Love Letters:` Οι ερωτήσεις. Αυτές δεν άντεχα. Τις ερωτήσεις“.`

Ανόητη. Ένιωθα ανόητη. Και ντροπή. Πολλή ντροπή. Δεν κοκκίνιζα, δεν φαινόταν η ντροπή μου, ποτέ δεν κοκκινίζω εξάλλου, το ξέρεις- το ξέρεις άραγε; – τέλος πάντων θα ήταν ωραίο να το ξέρεις, θα ένιωθα κάπως λογική για όλα αυτά που ένιωσα αν ήξερα ότι ξέρεις μερικά ασήμαντα μα τόσο σημαντικά πράγματα όπως για παράδειγμα το ότι όταν ντρέπομαι δεν κοκκινίζω. Τώρα που θα διαβάσεις αυτές τις γραμμές, τουλάχιστον στα σίγουρα -ακόμα κι αν δεν το ήξερες- θα μάθεις ότι όταν ντρέπομαι δεν κοκκινίζω. Θα μάθεις επίσης το πόσο ντράπηκα. Δεν ένιωθα άνετα να παραδέχομαι, στον εαυτό μου κυρίως, ότι υπήρξα ανόητη.

Οι ερωτήσεις. Αυτές δεν άντεχα. Τις ερωτήσεις. Αυτές με έκαναν να ντρέπομαι. Ξεκινούσα να σε σκέφτομαι, όχι εσένα, το τι ένιωσα εγώ για εσένα, το πόσο έντονο ήταν, το πόσο υπέφερα και το πόσο χαιρόμουν αλλά άρχιζαν οι ερωτήσεις. “Πόσο καιρό βγαίνατε;” “Ήταν μεγάλη σχέση;” “Είχατε σχέση;” “Τι; δεν είχατε σχέση!;”. Ερωτήσεις των οποίων οι απαντήσεις μου θύμιζαν τη γελοιότητα μου. Και τη δική σου. Δηλαδή τον έρωτα μας. Αυτούς τους έρωτες για τους οποίους δεν έχεις τις κατάλληλες απαντήσεις, εκείνες τις απαντήσεις που σε κάνουν να καταφέρεις να μετρήσεις τον έρωτα, με ώρες, με μέρες, με συναντήσεις, με κάποιο κοινό βίο τέλος πάντων ή έστω με ένα πατάκι μπάνιου που αγοράσατε μαζί, με εκείνα τα μέρη στα οποία δεν έχεις πάει νοητά αλλά πραγματικά ή έστω κάποια άλλη απάντηση που να ακούγεται λογική, ενώ έχεις νιώσει τόσα να πεις, δεν έχεις τίποτε να τους επικυρώσεις.

`Ερωτας ο οποίος δεν έχει σφραγιστεί με πατάκι μπάνιου δε λογίζεται για έρωτας όσες εικόνες κι αν του έχεις δώσει. Ή έστω μία.

Το ότι είχα πάει μαζί σου σε όλα τα μέρη του μυαλού σου και το ότι ήξερα απ` έξω κάθε γράμμα του σώματος σου το οποίο μου άνοιξες να διαβάσω, δεν είχε καμία σημασία. Οι επιλογές έχουν σημασία. Αυτές είναι οι μόνες που μετράνε. Πώς μετράς μια επικά μοναδική στιγμή; Με γελοιότητα; Όχι. Με έρωτα.

“Μύριζε τέλεια” έλεγα για να με υπερασπιστώ. Να υπερασπιστώ τη γελοιότητα μου δηλαδή αλλά το μόνο που πετύχαινα ήταν να μοιάζω ακόμα πιο ανόητη και ενώ τα κατάφερνα κάπως να καταλήξω στο ότι αυτό δεν ήταν έρωτας απλώς υπήρξα κι εγώ μια φορά στη ζωή μου ανόητη και να αποδεχθώ το ότι είναι εντάξει να υπάρξεις και μια φορά στη ζωή σου γελοία και ανόητη – σημασία έχει ότι το κατάλαβες- δεν κατάφερνα να ξεχάσω το πώς μυρίζεις όταν είσαι κολλημένος επάνω μου. Εκπληκτική μνήμη όσφρησης, τραγική ένωση, αυτοκαταστροφικές διαταραγμένες επιλογές. Όχι εγώ. Εσύ. Πώς εξηγείς έναν ανυπεράσπιστο έρωτα;