Κ. Π. Καβάφης : Το πρόσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου, ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου
`Ερωτας. `Ερχεται όταν δεν τον περιμένεις και όσο και να θέλεις να αντισταθείς δεν μπορείς να τον αποφύγεις...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Κωνσταντίνος Καβάφης…`Ενας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές της σύγχρονης εποχής με σπουδαία έργα που δημιούργησε μετά τα 40 του χρόνια… Γεννήθηκε και έζησε στην Αλεξάνδρεια. Σε πολλά ποιήματά του μιλά για εκείνα και γι`αυτό το λόγο αναφέρεται συχνά ως “ο Αλεξανδρινός”.
Στο ποίημα του “Στες Σκάλες” αναφέρεται σε έναν έρωτα που γεννιέται. Δυο άνθρωποι δεν γνωρίζονται και τα βλέμματά τους συναντώνται για πρώτη φορά. Μια γνωριμία που προκαλεί θύελλες ηδονής αλλά και ενοχή για ένα συναίσθημα που προσπαθούν να κρύψουν.
Η φυγή δεν φέρνει αποτέλεσμα γιατί η έλξη είναι μοιραία και είναι αδύνατο να αποφευχθεί. Είναι αυτόματη, αντανακλαστική, πέρα από τον έλεγχο και την ελεύθερη βούληση.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο έρωτας είναι ένα σπουδαίο κομμάτι της ζωής μας. `Ερχεται όταν δεν τον περιμένεις. Είναι ένας αστάθμητος παράγοντας. Ακόμα κι αν αντιστέκεσαι, ακόμα κι αν φοβάσαι μήπως τον χάσεις και πληγωθείς, καλό είναι να τον ζήσεις…
Στες Σκάλες
Την άτιμη την σκάλα σαν κατέβαινα,
από την πόρτα έμπαινες, και μια στιγμή
είδα το άγνωστό σου πρόσωπο και με είδες.
Έπειτα κρύφθηκα να μη με ξαναδείς, και συ
πέρασες γρήγορα το πρόσωπό σου κρύβοντας,
και χώθηκες στο άτιμο το σπίτι μέσα
όπου την ηδονή δεν θά ’βρες, καθώς δεν την βρήκα.
Κι όμως τον έρωτα που ήθελες τον είχα να σ’ τον δώσω·
τον έρωτα που ήθελα — τα μάτια σου με το ’παν
τα κουρασμένα καί ύποπτα — είχες να με τον δώσεις.
Τα σώματά μας αισθανθήκαν και γυρεύονταν·
το αίμα και το δέρμα μας ενόησαν.
Aλλά κρυφθήκαμε κ’ οι δυο μας ταραγμένοι.
…
Κι αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω —
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια·
όμως το πρόσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου,
οι μέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου,
τες λέξεις και τες φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα κι αν περνώ, όποιαν ιδέα κι αν λέγω.
Τον ερωτα που ήθελες τον είχα να στον δώσω
(K.Π. Καβάφης, Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)
