Η Νάσια Μάτσα αποκαλύπτει την αθέατη πλευρά του μόντελινγκ στο ΚΛΙΚ

Ο περισσότερος κόσμος γνωρίζει τη Νάσια Μάτσα ως το μοντέλο που περπατά στις πασαρέλες της Prada, της Chanel και της Balenciaga. Εκείνη, όμως, προτιμά κοιτά προς πολλαπλές καταυθύνσεις. Στο Model Check-In, ένα υβριδικό αντικείμενο ανάμεσα σε photobook και bag charm, καταγράφει όσα συμβαίνουν όταν σβήνουν τα φλας: αεροδρόμια, αναμονές, backstage, κουρασμένα πόδια και μικρές στιγμές της ασυνήθηστής της καθημερινότητας. Με αφορμή το sold out project της, μιλήσαμε μαζί της για τη μόδα πίσω από τη βιτρίνα, την τεχνητή νοημοσύνη και το πραγματικό κόστος της εικόνας.

Νάσια Μάτσα, συστήσου στο κοινό του ΚΛΙΚ.

Χελλόου ΚΛΙΚ, το όνομα μου είναι Νάσια Μάτσα είμαι μοντέλο και δημοσιογράφος, μεγαλωμένη στην Αθήνα και με έδρα το Λονδίνο.

Έχω συνεργαστεί με οίκους όπως Prada, Balenciaga, Dior, Burberry, Christian Louboutin, Chanel και έχω γράψει περί τεχνολογίας και πολιτισμού για Financial Times, Wired και Vanity Fair μεταξύ άλλων. Έχω δυο μεταπτυχιακά πάνω στα μίντια από LSE και University of the Arts London και τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι με την νομοθεσία σε σχέση με την Τεχνητή Νοημοσύνη, έχω συνεργαστεί με το Ivy League, Cornell University και έχω μιλήσει στο BBC και στο Reuters περί τούτου.

Επίσης έχω λάβει τρεις υποψηφιότητες για Model of the Year από το Models.com (για το 2021, 2024 & 2026) και η Αμερικανική και Αγγλική Vogue με έχουν ανακηρύξει στις πιο καλοντυμένες celebrities.

Αν κάποιος περιμένει γκλαμ backstage φωτογραφίες με supermodels και celebrities, μάλλον θα απογοητευτεί. Εσύ για το Model Check-In διάλεξες να φωτογραφίσεις αναμονές, δρόμους και candid στιγμές. Γιατί;

Η εισαγωγή μου στο μόντελινγκ ήταν κάπως ανορθόδοξη. Προέρχομαι από μίντια κύκλους και δούλευα σε newsrooms. Έγινα scouted τυχαία γιατί ήμουν έμπρακτο μέλος της club culture σκηνής στο Λονδίνο και κάπως έτσι βρέθηκα μια από τις πρώτες μου φωτογραφίσεις να είναι για τον Christian Louboutin (τώρα πια αναμετρώ 5 καμπάνιες για Louboutin).

Έβλεπα κάθε φωτογράφιση σαν ένα ταξίδι που θέλεις να βγάλεις φωτογραφίες τα πάντα για να το θυμάσαι γιατί πίστευα πως δεν θα συνεχίσει αυτό. Κάπως έτσι άρχιζα να βγάζω φωτογραφίες από backstage από στιγμές που δεν είναι τόσο «πειραγμένες»: το location της φωτογράφισης, το make up station, την σειρά που είμασταν λίγο πριν βγούμε στο catwalk, τα αεροδρόμια για τα business trips, το make up που μου έκαναν κάθε φορά.

Στην μόδα συχνά ο στόχος είναι να δημιουργήσουμε μια δυνατή εικόνα που το βασικό της συστατικό δεν είναι να αποτυπώνει την πραγματικότητα. Οι φωτογραφίες αυτές είναι το τι έβλεπα εγώ ως το απέναντι σημείο όταν περίμενα να με φωτογραφίσουν.

Τι σκεφτόσουν όσο συγκέντρωνες αυτές τις εικόνες; Τι ένιωσες δημιουργώντας την ίδια σου τη ρετροσπεκτίβα;

Ο λόγος που προσπαθούσα να αποτυπώσω τα πάντα ήταν ότι δεν άνηκα εξ αρχής σε αυτόν τον χώρο. Κάνοντας ξεσκαρτάρισμα είδα ότι τελικά ανήκω στην βιομηχανία της μόδας.

Ξεκίνησα το μόντελινγκ full time πριν έξι χρόνια, λίγο πριν το δεύτερο lockdown και από τότε δεν έχω σταματήσει, οπότε το Model Check-In ήταν ο δικός μου τρόπος να κάνω ένα reflection.

Είναι ο δικός μου τρόπος να μην παίρνω πολύ στα σοβαρά όλη την βιομηχανία της μόδας.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο ψέμα που συνεχίζει να πουλάει η μόδα και γιατί συνεχίζουμε να την πιστεύουμε;

Ότι είναι sustainable [βιώσιμη]. Sustainable είναι να έχεις όσα λιγότερα γίνεται, να ράβεις το ρούχο σου εάν σκιστεί αντί να παίρνεις άλλο και να φοράς τα ρούχα σου πολλές φορές.

Είμαστε όλοι μέρους αυτού το συστήματος, όχι μόνο στο θέμα της μόδας, αλλά και όταν μιλάμε για κινητά, υπηρεσίες, πολέμους και ποιους μας μαθαίνουν ότι πρέπει να μισούμε. Το σύστημα έχει φτιαχτεί για να το πιστεύεις οπότε δεν θέλω να ρίξω την ευθύνη στο άτομο, πιστεύω στις συστηματικές αλλαγές.

Είναι αρκετά πρωτότυπη ιδέα ότι το έκανες bag charm αντί για κλασικό επιτραπέζιο photobook. Γιατί επέλεξες αυτό το φορμάτ;

Είχα ακούσει για τον πίνακα του Lucien Freud, «Her Majesty the Queen», όπου περιμένεις να είναι ένας μεγαλειώδης πίνακας της βασίλισσας Ελισαβετ ΙΙ και τελικά είναι ένα πολύ μικρός πίνακας. Τον είχα δει πέρυσι από κοντά στο National Portrait Gallery στο Λονδίνο και είναι αυτό που λένε οι Άγγλοι «cheeky», στα όρια του ειρωνικού, αλλά όχι προσβλητικό.

Παράλληλα, αυτό είναι πια το φορματ με το οποίο καταναλώνουμε κατά κόρον φωτογραφίες μόδας, καθώς το περισσότερο υλικό που βλέπουμε είναι μέσω κινητού.

Είναι ο δικός μου τρόπος να μην παίρνω πολύ στα σοβαρά όλη την βιομηχανία της μόδας.

Με τι άλλα bag charms θα συνδύαζες το Model Check-In; Και πάνω σε ποια τσάντα σου;

Με ένα hair clip της φίλης μου Katya, και θα το έβαζα στην τσάντα που θα αρχίσω να κρατάω στις διακοπές μου, ενα light blue Prada pouch από ανακυκλωμένο νάιλον.

Οταν ταξιδεύεις συνήθως δεν έχει πολύ καλό σήμα οπότε το Model Check-in είναι ένας τρόπος να βλέπεις stories IRL [in real life] όταν ψιλοβαριέσαι.

Η «βαλίτσα» μου ήταν μια Fendi baguette bag που έχει μικρότερες διαστάσεις από μια σελίδα Α4.

Έχεις γράψει πολύ για την τεχνητή νοημοσύνη. Γιατί ένα τέτοιο απτό αρχείο είναι σημαντικό στις μέρες μας;

Είμαστε στο μεταιχμιο σχετικά με το τι θα επιτρέψουμε να γίνει με το AI. Το 2023 είδα φωτογραφία μου να χρησιμοποιείται χωρίς την συναίνεση μου σε μια διαφήμιση που χρησιμοποιούσε TN και αυτό με έβαλε στην διαδικασία να ψάξω σε ποιον ανήκει το πρόσωπο κάποιου. Μίλησα δικηγόρους που ειδικεύονται στο Intellectual Property Law και το Models Alliance, ουσιαστικά δεν μπορεί κάποιος να διεκδικήσει τα δικαιώματα του προσώπου του γιατί η νομοθεσία καλύπτει τις εταιρείες και όχι το άτομο. Όσο οργουελικό και εάν ακούγεται, τα δικαιώματα για το πρόσωπο και την φωνή κάποιου δεν ανήκουν στον ίδιο.

Από την άλλη έχουμε τα data centers (που με απλοϊκους όρους χρησιμοποιούν νερό, όπως στην πυρηνική ενέργεια, για να κρατήθουν σε κάποια συγκεκριμένη θερμοκρασία), όπου είναι ένας άλλος τρόπος οικολογικής καταστροφής και military training απλά για ένα φαινομενικά αθώο AI slop και μια ιμιτασιόν επαγγελματικής παραγωγικότητας.

Ποιο είναι το πιο παράλογο πράγμα που έχεις κουβαλήσει σε βαλίτσα για δουλειά;

Θα στο πάω ανάποδα, κάποιες φορές μέσα στον χρόνο ταξιδεύω Λονδίνο-Νέα Υόρκη ή Λονδίνο-Παρίσι αυθημερόν για δουλειά.

Όταν πήρα το Eurostar, το τρένο από τον Λονδίνο για Παρισι, για να περπατήσω στην εβδομάδα μόδας, για το brand Marine Serre, η «βαλίτσα» μου ήταν μια Fendi baguette bag που έχει μικρότερες διαστάσεις από μια σελίδα Α4.

Με τι άλλο καταπιάνεσαι αυτή την περίοδο; Τι τρέχει στη ζωή σου;

Δουλεύω το Model Check-In, που είμαι ευγνώμων που ήδη η πρώτη έκδοση έχει γίνει sold out online και έχει πουληθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρώπη.

Κάποια αντίτυπα πωλούνται ήδη στο Brother στο Λονδίνο, στο κατάστημα της Milkwhite στην Αθήνα και από τον Αύγουστο στο Hydra Bookstore στην Υδρα.

Σε λίγες εβδομάδες θα «κλείσω το μαγαζί» και θα κάνω ένα διάλειμμα για καλοκαίρι και μετά αρχίζουμε προετοιμασίες για εβδομάδα μόδας Λονδίνου και κάποια project & editorials που θα βγουν Σεπτέμβριο με Δεκέμβριο. Ανυπομονώ ειλικρινά.