Baby we were born to run
Θεωρώ ότι ο κορυφαίος rocker των τελευταίων 30 ετών είναι ο Μπρους Σπρίγκστιν. Το Σάββατο είχα την ευτυχία να δω από κοντά τη συναυλία που έδωσε το «Αφεντικό» στη Ρώμη.
To τι αρέσει στον καθένα είναι θέμα προσωπικό και υποκειμενικό. Τα γούστα μας διαφέρουν όπως και οι απόψεις μας –επ’ αυτού έχει πει την απόλυτη ατάκα ο Κλιντ Ίστγουντ.
Στην υποκειμενική κατηγορία υπάγεται και η μουσική. Πολλά είδη, διαφορετικά γούστα. Για όσους ακούμε ροκ υπάρχουν μύθοι και θρύλοι. Η δική μου γενιά δεν πρόλαβε τον Έλβις και τους Μπιτλς αλλά είχαμε την τύχη να δούμε και να ακούσουμε μεγάλες μπάντες και σπουδαίους μουσικούς. Θα μπορούσα να αραδιάζω ονόματα καλλιτεχνών για μέρες αλλά δεν έχει νόημα.
Θεωρώ ότι ο κορυφαίος rocker των τελευταίων 30 ετών είναι ο Μπρους Σπρίγκστιν. Το Σάββατο είχα την ευτυχία να δω από κοντά τη συναυλία που έδωσε το «Αφεντικό» στη Ρώμη. Και μπορεί να ταλαιπωρηθήκαμε απίστευτα αφού το Circo Massimo είναι ίσως ο χειρότερος χώρος για ένα τέτοιο γεγονός και η οργάνωση ήταν για τα πανηγύρια αλλά αποζημιωθήκαμε από την σχεδόν 4ωρη(!) –για την ακρίβεια 3 ώρες και 50 λεπτά- μοναδική παράσταση του ροκά από το Τζέρσι.
Ο 67χρονος Σπρίγκστιν βάζει κάτω στη σκηνή καλλιτέχνες που θα μπορούσαν να είναι παιδιά του. Ακούραστος, ακαταπόνητος, με μια ζωντάνια εφηβική και με μια διάθεση που έπαιρνε ενέργεια από τον κόσμο, τραγούδησε μέχρι να κλείσει η φωνή του, χόρεψε μέχρι να μην τον βαστάνε τα πόδια του (και τα δικά μας) και επέστρεψε στο κοινό μέρος της αγάπης του.
Υπήρχαν στιγμές που νόμιζες ότι έβλεπες ένα σύγχρονο Καίσαρα να λατρεύεται από τους υπηκόους του. Το περασμένο Σάββατο ο Σπρίγκστιν λατρευόταν στην αιώνια πόλη πιο πολύ και από τον Φραντσέσκο Τότι.
Νέα παιδιά που μεγάλωσαν ακούγοντας τα τραγούδια του από τους μπαμπάδες τους, οικογένειες όπου οι γονείς ήθελαν να δείξουν στα βλαστάρια τους τι σημαίνει rock n roll, μεσήλικες –όλοι χορεύαμε, τραγουδούσαμε, μελαγχολούσαμε…
Η μουσική του Μπρους το κάνει αυτό: να σε περνάει από όλη την γκάμα των συναισθημάτων. Χαρά, πόνος, έρωτας, απογοήτευση, κραυγή, γέλιο, οργή, διασκέδαση. Μια μυσταγωγία ήχων και στίχων. Για την αγάπη, τον ανεκπλήρωτο πόθο, την κοινωνική αδικία, το ρατσισμό, την προκατάληψη, τον πόλεμο, τη βία, την ανεμελιά, το καλοκαίρι, την εφηβεία, τις στιγμές, την πολιτική, τη διαφυγή, το φόβο, την ελπίδα, τη χαρά, το δάκρυ.
Ο 67χρονος τινέϊτζερ μας έκανε να δακρύσουμε, να αναπολήσουμε, να διασκεδάσουμε, να φωνάξουμε, να οργιστούμε, να απολαύσουμε.
35.000 άνθρωποι είχαν γίνει ένα σώμα, μια φωνή, μια οντότητα. Που έκλαψε στο «River», διαδήλωσε στο “Born In the USA”, τραγούδησε στο «Because the Night», μελαγχόλησε στο «Bobby Jean», εκστασιάστηκε στο «Born to Run».
Ο Μπρους μας χάρισε για ένα τετράωρο το καλύτερο πάρτι που θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Μπορώ να πω ότι η συναυλία έμοιαζε με ταινία: είχε έρωτα, πίκρα, απογοήτευση, πόνο, χαρά, δάκρυ, οργή, δικαιοσύνη και χάπι εντ.
Ήταν μια εμπειρία (μουσικής) ζωής. Να’ ναι γερός και ορεξάτος, να’ μαστε καλά και να έχουμε τη δυνατότητα να τον ακούμε πιο συχνά.
Γιατί… baby we were born to run and Bruce we were born to follow you.
