Μονολογώντας στη σκηνή – Μέρος Β’

Ο μονόλογος αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη δοκιμασία, πρόκληση και παγίδα για έναν ηθοποιό. Πρόκειται για ένα θεατρικό είδος που αφήνει τον καλλιτέχνη μόνο, «γυμνό» και εκτεθειμένο στη σκηνή να αναμετράται με τον εαυτό του, το ταλέντο του, αλλά και με το έργο που αναλαμβάνει να παρουσιάσει ενώπιον των θεατών.

Έχει τη δύναμη τόσο να κάνει τον ηθοποιό να «θριαμβεύσει» χάρη στην υποκριτική του δεινότητα και την εμπνευσμένη σκηνοθεσία της παράστασης, όσο και να τον «καταδικάσει» ως ανεπαρκή να γεμίσει τη σκηνή μες στη μοναξιά του.

Αφού σας παρουσιάσαμε στο πρώτο μέρος του «Μονολογώντας στη σκηνή», τις παραστάσεις με τις γυναίκες, που ανεβαίνουν στο σανίδι και μονολογούν (/gr/el/theatre/monologontas-sti-skini-meros-a/), ήρθε τώρα η ώρα των ανδρών.

Στο δεύτερο μέρος, λοιπόν, φιλοξενούνται άνδρες ηθοποιοί, μόνοι στο σανίδι να μονολογούν και να μας παρουσιάζουν…

«Απολογία Σωκράτους»: Μία θεατρική μεταφορά του έργου που έγραψε ο Πλάτωνας για να αποδείξει την αθωότητα του Σωκράτη, αλλά και την ηθική μεγαλοσύνη του από τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο σε ρόλο σκηνοθέτη και ηθοποιού. (Αλκμήνη)

«Caveman»: Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιώργου Οικονόμου, ο Θανάσης Βισκαδουράκης ενσαρκώνει τον ήρωα του Ρομπ Μπέκερ και αναπροσδιορίζει τις σχέσεις των ζευγαριών, αποκαλύπτοντάς μας το μυστικό της επιτυχημένης συμβίωσης. (Coronet)

«De profundis»: O Σπύρος Κυριαζόπουλος παρουσιάζει, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία δική του, μία σκηνική «συνομιλία» δυο κειμένων του Όσκαρ Ουάιλντ, του «De Profundis» και του τελευταίου έργου του, «Η μπαλάντα της φυλακής του Ρέντινγκ». (Άνεσις)

«Ιώβ»: Ο Τσέζαρις Γκραουζίνις δημιουργεί ένα μονόλογο, που βασίζεται σε επιλεγμένα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης και αντλεί έμπνευση από τη βιβλική μορφή του Ιώβ, με τον Θανάση Τσαλταμπάση να πρωταγωνιστεί. (Ιλίσια – Βολανάκης)

«Σιχτίρ ευρώ, μπουντρούμ δραχμή, θα πεις κι ένα τραγούδι»: Ο ηθοποιός – σκηνοθέτης Βασίλης Παπαβασιλείου μεταμορφώνεται στον τρόφιμο του Ασύλου Ανιάτως Ψεκασθέντων Ολικής Υστερήσεως (ΑΑΨΟΥ) Φωκίωνα Καπνίδη και σατιρίζει τη σύγχρονη πραγματικότητα. (Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν – Φρυνίχου)

«Το Κιβώτιο»: Το βιβλίο του Άρη Αλεξάνδρου, από τα σημαντικότερα κείμενα της ελληνικής μεταπολεμικής πεζογραφίας,  παρουσιάζεται σε μορφή μονολόγου, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Φώτη Μακρή. (Studio Μαυρομιχάλη)

«Κόλχαας»: Βασισμένος στο ιστορικό διήγημα του Χάινριχ φον Κλάιστ, ο Νίκος Αλεξίου σκηνοθετεί και ερμηνεύει την πραγματική ιστορία ενός εμπόρου αλόγων, που πέφτει θύμα ενός ισχυρού άρχοντα, κάπου στο 1500. (Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων)

«Το κοντραμπάσο»: Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Λεωνίδα Παπαδόπουλου, ο Βασίλης Ευταξόπουλος παρουσιάζει το ομώνυμο έργο του Πάτρικ Ζίσκιντ, που αποτελεί ταυτοχρόνως μια κραυγή διαμαρτυρίας ενός κοντραμπασίστα ενάντια στη μοναξιά, αλλά και έναν ύμνο για τη μουσική και  τους ανθρώπους που αφιερώνονται σ` αυτό που αγαπούν. (Ιλίσια – Βολανάκης)

«Ο Κούκος»: Παράσταση βασισμένη στους χαρακτήρες του βιβλίου «Στη φωλιά του κούκου» του Κεν Κέσεϊ με τον Μάκη Μπογέα, σε σκηνοθεσία του γνωστού εικαστικού και συγγραφέα Poka-Yio. (Bios)

«Ο ληστής»: Ο Σταμάτης Κραουνάκης μεταφέρει στη σκηνή το έργο του Δημήτρη Μανιάτη με τον Πασχάλη Τσαρούχα στο ρόλο του ληστή. Ενός αρνητή της τάξης που επικηρύχθηκε από τον κόσμο επειδή διατύπωσε τον δικό του. (Studio Μαυρομιχάλη)

«Μάρτυς μου ο θεός»: Βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Μάκη Τσίτα, που τιμήθηκε με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2014, η Σοφία Καραγιάννη σκηνοθετεί τον Ιωσήφ Ιωσηφίδη στον ρόλο του Χρυσοβαλάντη. Ενεός άνδρας που προσπαθεί να σταθεί όρθιος, ισορροπώντας ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο. (Vault)

«Q.E.D ή Τι απέδειξε ο κύριος Φάυνμαν»: Ο Γιώργος «αναμετράται» με το Νομπελίστα φυσικό Ρίτσαρντ Φάυνμαν, σε μία παράσταση βασισμένη στο έργο του Πίτερ Παρνέλ. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Ιωσήφ Βαρδάκης. (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)