Οι Prodigy της Αποκάλυψης

Οι κατσαρίδες είναι τα μόνα πλάσματα που θα επιβιώσουν μετά από μια πυρηνική καταστροφή. Σιγά. Νέα επιστημονικά δεδομένα λένε πως σε αυτές προστίθενται και οι Prodigy. Α, και οι αλεπούδες. Κατεστραμμένη πόλη, ερείπια, φωτιές, ο ουρανός καλυμμένος με καπνό που κρύβει ολοκληρωτικά τον ήλιο. Κάπου εκεί, ψηλά, πάνω στα χαλάσματα δύο ηχεία αντικαθιστούν τις σειρήνες. Δεν προειδοποιούν για αυτό που θα έρθει, πανηγυρίζουν. Κοντά στα ηχεία οι Prodigy χορεύουν. Λύτρωση, ότι μισούσαν έφυγε, ο πολιτισμός όπως τον ξέραμε είναι παρελθόν. Αυτοί επιβιώνουν, για τους άλλους δεν έχει σημασία.

“The Day is My Enemy”. 6ος  στη σειρά των δίσκων τους. 2015 και συνεχίζουν. Και ακούγονται σαν μόλις να ξεκίνησαν, τόση ενέργεια που ούτε 17χρονα δε βρίσκουν. Τόσα χρόνια στο δρόμο, από φεστιβάλ σε φεστιβάλ, από συνέντευξη σε συνέντευξη, γυρίσματα, στούντιο, φωτογραφίσεις, αντί να κουραστούν αυτοί ξανανιώνουν. Μα αίμα πίνουν αυτοί οι άνθρωποι; Ή μήπως δεν ανήκουν σε αυτό το είδος; Θα είναι η οργή που τους οδηγεί. Γιατί οργή; Μάλλον δε χρειάζονται λόγο, είναι οι Prodigy, έτσι απλά.

Ο νέος τους δίσκος σηματοδοτεί τη μεγάλη επιστροφή, κανονική όμως. Δε μοιάζει με το “Invaders Must Die”, εκείνο έδινε την εντύπωση του τέλους. Τώρα λένε “We ‘re Back” και το πιστεύουν. Δεν τους φτάνει να είναι για μια ακόμη φορά στην κορυφή των chart, θα είναι ούτως ή άλλως. Αυτό που θέλουν είναι να κάνουν όσο περισσότερο θόρυβο γίνεται. Οι βασικοί εκπρόσωποι της βρετανικής Dance δε μένουν στατικοί, δε γίνονται γραφικοί. Εξελίσσονται, συνεχίζουν την επανάσταση, φλερτάρουν με την punk, πολύ όμως. Μεταμορφώνουν την Martina Topley-Bird, τη μούσα του Tricky, σε άγγελο της αποκάλυψης. Διασκευάζουν το “Rise Of The Eagles” των  Eighties Matchbox B-Line Disaster. Είναι βίαιοι, το δηλώνουν παντού. 56 λεπτά έντασης με το break beat στα καλύτερά του. Θα παρακαλάς να τους ακούσεις Live. Τα σπάνε κανονικά. Τα ηχεία θα ζοριστούν σίγουρα, θα δείξουν αν άξιζαν τα λεφτά τους. Το ίδιο προκαλούν και οι Prodigy κάθε διάσημο Dj να κάνει στο αγαπημένο τους κομμάτι “Ibiza”, να αποδείξει πως μπορεί χωρίς τα προ ηχογραφημένα set να φτάσει στην κορυφή. Για τους ίδιους είναι εύκολο, πολύ εύκολο. Τόσα χρόνια πια.