ON THE ROAD με την Τίνα Κυριάκη

Γνώρισα την Τίνα ένα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας τυχαία, πριν από 3 χρόνια. Ήταν η στιγμή που είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει μια πολυετή καριέρα στο μάρκετινγκ και τις δημόσιες σχέσεις μεγάλων εταιριών, για ν’ αφοσιωθεί στο όραμά της: να στήσει μια εταιρία εναλλακτικού τουρισμού.

«Ερχόντουσαν διάφοροι ξένοι φίλοι στην Αθήνα να μας επισκεφθούν και κάθε φορά προσπαθούσα να τους δώσω μια διαφορετική εικόνα της πόλης, ήθελα να τους γνωρίσω την πραγματική Αθήνα, κι όχι την τουριστική, να γνωρίσουν τα μυστικά της, τις ωραίες της γωνιές. Κάπως έτσι ξεκίνησε το Alternative Athens.”

Εργασιομανής, δημιουργική και αφοσιωμένη στο στόχο της, κατάφερε να συγκαταλέξει το Alternative Athens στις πρώτες δέκα δραστηριότητες που προτείνει το Tripadvisor για την Αθήνα και να αποσπάσει το περίφημο «Certificate of Excellence», μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Οι επισκέπτες, που έρχονται από όλον τον κόσμο,  έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν την πόλη με διάφορους τρόπους:  απολαμβάνοντας ελληνικά εδέσματα στο foodtour, ανακαλύπτοντας την ανερχόμενη αθηναϊκή σκηνή των γκράφιτι στο street art tour, γνωρίζοντας την νυχτερινή ζωή της πόλης στο Athens by night, ή ξετυλίγοντας τον μίτο της ελληνικής μυθολογίας.

Welcome to Athens! Συζήτηση με μια εναλλακτική οικοδέσποινα.

Τι θυμάσαι από το πρώτο σου ταξίδι;

To ατέλειωτο γρασίδι στα πάρκα του Kent στην Αγγλία και τις κατρακύλες που κάναμε στους λόφους τους ως παιδιά. Δεν είχα δει ποτέ τόσο γρασίδι, τέτοια πάρκα και τέτοια ηρεμία στο landscape. 

Ποιό ήταν το καλύτερο ταξίδι σου;

Χμ, δύσκολο. Νομίζω δυο ταξίδια έχουν μείνει στη μνήμη μου περισσότερο. Ένα road trip στη Συρία και ένα στο Βιετνάμ. Στη Συρία είχα πάει πριν πολλά χρόνια με πολύ μικρό budget αλλά ήταν απίστευτο πόσα χρόνια ιστορίας μπορούσες να δεις σε μια μόνο μέρα, πόσους διαφορετικούς πολιτισμούς και τι εναλλαγές μεταξύ τους, σε απόσταση μηδαμινή. Μπορεί να προέρχομαι από μια χώρα που τα αρχαία δεν μας κάνουν εντύπωση καμία, αλλά το να βλέπεις αρχαία σε ένα ανατολίτικο τοπίο είναι εντελώς παράδοξο για έναν Έλληνα νομίζω. Ή ένα μεσαιωνικό κάστρο από αυτά που έχεις συνηθίσει να βλέπεις στη Γαλλία, στη Γερμανία κλπ. Τη Συρία την αγάπησα επίσης για την ηρεμία και την απλότητά της, για την προσβασιμότητα και την αμεσότητα σε όλα τα μνημεία (μάλλον γιατί δεν ήταν καθόλου τουριστική χώρα και τα μνημεία ήταν κάπως αφημένα στην τύχη τους), αλλά είχε κι έναν ρομαντισμό που δεν βρίσκεις εύκολα πλέον ταξιδεύοντας.

Το Βιετνάμ ήταν εντελώς άλλη περίπτωση. Ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα Ασία και ότι έβλεπα δεν είχε καμία σχέση με τις παραστάσεις που έχουμε από τον δυτικό κόσμο. Επίσης ήμουν τυχερή γιατί επισκέφτηκα και αρκετά μέρη τότε που ήταν σαν να μην τα είχε αγγίξει ο χρόνος τα τελευταία 100 χρόνια. Νομίζω και στις 2 περιπτώσεις ο κοινός παράγοντας ήταν η αυθεντικότητα και η δυνατότητα που σου έδιναν οι χώρες να δεις κάτι όπως είναι, μακριά από τα τουριστικά στερεότυπα.

 Σε ποια πόλη/χώρα θα μπορούσες να ζήσεις απ’ όσες έχεις επισκεφθεί;

Εξαρτάται από τη φάση της ζωής στην οποία βρίσκομαι, δεν μπορώ να απαντήσω εύκολα. Μπορώ να πώ σε ποια δεν θα ήθελα να ζήσω όμως! Στο Κάιρο! Τόση φασαρία και κόσμος δεν αντέχεται!!

 Τι αναζητάς όταν ταξιδεύεις;

Θέλω να καταλάβω πώς ζει ο κόσμος εκεί, τι διαφορετικό κάνουν από εμάς, πώς είναι τα σπίτια τους μέσα, τα μαγαζιά τους, τι τρώνε, πού πάνε όταν βγαίνουν. Τρελαίνομαι να κοιτάω μέσα από παράθυρα σπιτιών όταν ταξιδεύω (το ξέρω ότι είναι ανάγωγο αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ) και να επισκέπτομαι σπίτια και αγορές ντόπιων.  

 Τα ταξίδια μας βοηθούν να καταλάβουμε καλύτερα τον κόσμο;

Μας βοηθούν να καταλάβουμε πόσο βαθιά νυχτωμένοι είμαστε όταν πιστεύουμε ότι η Ευρώπη ή η Αμερική είναι το κέντρο του κόσμου. Μας βοηθούν να αναρωτηθούμε για το νόημα κάποιων σταθερών στο δυτικό κόσμο όπως η έννοια της ευτυχίας, της ελευθερίας, της δημοκρατία, της οικογένειας, της εργασίας κλπ.

Άνθρωπος / τοπίο / εμπειρία που θα θυμάσαι για πάντα από κάποιο ταξίδι;

Εγώ έχω μνήμες κυρίως συναισθηματικές από τα ταξίδια, όχι πρακτικές. Μπορεί να μη θυμάμαι καν το όνομα της πόλης ή των μνημείων που έχουμε επισκεφτεί, αλλά θυμάμαι τα αστεία, ή τα επικίνδυνα με μεγάλη ένταση συνήθως.  Θυμάμαι τη νύχτα που κοιμόμασταν με κάτι γιγάντιες νυχτερίδες να κρέμονται από το ταβάνι ενός σπιτιού στο Βιετνάμ, το τζιπάκι του τρόμου χωρίς φρένα στα safari parks της Τανζανίας, που έμενε από βενζίνη στη μέση του πουθενά (και σε απόσταση αναπνοής από αγέλες ελεφάντων που δεν είναι και τα πιο φιλικά στον άνθρωπο ζώα), τη νύχτα με τους -19 βαθμούς Κελσίου σε κατάλυμά στη Βολιβία χωρίς καμία θέρμανση.

Που ονειρεύεσαι να ταξιδέψεις;

Αρκτική. Αλλά είναι ένα πολύ ακριβό και δύσκολο ταξίδι. Για κάτι πιο απλό θα ήθελα να επισκεφτώ τη Βιρμανία πριν γίνει πολύ τουριστική και την Νέα Ζηλανδία.

 Η πρώτη εικόνα που σου έρχεται στο μυαλό στο άκουσμα της λέξης «ταξιδεύοντας».

Το trail που αφήνουν τα αεροπλάνα στον ουρανό. Πάντα με κάνει να ζηλεύω αυτούς που είναι μέσα και να σκέφτομαι ότι θα ήθελα να είμαι κι εγώ εκεί, ανεξάρτητα από το τι κάνω εκείνη τη στιγμή και αδιαφορώντας για το πού πάει.

 Αν το ταξίδι ήταν μουσικό κομμάτι, ποιο θα ήταν;

Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να είναι μουσικό κομμάτι. Τα μουσικά κομμάτια συνδέονται πάντα με συγκεκριμένες μνήμες και αισθήματα, ενώ το ταξίδι δεν μπορεί ποτέ να έχει μια συγκεκριμένη μορφή, είναι πάντα ευμετάβλητο, απρόοπτο και ακαθόριστο εκ των προτέρων.

 Αν ήταν φαγητό;

Ρατατούιγ. Κοινώς μπριάμ.

Αν ήταν πίνακας ζωγραφικής;

Δεν ξέρω. Κάτι του Escher ίσως, αλλά σε πολύχρωμο.

Πώς θα όριζες την έννοια του ταξιδιού με πέντε λέξεις;

Απόδραση από τον εαυτό σου.

http://www.alternativeathens.com