Klik at the Movies – Spectre

Spectre

Η 24η περιπέτεια του διασημότερου όσο και δημοφιλέστερου μυστικού πράκτορα της μεγάλης οθόνης, η οποία ακολουθεί το “Skyfall”, την εμπορικότερη και – για πολλούς – καλύτερη προσθήκη στην 53χρονη ιστορία του θρυλικού αυτού κινηματογραφικού franchise (προσωπικά θεωρώ το “From Russia with Love” ως το κορυφαίο φιλμ της σειράς), έρχεται να βάλει μια και καλή τα πράγματα στη θέση τους. Με μια πλοκή, η οποία επιτρέπει στον Τζέιμς Μποντ να κλείσει οριστικά κάποιες εκκρεμείς υποθέσεις από το παρελθόν του, αλλά και στους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από την κάμερα (ο σκηνοθέτης Σαμ Μέντες, ο οποίος επιστρέφει στη θέση του για δεύτερη και τελευταία -εκτός σοβαρού απροόπτου- φορά, και το καρέ των σεναριογράφων) να αποτίσουν ποικιλοτρόπως φόρο τιμής στο ίδιο το franchise, το “Spectre” έρχεται να επιβεβαιώσει πως όσα κι αν αλλάξουν γύρω μας, οι ταινίες του 007 θα εξακολουθούν να αποτελούν εγγύηση για 2+ ώρες κοσμοπολίτικης ψυχαγωγίας, γεμάτες καταιγιστική δράση, θεαματικά stunts, μοιραίες γυναίκες, σαρδόνιους μεγαλομανείς κακούς, αγωνιώδεις καταδιώξεις και, φυσικά, με τις απολαυστικά… “φονικές” ατάκες που μόνο ο Μποντ θα μπορούσε να εκφέρει – ενίοτε με ένα ποτήρι dry martini “shaken, not stirred” στο χέρι. 

Η ταινία ξεκινά με ένα απίθανο, εντυπωσιακής δεξιοτεχνίας και σχεδόν πεντάλεπτης διάρκειας μονοπλάνο (ήδη πλασαρισμένο πολύ ψηλά στις σεκάνς ανθολογίας ολόκληρου του franchise) που μας ταξιδεύει στην Πόλη του Μεξικού εν μέσω των εκδηλώσεων για τον εορτασμό της περίφημης “Μέρας των Νεκρών”. Η κάμερα παρακολουθεί στενά τον – κατάλληλα ενδεδυμένο για την περίσταση και συνοδευόμενο, παραδοσιακά, από μια εξωτική καλλονή – 007 ενώ καταδιώκει απαρατήρητος έναν τύπο, ο οποίος σύντομα πληροφορούμαστε πως σχεδιάζει να ανατινάξει ένα στάδιο γεμάτο κόσμο. Ο Μποντ θα καταφέρει έστω και δύσκολα να τον εξουδετερώσει, προκαλώντας, ωστόσο, το χάος στην κεντρική πλατεία της πόλης, με το πολυάριθμο πληθος να τρέχει πανικόβλητο για να γλυτώσει από την επικείμενη πτώση ενός ακυβέρνητου ελικοπτέρου. Αναμενόμενα, επιστρέφοντας στο Λονδίνο, ο Μ (Ρέιφ Φάινς) θα τον κατσαδιάσει, πληροφορώντας τον παράλληλα πως η κυβέρνηση προχωρά σε συγχώνευση της MI6 με την MI5, θέτοντας ως επικεφαλής του νέου Κέντρου Εθνικής Ασφαλείας τον Μαξ Ντένμπι (Άντριου Σκοτ, ιδανικά αντιπαθής), έναν 40άρη υπερόπτη τεχνοκράτη ο οποίος δηλώνει αποφασισμένος να καταργήσει το πρόγραμμα “00”, θεωρώντας τις τακτικές του στον τομέα της αντικατασκοπίας παρωχημένες. Ο Μποντ, ωστόσο, όχι μόνο δεν θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια, αλλά λειτουργώντας αυτοβούλως και εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή στα σχέδιά του της Μάνιπενι και του Q, οι οποίοι δέχονται να τον βοηθήσουν ρισκάροντας τις καριέρες τους, θα ταξιδέψει μέχρι τη Ρώμη, στην προσπάθειά του να αποκρυπτογραφήσει ένα μήνυμα που του άφησε η προκάτοχος του Μ (η υπέροχη Τζούντι Ντεντς) λίγο πριν πεθάνει. 

Οι έρευνές του (και η… αποπλάνηση μιας – όχι και τόσο – τεθλιμμένης χήρας με τη σαγηνευτική φιγούρα της αειθαλούς σεξοβόμβας Μόνικα Μπελούτσι) δε θα αργήσουν να τον οδηγήσουν στην ίχνη της μυστηριώδους όσο και πανίσχυρης παγκόσμιας εγκληματικής οργάνωσης “Spectre”, με τον αινιγματικό επικεφαλής της οποίας (ο Κριστόφ Βαλτς σε μια ερμηνεία ενδεικτική της έφεσής του να δείχνει… αβίαστα πειστικός σε ρόλους κακού) τον συνδέουν πολλά περισσότερα από όσα ο ίδιος θα επιθυμούσε. 

Από τη στιγμή εκείνη μέχρι και το υπαινικτικό φινάλε (ο Ντάνιελ Κρεγκ έχει δηλώσει πως ενδέχεται να μην ξαναϋποδυθεί τον 007), η ταινία πατάει τέρμα γκάζι και αυτό που ακολουθεί είναι μια αδιάκοπη εναλλαγή από υποδειγματικά καλογυρισμένες σκηνές δράσης που εξελίσονται σε τοποθεσίες όπως η αγαπημένη των beatniks Ταγγέρη, οι αποστομωτικής ομορφιάς Αυστριακές Άλπεις και η απέραντη έρημος Σαχάρα, με τελικό προορισμό το Λονδίνο όπου λαμβάνει χώρα το εκρηκτικό (στην κυριολεξία) φινάλε. Καθ` όλη τη διάρκειά τους παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τον αγαπημένο μας υπερκατάσκοπο να μπαίνει στο στόχαστρο ενός σκληροτράχηλου και εξαιρετικά επίμονου επαγγελματία δολοφόνου (Ντέιβ Μπαουτίστα), με τον οποίο θα διασταυρωθούν τρεις φορές, να καταλήγει εκ νέου καθηλωμένος σε μια καρέκλα βασανιστηρίων, να έρχεται αναπάντεχα αντιμέτωπος με πρόσωπα από το – κοντινό αλλά και μακρινό – παρελθόν του και μέσα σ` όλα αυτά να βρίσκει το χρόνο να φλερτάρει με ακόμη μια αισθησιακή παρουσία. Για την Μάντελαϊν Σουάν ο λόγος, η οποία, ενσαρκωμένη με τσαγανό, εντυπωσιακή αυτοπεποίθηση και αξιοσημείωτο δυναμισμό από την Λέα Σεϊντού, αναδεικνύεται σε ένα από τα πρωτοκλασάτα Bond Girls, προβάλλοντας, μάλιστα, και ως πιθανή(;) διάδοχος της αξέχαστης Βέσπερ Λιντ στην καρδιά του Μποντ.

Παρόλες, ωστόσο, τις δυσάρεστες αποκαλύψεις που φέρνουν τον Μποντ στα όριά του, πυροδοτώντας τη βαθιά ανάγκη του για εξιλέωση, το “Spectre” αποδεικνύεται μια ταινία σαφώς πιο διασκεδαστική από το “Skyfall”, με τον – ιδιαίτερα φορμαρισμένο εδώ – Κρεγκ να μοιράζεται με τον Μπεν Γουίσο (Q) και τη Ναόμι Χάρις (Μάνιπενι) κάμποσες σκηνές οι οποίες ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα, ενώ τα άφθονα νοσταλγικά “κλεισίματα ματιού” που μας επιφυλάσσει η δημιουργική ομάδα (υπάρχουν τουλάχιστον 15 ξεκάθαρες αναφορές σε παλαιότερες ταινίες της σειράς) είναι ικανά να γεμίσουν με ενθουσιασμό και τους πλέον σκληροπυρηνικούς Bond fans. 

Και, οπωσδήποτε, η σκηνή που λειτουργεί όσο καμία άλλη ως επιστέγασμα της επιστροφής του franchise σε γνώριμα μονοπάτια, δεν είναι άλλη από εκείνη όπου ο Μποντ μας “αποχαιρετά” μαρσάροντας με μια πανέμορφη ασημένια Aston Martin DB5. Σίγουρα, κάπου εκεί γύρω ο Σον Κόνερι θα χαμογελά με νόημα…    

ΥΓ. Με αφορμή την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες, την Κυριακή 15/11, στο Verve Music Cafe έχει spy films party. Περισσότερα εδώ: https://www.facebook.com/events/914763111931542/