του Athens Open Air Film Festival και τώρα ήρθε η ώρα της να βγει στις αίθουσες στις 2 Ιουλίου από την εταιρεία διανομής «Rosebud». Όμως, ο μήνας που μεσολάβησε συνέπεσε με την 54η Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας, της οποίας ο Νταφόε, που έχει μια μεγάλη και σημαντική καριέρα στο θέατρο, είναι ο καλλιτεχνικός διευθυντής. «Alter native» βάφτισε ο Αμερικανός ηθοποιός το φετινό πρόγραμμα, το οποίο περιελάμβανε και ελληνική παρουσία. Ο δικός μας Μάριο Μπανούσι, ο ταλαντούχος Έλληνας δημιουργός αλβανικής καταγωγής τιμήθηκε με τον Αργυρό Λέοντα της Μπιενάλε και παρουσιάστηκε η τριλογία του «Romance Familiare» με τα «Goodbye Lindita», «Taverna Miresia» και «Ragada»). Ενώ ο Χρήστος Στέργιογλου και ο Άλεξ Δράκος Χτιστάκης παρουσίασαν το μουσικοθεατρικό «Cries», που συνδέει αρχαίους και σύγχρονους μύθους μέσα από την ποίηση και τη μουσική, δίνοντας φωνή στα δεινά των μεταναστών και των εκτοπισμένων.

Επίσης, με μεγάλη χαρά υποδεχτήκαμε το νέο ότι θα έχουμε την τύχη να θαυμάσουμε τον Γουίλεμ Νταφόε στη σκηνή, σε θεατρική παράσταση. Πρωταγωνιστεί στο έργο «Ο εχθρός του λαού» του Ίψεν που θα παρουσιαστεί την Τετάρτη 24 Ιουνίου με ελεύθερη είσοδο στην αίθουσα “Σταύρος Νιάρχος” της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στο πλαίσιο του φετινού SNF Nostos 2026. Στην πραγματικότητα πρόκειται για σκηνική ανάγνωση και θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό-αυτό κι αν θα είναι ενδιαφέρον! Η σκηνοθετική καθοδήγηση είναι του καλλιτεχνικού διευθυντή του Theater of War Productions, Μπράιαν Ντέρις και παίζουν ακόμα οι Τζέισον Αϊζακς, Μπράιαν Ο’Μπάιρν και Φράνκι Φεζόν.

Η κουβέντα μας είχε γίνει ένα πρωί στο Athens Capital Suites με αφορμή το «Πάρτι γενεθλίων», όπου υποδύεται έναν Έλληνα μεγιστάνα που, τουλάχιστον στο βιβλίο του Πάνου Καρνέζη στο οποίο βασίστηκε η ταινία, «φωτογραφίζει» τον Αριστοτέλη Ωνάση. Η ιστορία εκτυλίσσεται στα τέλη της δεκαετίας του 1970, κάπου στο Ιόνιο, όπου ο πανίσχυρος Μάρκος Τιμολέoν, όπως λέγεται ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Νταφόε, διοργανώνει στο ιδιωτικό του νησί ένα πολυτελέστατο πάρτι γενεθλίων για τη Σοφία, τη μοναχοκόρη και κληρονόμο του. Καταφτάνουν διάφοροι πανίσχυροι φίλοι του, και ενώ όλοι πίνουν, χορεύουν και διασκεδάζουν, ο Μάρκος Τιμολέον παίρνει μια απόφαση ερήμην της κόρης του για να ελέγξει το μέλλον το δικό της και της περιουσίας της. Κι όχι δεν μιλήσαμε για τον Ωνάση γιατί στο πρόσωπο του Μάρκου ο Νταφόε αναγνώρισε κάτι γενικότερο που, όπως μου έλεγε, «αφορά την ανθρώπινη συμπεριφορά όπου οι άνθρωποι μπορεί να έχουν τις καλύτερες προθέσεις και να πιστεύουν ότι κάνουν το σωστό και απλά έχουν λάθος προτεραιότητες, ο θυμός τους δεν αναγνωρίζεται και είναι πιο αποπροσανατολισμένοι απ’ όσο θα ήθελαν. Μπορείς να σκοτώσεις αυτό που αγαπάς χωρίς να το θέλεις. Αυτό από μόνο του έχει μια δυναμική τραγωδίας. Οι άνθρωποι των μεγάλων φιλοδοξιών θα κάνουν μια μεγάλη θυσία, οπότε τι νόημα έχουν οι καρποί αυτής της φιλοδοξίας όταν στο κυνήγι για την επιτυχία καταστρέφουν τα πάντα; Χωρίς να είμαι ειδικός, νοιώθω ότι αυτό έχει τη γεύση της αρχαίας τραγωδίας…».

Δεν θέλω να κάνω σπόιλερ, αλλά η ταινία έχει σίγουρα δύο σκηνές που τις «παίρνεις» μαζί σου μετά το τέλος της και επιβεβαιώνουν ότι αυτός ο one of a kind ηθοποιός χρησιμοποιεί κάθε ρανίδα σώματος, προσώπου και φωνής για να εκφράσει το, πολλές φορές, ανέκφραστο. Το κάνει στη σκηνή όπου χορεύει ζεΐμπέκικο και μοιάζει με φιγούρα αρχαίας τραγωδίας και στην ερμηνεία-απαγγελία του «Don’t let me be misunderstood» της Νίνα Σιμόν που ακούγεται στους τίτλους τέλους.

Έχετε συνεργαστεί συνεργαστεί με αρκετούς Έλληνες σκηνοθέτες, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο («Η σκόνη του χρόνου»), τον Γιώργο Λάνθιμο («Poor things», «Kinds of kindness»), τον Βασίλη Κατσούπη («Inside)-στα ελληνικά πρότζεκτ να ξέρετε εμείς συμπεριλαμβάνουμε και τον «Τελευταίο Πειρασμό» του Μάρτιν Σκορσέζε λόγω Καζαντζάκη- είναι όμως, η πρώτη φορά που παίζετε έναν Έλληνα. Πώς δουλέψατε; Μπορώ να σας πω ότι όταν δουλεύαμε με τον σκηνοθέτη Βασίλη Κατσούπη την ταινία «Inside» ο παραγωγός, ο Γιώργος Καρναβάς μου μίλησε για το βιβλίο του Καρνέζη- είχε αγοράσει τα δικαιώματα- μου διηγήθηκε την ιστορία και μου έδειξε φωτογραφίες. Σκέφτηκα ότι ήταν κάτι πολύ ενδιαφέρον αλλα νόμιζα ότι μιλούσαμε σαν φίλοι, δεν περίμενα να μου προτείνει να κάνουμε την ταινία. Είχα σκεφτεί τότε ότι δεν υπάρχει σε αυτό κάτι για μένα. Κι έπειτα μου το πρότεινε. Αλλά ξέρετε ένας ηθοποιός πρέπει πάντοτε να προσέχει να μην ξεγελά τον εαυτό του θεωρώντας ότι μπορεί να παίξει τα πάντα. Χρειαζόμουν λοιπόν ένα «μονοπάτι», κάτι να με δελεάσει. Είδα την δουλειά του σκηνοθέτη που θα έκανε την ταινία, του Μιγκέλ Άνχελ Χιμένεθ και αναρωτήθηκα «γιατί δεν τον ξέρω αυτόν τον τύπο». Μου αρέσουν πολύ οι ταινίες του, ειδικά το «Chaica». Επίσης, μου αρέσει πολύ ο τρόπος δουλειάς του Καρναβά γιατί είναι πολύ δημιουργικός παραγωγός, και βρήκα ωραία την ιστορία. Έπειτα αναρωτήθηκα εάν μπορώ να παίξω τον χαρακτήρα του Μάρκου Τιμολέων. Και μετά σκέφτηκα ότι, ξέρετε, καμιά φορά είναι καλύτερα να βρίσκεσαι πολύ μακριά από κάτι και να ορμήσεις σε αυτό, έτσι μπορείς να έχεις μια πιο καθαρή ματιά καθώς δεν έχεις στο μυαλό σου κάτι να επισημάνεις εκ των προτέρων, επομένως, κινείσαι προς αυτό και βρίσκεις τα κοινά σημεία και τις πιθανότητες να γίνεις ο χαρακτήρας. Σκεφτείτε τον Μπαρτ Λάνκαστερ στον «Γατόπαρδο» του Βισκόντι. Ο Λάνκαστερ είναι ένας Αμερικανός καουμπόι που τον έβαλαν να υποδυθεί έναν κομψό Σικελό ευγενή από μια άλλη εποχή. Ή τον Μάρλον Μπράντο. Δεν μπορείς να βρεις κάτι ιταλικό πάνω του αλλά δημιούργησε αυτόν τον φοβερό χαρακτήρα στον «Νονό» του Κόπολα, ίσως μάλιστα ακριβώς επειδή ήταν τόσο μακριά ο ίδιος από τον ρόλο οπότε δεν είχε το βάρος του να πρέπει να εκπληρώσει προαπαιτούμενα ή να στείλει κάποιο μήνυμα. Ίσως μακρηγόρησα αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ότι καμιά φορά βλέπεις έναν ρόλο-χαρακτήρα και το πρώτο που σκέφτεσαι είναι ότι μάλλον θα ήσουν η λάθος επιλογή αλλά τελικά αποφασίζεις να δοκιμάσεις, να τον πλησιάσεις. Αυτό συνέβη λοιπόν με την περίπτωση του «Birthday party». Και βέβαια, με ενδιέφεραν κάποια θέματα, όπως το ότι είναι μια περίοδος όπου ο κόσμος διοικείται από επιχειρηματίες και αυτό ενέχει μεγάλο πολιτικό κίνδυνο.

Είναι διαχρονικό ο κόσμος να διοικείται από πάμπλουτους όπως ο Ωνάσης ή ο Μάρκος Τιμολέων, αλλά υπάρχει μια διαφορά. Πίσω στα 70s ίσως οι συμφωνίες γίνονταν κυρίως κάτω από το τραπέζι κι όχι μπροστά στα μάτια μας. Βλέπουμε για παράδειγμα, όλους αυτούς τους δισεκατομμυριούχους στο πλευρό του Τραμπ, που δεν κρύβουν καν ότι συναποφασίζουν για σοβαρά πολιτικά θέματα. Ναι, η ιστορία εκτυλίσσεται στη δεκαετία του ’70 που είναι μια πολύ διαφορετική περίοδος. Τώρα όλα γίνονται φανερά, ομολογούν τις προθέσεις τους και ο κόσμος δεν αντιδρά καν. Είναι το πρόβλημα της εποχής μας.

Έχετε πολλές ωραίες στιγμές στην ταινία, αλλά ξεχωρίζω τη σκηνή του ζεϊμπέκικου. Είστε εκπληκτικός, σαν φιγούρα αρχαίας τραγωδίας. Πάντα προσεγγίζω τα πράγματα σωματικά. Παρόλο που δεν έχω λάβει εκαίδευση χορευτή, στη δουλειά μου στο θέατρο αλλά και στο σινεμά ξεκινάω πάντα από σωματική βάση. Νκώθω πιο άνετα. Το σώμα καθορίζει μια ερμηνεία, από το σώμα ξεκινάει μια ερμηνεία. Κι αυτό πάει λίγο παράλληλα με την κουβέντα που είχαμε προηγουμένως για το κάστινγκ. Αυτός ο χορός, το ζεΐμπέκικο, αν το πάρουμε γενετικά, σίγουρα δεν είναι κοντινός σε μένα, πάει πίσω στην ιστορία, είναι βαθιά ελληνικός. Είναι αρκετά αφαιρετικός, αλλά προσπάθησα να πιάσω το συναίσθημα. Δουλεύοντας με την Ευαγγελία Ράντου, που είναι σπουδαία χορογράφος και χορεύτρια, το αναπτύξαμε, και τελικά στην ταινία αυτή η σκηνή έγινε μια τρομερή ευκαιρία όπου ο χαρακτήρας που υποδύομαι, ο Μάρκος μπορεί να παρουσιάσει την ευάλωτη πλευρά του, είναι κάπως σαν εξομολόγηση. Είναι μια στιγμή όπου μπορεί να ανοίξει την καρδιά του και να πει αυτός είμαι, καλώς ή κακώς, αυτός είμαι. Μου άρεσε αυτή η πρόκληση. Κάναμε πρόβες με τη μουσική από «Το ζεΐμπέκικο της Ευδοκίας». Το πρώτο που έπρεπε να κάνω ήταν να βρω τον ρυθμό γιατί είναι δύσκολο, κάπως ξένο, εάν δεν είσαι συνηθισμένος στο άκουσμα.

Μου έφερε στο μυαλό, χωρίς να συνδέονται ή να υπάρχει κάποια σχέση, μια άλλη πολύ ωραία «χορευτική» στιγμή σας στην ταινία «Saints» όπου σε μια σκηνή με πυροβολισμούς εσείς χορεύεται με κλασική μουσική να παίζει στο background. Τι ωραία! Πού το θυμήθηκες;! Ξέρετε λατρεύω να κάνω τέτοια πράγματα. Το αγαπημένο μου είναι απλά να κινούμαι, να κάνω μια καθαρή κίνηση για να εκφραστώ.

Προφανώς έχει να κάνει με την θητεία σας θέατρο που διαμόρφωσε μια σωματική γλώσσα. Εικοσιεπτά χρόνια, από το 1977 έως το 2003, υπήρξατε μέλος (και ιδρυτής) της θεατρικής ομάδας «Wooster group».

Επίσης, υπάρχει μια αλήθεια σε αυτό γιατί έχεις να κάνεις με τον ρυθμό του σώματος σου και συμβαίνουν τόσα πολλά μέσα στο σώμα σου που παραμένουν μυστήρια. Όπως σε κοιτάω για παράδειγμα τώρα, αυτή τη στιγμή, ένα εκατομμύριο λειτουργίες συμβαίνουν στα μάτια μου, και είναι κάτι που ενώ δεν το ελέγχω, επωφελούμαι από αυτό και αυτό με φέρνει σε επαφή με κάτι ανώτερο. Ανυψώνει αυτό που κάνεις και σε απομακρύνει από αυτό τον κόσμο και από εγωισμούς. Καμιά φορά το να κάνεις τα πράγματα με το σώμα σου και την κίνηση, αγγίζει ιερές περιοχές, γιατί δεν το ελέγχεις απόλυτα. Αυτό είναι που με ενθουσιάζει επειδή έρχεσαι σε επαφή με τη φύση των πραγμάτων με έναν πολύ άμεσο τρόπο.

Φέτος είσασταν ο συγγραφέας του μηνύματος για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Ανάμεσα σε άλλα, αναφέρατε ότι «κοινωνικά, πολιτικά, το θέατρο ποτέ δεν ήταν τόσο ζωτικής σημασίας για την κατανόηση του εαυτού μας και του κόσμου». Δε θέλω να ακουστώ σαν νοσταλγικός γκρινιάρης αλλά είναι ξεκάθαρο πόσο προσκολλημένοι είμαστε όλοι στις συσκευές μας και πόσο αυτό μας κρατά τον έναν μακριά από τον άλλον στο όνομα της αποτελεσματικότητας και του ελέγχου. Αλλά είναι ένας παραπλανητικός έλεγχος γιατί μέσα από αυτές τις συσκευές μας ελέγχουν σε μεγάλο βαθμό. Για θυμήσου παλιότερα, όταν περπατούσες στον δρόμο πώς οι άνθρωποι συνήθιζαν να κοιτούν ο ένας τον άλλον, να φλερτάρουν, να είναι πιο επιδέξιοι στο πώς θα επικοινωνούν μεταξύ τους. Αυτό νομίζω ότι το χάνουμε λίγο επειδή έχουμε συνηθίσει με έναν τρόπο κάπως να διαμεσολαβούνται τα πράγματα, να περνάει η γνώση και η εμπειρία μας από φίλτρα. Στο θέατρο υπάρχει μια αμεσότητα, μια παρουσία, και το γεγονός ότι είναι εφήμερο είναι η ομορφιά του, έτσι είναι πιο κοντά στην χαρά της ζωής, στη χαρά του να ζεις. Έχει να κάνει και με την προσωπική επαφή. Λένε στο καζίνο «πρέπει να είσαι παρών για να κερδίσεις»-το οποίο ανέφερα και στο μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου-και βγάζει νόημα, είναι αλήθεια. Πρέπει να είσαι εκεί, για να επωφεληθείς. Μπορούμε να επεκτείνουμε αυτή τη κουβέντα και στο γιατί η κουλτούρα του κινηματογράφου έχει πληγεί από το streaming, επειδή οι άνθρωποι βλέποντας ταινίες στις πλατφόρμες έχουν μεγάλο έλεγχο πάνω σ’ αυτό που βλέπουν, μπορούν να σταματήσουν μια ταινία και να μαγειρέψουν, όλα αυτά αποσπούν την προσοχή και καμιά φορά οι καλύτερες ταινίες, οι δύσκολες ή αυτές που σε ικανοποιούν, απαιτούν την προσοχή σου. Εάν χαμηλώσεις το επίπεδο της προσοχής, χάνεται. Μπορείς λοιπόν να πας να μαγειρέψεις κατά τη διάρκεια μιας ταινίας επειδή έχει μια ξεκάθαρη, αναγνωρίσιμη ιστορία αλλά αφαιρείς το μυστήριο, την διερεύνηση, την περιπέτεια, τα πάντα. Στο θέατρο είναι αλλιώς, χωρίς να ισχυρίζομαι ότι δεν βλέπεις φρικτά πράγματα αλλά η αμεσότητα, η φυσική παρουσία, η προσωπική εμπειρία του να βρίσκεσαι με άλλους στο ίδιο δωμάτιο, όλα αυτά δημιουργούν μια στιγμιαία κοινότητα ανθρώπων που μοιράζονται ενέργεια και σκέψεις. Ένα πανέμορφο πράγμα που γίνεται πολύτιμο γιατί το έχουμε πια όλο και λιγότερο στις ζωές μας. Δές και στη δική σου δουλειά τι γίνεται. Όλο και συχνότερα κάνουμε τις συνεντεύξεις μέσω zoom. Πόσο διαφορετική θα ήταν η κουβέντα που κάνουμε τώρα εάν δεν καθόμασταν εδώ στον ίδιο καναπέ; Το ότι σε βλέπω από κοντά επηρεάζει τον τρόπο που μιλάω για την ταινία.

Στο σινεμά ποιός είναι ο αγαπημένος σας τύπος σκηνοθέτη; Προτιμάτε έναν auteur ή έναν σκηνοθέτη ηθοποιών; Με ποιόν νοιώθετε μεγαλύτερη την πρόκληση και με ποιόν αισθάνεστε ότι βρίσκεστε σε ασφαλή περιοχή; Εγώ νιώθω ότι βρίσκομαι σε ασφαλή περιοχή όταν αντιμετωπίζω προκλήσεις. Μου αρέσουν όλοι οι τρόποι του να κάνεις μια ταινία αλλά πιθανόν έχω μια προτίμηση ή θαυμασμό για σκηνοθέτες auteurs, οι οποίοι φτιάχνουν έναν κόσμο και τον κάνουν ολοκληρωμένο και όταν μπεις σε αυτόν ξέρεις τι να κάνεις, δε χρειάζεται καν να σκεφτείς διότι ο κόσμος είναι τόσο όμορφα φτιαγμένος που τελικά μεταμορφώνεσαι και μόνο που μπαίνεις σε έναν διαφορετικό κόσμο. Επομένως, χρειάζεται λίγη κουβέντα, λίγη συζήτηση, επειδή ο κόσμος είναι φτιαγμένος. Ο θεατρικός σκηνοθέτης Μπομπ Γουίλσον ο οποίος είχε δημιουργήσει μια πολύ συγκεκριμένη γλώσσα, ήταν πάντα πολύ περήφανος όταν έλεγε «δεν υποδεικνύω ποτέ στον ηθοποιό τι να σκεφτεί» και ανταποκρίνομαι σε αυτό, μου ταιριάζει.

Δε θέλετε λοιπόν να καθοδηγούν τη σκέψη σας για έναν χαρακτήρα. Δε θέλω γιατί γίνεται η διαδικασία από δεύτερο χέρι, να γίνεται ανοργανικό εάν προσπαθείς να σκεφτείς πολύ, να φανερώσεις πολλές προθέσεις ή πολλά νοήματα σε μια στιγμή. Μέρος του προβλήματος είναι ότι η τέχνη μπορεί να δυσκολεύεται όταν οι άνθρωποι σκέφτονται υπερβολικά για το αποτέλεσμα. Πρέπει να κάνεις κάτι με την ενέργεια του να αναδιατάσσεις τον κόσμο, να βρίσκεις έναν καινούργιο κόσμο κι όχι να παίρνεις κάτι αναγνωρίσιμο και να το μεταφέρεις σε κάποιον. Θέλεις να φτιάξεις κάτι που λίγο σε μπερδεύει και σε κάνει να αναρωτιέσαι τι είναι αυτό και σε βάζει σε μια διαδικασία θαυμασμού και περιέργειας, σε μια διαδικασία να σκέφτεσαι όλο και περισσότερο και να ανοίγεις την καρδιά σου.

Το πρόσωπο σας έχει επαινεθεί ως ένα «πεδίο» άπειρων δυνατοτήτων και εκφράσεων. Προσωπικά, όταν σας βλέπω σε μια ταινία μου έρχεται στο μυαλό κάτι που είχε πει ο σπουδαίος σκηνοθέτης Τζον Κασσαβέτης ότι «ο καλύτερος τόπος γυρισμάτων είναι το ανθρώπινο πρόσωπο». Καταπληκτικό! Καλή ατάκα! Το πρόσωπο…λοιπόν, το πρόσωπο… Εγώ δεν σκέφτομαι το πρόσωπο αλλά αναγνωρίζω ότι για κάποιον άγνωστο λόγο το πρόσωπο μου έχει ευελιξία, μια εκφραστικότητα που μπορεί να με κάνει να φαίνομαι πραγματικά άσχημος, εξαγριωμένος, ευάλωτος, τρυφερός. Δεν το κάνω με σκοπό, απλά συμβαίνει, δεν το σκέφτομαι ποτέ.

Είστε τόσο cool όσο φαίνεστε; Όχι, είναι ψευδαίσθηση (γελάει). Προσπαθώ να είμαι ξεκάθαρος αλλά συμβαίνουν πολλά. Είμαι όμως αφοσιωμένος στο να προσπαθώ να ελαχιστοποιώ τον φόβο μου, να ελαχιστοποιώ τους περιορισμούς μου και χρησιμοποιώ τη δουλειά ή μάλλον την προσπάθεια που κάνω να εκφραστώ-δεν μου αρέσει η λέξη «δουλειά» γιατί το να είσαι ηθοποιός είναι ένα παιχνίδι, ένα συγκεκριμένο είδος δραστηριότητας-χρησιμοποιώ λοιπόν αυτό που κάνω για να είμαι πιο ελεύθερος, να είμαι πιο γενναίος, πιο ευγενικός, να είμαι καθαρός και ευέλικτος, να είμαι έτοιμος για όλα. Αυτή είναι η φιλοδοξία. Και σου δίνεται η ευκαιρία να δοκιμάσεις μια μικρή γεύση από αυτό όταν παίζεις διαφορετικούς ρόλους γιατί μπαίνεις σε διαφορετικές καταστάσεις και υπάρχει πάντοτε το «τι θα γινόταν αν» ήμουν αυτός ο τύπος και αυτό είναι το σημείο εκκίνησης και εάν μπορείς καμιά φορά με τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύεις να φτιάχνετε έναν κόσμο που μπορεί κάπως να σε μεταμορφώσει και να σου αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεσαι για κάτι, τότε συμβαίνει αυτό το καταπληκτικό «άλμα» και φτάνεις λίγο πιο κοντά στην ελευθερία επειδή έχεις εγκαταλείψει κάποιες παγιωμένες αντιλήψεις και αναζητάς διεύρυνση, ευελιξία, να νοιώσεις ελεύθερος και χρήσιμος ώστε να κάνεις το δώρο της ζωής να αξίζει κάτι. Αυτό είναι ένα ιδανικό, κάτι διαφορετικό από το κομμάτι που αφορά την πλάκα, την επίδειξη, το να παίζεις ανέμελα, να «φτιάχνεσαι», να πωρώνεσαι και να ενθουσιάζεσαι-υπάρχει κι αυτό και είναι σημαντικό-αλλά η σοβαρή πλευρά είναι ότι ελπίζεις να μεταμορφωθείς. Όχι επειδή δεν μου αρέσει ο εαυτός μου αλλά επειδή η αίσθηση του εαυτού μου είναι περιορισμένη στην εμπειρία μου, επομένως εάν μπορώ να διευρύνω την εμπειρία μου και τον τρόπο σκέψης μου, τότε μπορώ να είμαι πιο χρήσιμος και πιο γενναιόδωρος.

Το «Πάρτι γενεθλίων» θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες στις 2 Ιουλίου από την «Rosebud 21» και έχει στο καστ ακόμα τους Βικ Κάρμεν Σόνε, Τζο Κόουλ, Έμμα Σουάρεθ και τους δικούς μας Χρήστο Στέργιογλου, Αντώνη Τσιοτσιόπουλο και Έλσα Λεκάκου.