Μάνος Ελευθερίου | Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας γιατί τ’ άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας…
Έφυγε μια μέρα πριν αντικρίσει μια καταστροφή που στιγμάτισε τις συνειδήσεις μας και τις καρδιές μας..-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
* Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.
Ο Μάνος Ελευθερίου ήταν ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές, στιχουργούς και πεζογράφους που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα. Έχει γράψει ποιητικές συλλογές, διηγήματα, μία νουβέλα, δύο μυθιστορήματα και περισσότερα από 400 τραγούδια. Παράλληλα εργάστηκε ως αρθρογράφος, επιμελητής εκδόσεων, εικονογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός.
Ο Μάνος Ελευθερίου είχε αντιμετωπίσει πρόσφατα ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, που φάνηκε πως το είχε ξεπεράσει, ωστόσο η καρδιά του δεν άντεξε και τα ξημερώματα της Κυριακής, 22ας Ιουλίου, υπέστη ανακοπή καρδιάς…
Τα “Παραπονεμένα λόγια” του, στριφογυρίζουν στο μυαλό μου αυτές τις μέρες… Έφυγε μια μέρα πριν δει όλο αυτό το χάος που επικρατεί εδώ στη χώρα μας… Πριν αντικρίσει μια καταστροφή που στιγμάτισε τις συνειδήσεις μας και τις καρδιές μας.
Μπορεί να γράφτηκε πολλά χρόνια πριν, υπό διαφορετικές συνθήκες και καθεστώτα, ωστόσο και σήμερα παραπονεμένα λόγια λέμε όλοι μας…”γιατί τ’ άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας…”
Ο δημιουργός του είχε πει γι`αυτό: “Πρόκειται για ένα πολιτικό τραγούδι, ένα απ` τα πολλά που έγραψα όπως τα `Τραγούδια του Αγώνα` που φτιάξαμε με τον Μίκη Θεοδωράκη το `71. Σε αυτή την ενότητα ήταν και τα `Παραπονεμένα λόγια` αλλά δεν το είχα τελειώσει. Είχα γράψει το πρώτο τετράστιχο και το άφησα στην άκρη. Μετά από χρόνια το έδωσα στον Γιάννη Μαρκόπουλο για να το μελοποιήσει και να το τραγουδήσει ο Νταλάρας. Σε αυτά τα πράγματα να ξέρετε τούτο: ένας στίχος όσο καλός και να είναι, αν δεν βοηθήσει η μαγεία της μουσικής, εάν δεν βοηθήσει η φωνή του τραγουδιστή, η τύχη του αλλάζει. Χωρίς τον Μαρκόπουλο και τον Νταλάρα τι τύχη θα είχε αυτό το τραγούδι;” (Από συνέντευξη του Μάνου Ελευθερίου στον Πιερή Παναγή και στον “Φιλελεύθερο“ της Κύπρου)
Λίγα λόγια, απλά, που κρύβουν την πραγματικότητα που βιώνουμε εμείς οι Έλληνες, χρόνια τώρα… Και πάντα κάτι συμβαίνει και μας επιβεβαιώνει ότι είμαστε πολύ μακριά από την αλλαγή… Ίσως, κάποτε, “ταρακουνηθούν” οι συνειδήσεις όλων… “Μικρών” και “μεγάλων”…
Στης ανάγκης τα θρανία και στης φτώχειας το σχολειό μάθαμε την κοινωνία και τον πόνο τον παλιό
Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας γιατί τ’ άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας
Το σεργιάνι μας στον κόσμο ήταν δέκα μέτρα γης όσο πιάνει ένα σπίτι και ο τοίχος μιας αυλής
Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας γιατί τ’ άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας
