ΛΕΞ | Ο ράπερ που ξεσηκώνει τα πλήθη και γεμίζει τα στάδια λέγοντας την αλήθεια

Ήταν 3 Ιουλίου του 2022 όταν ο 38χρονος ΛΕΞ έδωσε μία συναυλία στη Νέα Σμύρνη, η οποία έγινε αφορμή για να μιλούν όλοι για τον «άγνωστο» ράπερ.

Τρεις μήνες αργότερα, στις 21 Οκτωβρίου, ο νεαρός καλλιτέχνης “γκρέμισε το Καυταντζόγλειο”, στη Θεσσαλονίκη γράφοντας ιστορία. 

Δίχως καμία διαφήμιση και promotion στα Μέσα, συγκέντρωσε 27.000 άτομα -κάποιοι μιλούν ακόμα και για 30.000- και διοργάνωσε μία συναυλία που ήταν η μεγαλύτερη που έχει πραγματοποιηθεί στην πόλη εδώ και αρκετά χρόνια.

Οι ουρές έξω από το στάδιο ήταν τεράστιες από νωρίς. Ο κόσμος ανυπομονούσε  να τον δει από κοντά. Όταν ανέβηκε στη σκηνή χιλιάδες πυρσοί άναψαν και το στάδιο σείστηκε στο σύνθημα «ΛΕΞ όρμα τους».

Ο εσωστρεφής καλλιτέχνης απεχθάνεται τη δημοσιότητα. Επιλέγει να μην δίνει συνεντεύξεις, να μη συμμετέχει σε διαφημίσεις και να μην προμοτάρει τις συναυλίες του. Καταφέρνει όμως να γεμίζει στάδια και να επηρεάζει με τους στίχους του άτομα κάθε ηλικίας.

Ποιο είναι λοιπόν, το «μουσικό φαινόμενο» ΛΕΞ;

Ο Αλέξης Λαναράς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 25 Σεπτεμβρίου 1984 και μεγάλωσε στην περιοχή του Φαλήρου. Ξεκίνησε αρχικά ως γκραφιτάς στους 2G (Good Guys). Το 1999 αποφάσισαν να ασχοληθούν με τη μουσική, δημιουργώντας τα Βόρεια Αστέρια τα οποία κυκλοφόρησαν 4 δίσκους προτού αποφασίσουν να χωρίσουν οι δρόμοι τους και να ακολουθήσει ο καθένας σόλο καριέρα. Ενδιάμεσα, είχε δημιουργήσει τα Ανάποδα Καπέλα μαζί με ένα άλλο μέλος των Βορείων Αστεριών, τον Μικρό Κλέφτη. Μαζί κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ το 2007.

Το 2010 ξεκίνησε σόλο καριέρα.

Τέσσερα χρόνια αργότερα  κυκλοφόρησε τον πρώτο σόλο δίσκο του με τίτλο Ταπεινοί και Πεινασμένοι, ο οποίος χαρακτηρίστηκε από το Vice ως “ένα από τα πιο `real` δείγματα του σύγχρονου ελληνικού hip hop”.

Το 2018 κυκλοφόρησε το άλμπουμ 2XXX.

Τρία χρόνια πριν πραγματοποίησε μια συναυλία στο θέατρο Πέτρας της Αθήνας, όπου συγκεντρώθηκαν περίπου 10 χιλιάδες θεατές. Με αφορμή εκείνη τη συναυλία ειπώθηκε ότι με κάθε live του “ανεβάζει τον πήχη στη ραπ σκηνή”.

Τον Ιανουάριο του 2020 ο ΛΕΞ παραχώρησε δύο τραγούδια του για την παράσταση «Παραμύθι για δύο» του Φίλιπ Ρίντλεϊ, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο ΚΘΒΕ σε μετάφραση Ξένιας Καλογεροπούλου και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ράπτη, ενώ το 2022 κυκλοφόρησε το τρίτο του άλμπουμ «ΜΕΤΡΟ».

Οι στίχοι του αφορούν θέματα όπως η οικονομική κρίση, τα ναρκωτικά και οι μικροπαραβατικότητες.

Ο ίδιος στον πρόλογο του βιβλίου «Λεξ, Ένα αστέρι από τσιμέντο» γράφει ότι είναι απλώς ένας ράπερ και πως δεν υπήρξε ποτέ «ποιητής της νέας γενιάς», όπως πολλοί τον έχουν χαρακτηρίσει.

«Ποτέ δεν υπήρξα ποιητής και ποτέ δεν ένιωσα ότι υπήρξα, για να είμαι ειλικρινής δεν θεωρώ ότι έχω παιδευτεί αρκετά σε πνευματικό επίπεδο ώστε να παράγω ποίηση, τουλάχιστον όπως την έχω στο μυαλό μου. Αυτό που κάνω δεν μπορεί να χαρακτηριστεί υψηλή τέχνη και το πιο πιθανό είναι ότι δεν φιλοδοξεί κιόλας να είναι. Είμαι ένας ράπερ στην Ελλάδα. Αυτό…», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Στο ίδιο βιβλίο παρατίθενται κείμενα 23 ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, που προσπαθούν να εξηγήσουν την επίδραση που έχει ο ράπερ σε ανθρώπους από άλλες μουσικές σκηνές ή αντικείμενα, άλλης ηλικίας και με διαφορετικές καταβολές.

Ο Σπύρος Γερούσης, ανθρωπολόγος και σκηνοθέτης, που συνεργάστηκε με τον ΛΕΞ το 2015 στο ντοκιμαντέρ με τίτλο «Κάθε Μέρα», αναφέρει: «Η μουσική του ΛΕΞ έχει απήχηση σε ηλικιακές ομάδες από την πρώιμη εφηβεία μέχρι τα χρόνια πριν από τη σύνταξη, σε ανθρώπους με καταβολές από όλο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας, από πρόσφυγες μέχρι και σεκιουριτάδες, από ντελιβεράδες μέχρι και γιάπηδες. Ο ρεαλισμός των ιστοριών που παρουσιάζει σε συνδυασμό με τις αναφορές από τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τον αθλητισμό, τον κόσμο των videogames και την ποπ κουλτούρα, καναλιζάρεται σε πολύ δυνατά punchlines, κάνει τους ακροατές του -ανεξαρτήτως φύλου και κοινωνικών καταβολών- να νιώθουν ότι ταυτίζεται μαζί τους και παράλληλα να ταυτίζονται και οι ίδιοι μαζί του».

Ο Φοίβος Δεληβοριάς λέει: «Ο ΛΕΞ ανήκει στη γενιά που της επέβαλαν να αμφιβάλλει. Στη γενιά που όλες οι ταινίες που έβλεπε τελείωναν με τουίστ».

«Δεν ξέρω αν υπάρχει καλύτερη λέξη από την ελπίδα για να περιγράψει ό,τι συμβαίνει σήμερα με το φαινόμενο ΛΕΞ… Ίσως τώρα που το σκέφτομαι η ελπίδα μέσα από το έργο του ΛΕΞ να προκύπτει από το γεγονός ότι τον ακούνε πολλοί και πολλές. Τον ακούνε να αφηγείται το σήμερα με αυτού του είδους την ειλικρίνεια και την ευθυβολία, ώστε τελικά μας δίνει πρόσβαση στο αύριο, γιατί μας δίνει την καινούργια λέξη. Αν κάποιος ή κάποια θελήσει να αφουγκραστεί σήμερα τον παλμό των πόλεων που σιγοβράζουν στο νεροζούμι τους, θα πρέπει να ακούσει ΛΕΞ», υπογραμμίζει η τραγουδοποιός Μαρία Σαχπασίδη.

Τέλος, η Σεμίνα Διγενή, δημοσιογράφος και συγγραφέας, κάνει λόγο για έναν «αυθεντικό αντάρτη, μάγκα κι ευαίσθητο». «Όσα γνωρίζουμε γι’ αυτόν δεν τα γνωρίζουμε μέσα από δηλώσεις του παρά μόνο απ’ όσα λένε οι στίχοι του», τονίζει.

Χαλασμένα ασανσέρ και τοίχοι από χαρτί Κουτσομπόλες διαχειρίστριες, ρουφιάνοι θυρωροί Τρωκτικά μ` ακουστικά ακούν τις συνομιλίες Μας χαζεύουν οι εξωγήινοι μέσα από το κουτί Χαλασμένα ασανσέρ και τοίχοι από χαρτί 2 νύχτες πριν ληστέψανε τον νταλαβερτζή Τώρα ποιος φτιάχνει τον απέναντι που θέλει να πιει Τι `ναι ο θάνατος αγόρι μου μπροστά στην ντροπή Ακούω το τάβλι των ανέργων, την φωνή των παιδιών Τα καταπιεσμένα βογγητά των νοικοκυριών Έχω για θέα μια εκκλησία και τις ουρές των πιστών Και ιδρώνω για ν` αρπάξω την πηγή των κακών Εκεί έξω, έξω, έξω από `δω Σιγά μην κλείσω συμφωνία με τον εξ` από `δώ Εγώ δε θέλω μεροκάματο, εγώ θέλω να rapάρω Να μάθω που τα κρύβουνε να πάω να τους τα πάρω Το rap μου είναι γκάνι, στο στόμα μου η κάννη Εκλεκτό ντουμάνι, για όποιον τ` απολαμβάνει Το αγόρι με το φράχτη το `χω κάνει με μελάνι Το `δαν οι Μοϊκάνοι, λέν` ο μάγκας τι κάνει; Πατεράδες που ερωτεύονται πίσω απ` το λιμάνι Ποιος πληρώνει διατροφές, θέλουν τη νέα Mercedes Επιστρέφουν σουρωμένοι και ρωτάν πόσο κάνει; Τη γυναίκα τους πριν βάλει το παιδί τους για νάνι

Όσο για μένα είμαι εντάξει, μα ό,τι έχω δε φτάνει Η επιτυχία της αποτυχίας μ` έχει τρελάνει Δεν ήμουν μάγκας ποτέ, καμιά φορά είμ` αλάνι Φυσάω τον καπνό στοχεύοντας το ταβάνι Κουτσομπόλες διαχειρίστριες, ρουφιάνοι θυρωροί Τρωκτικά μ` ακουστικά ακούν τις συνομιλίες Μας χαζεύουν οι εξωγήινοι μέσα από το κουτί Κανένας ασφαλής μέσα στις πολυκατοικίες

[Verse 2] Θέλουν να δώσω μια συνέντευξη να μάθουν τι μου αρέσει Πόσα έχω αρπάξει και για πόσα έχω δουλέψει Πόσο ψηλός είναι ο ψηλός, γιατί μ` άφησ` η έτσι Μπας και καταλάβουνε το πώς rapάρω έτσι Στο ισόγειο ο φοιτητής ακούει ωραία μουσική Μιλάει τη γλώσσα των μπλεγμένων μα φοβάται πολύ Μου λέει γάμησε τους rappers, μίλα για τη ζωή Όροφο προς όροφο, γραμμή προς γραμμή Ωραία, ρευματοκλοπές, υποτροπές, λογαριασμοί Ανεργία, αφραγκία, μπάτσοι, Χρυσή Αυγή Μεροκάματα του τρόμου, εξώσεις, πλειστηριασμοί Και η γειτόνισσα να λέει πως γίναμε γραφικοί Μην ρωτάς άμα το ζω, αδερφούλη το ζω Με τσιγάρα και σφυρίχτρα λίγο πριν το σεισμό Ζουν μεταλλαγμένα όντα κάτω απ` τον ουρανό Φόρα αγάπη μου το κράνος πριν τον βομβαρδισμό Ο γέρος από τον 6ο λέει πως είμαστε όλοι άρρωστοι Γέρο βγάζουμε χειμώνα στην Ελλάδα, είμαστε άνθρωποι Τη σάπιζες στο ξύλο κάθε μέρα με τη ζώνη σου Λυπάμαι που δε σου `γραψε η ξενιτεμένη κόρη σου Από δίπλα έχω ένα μπάτσο που όλο στραβοκοιτάει Το μετανάστη απ` τον 5ο κι ας του χαμογελάει Ο από κάτω είναι εντάξει, βλέπει και δεν μιλάει Μα κρατάει το κορίτσι ενώ δεν το αγαπάει

Όσο για μένα είμαι εντάξει, μα ό,τι έχω δε φτάνει Η επιτυχία της αποτυχίας μ` έχει τρελάνει Δεν ήμουν μάγκας ποτέ, καμιά φορά είμαι αλάνι Φυσάω τον καπνό στοχεύοντας το ταβάνι Κουτσομπόλες διαχειρίστριες, ρουφιάνοι θυρωροί Τρωκτικά μ` ακουστικά ακούν τις συνομιλίες Μας χαζεύουν οι εξωγήινοι μέσα από το κουτί Κανένας ασφαλής μέσα στις πολυκατοικίες