Ο μονόλογος του Rutger Hauer στο Blade Runner που παραμένει ανεξίτηλος στην ιστορία του κινηματογράφου

Αν και δεν είναι δίκαιο να περιορίσουμε τη δουλειά μιας ζωής σε μια μόνο σκηνή μιας συγκεκριμένης ταινίας, θα το κάνουμε γιατί αυτή η σκηνή θα ήθελε να την κάνει κάθε ένας που ασχολείται με την υποκριτική.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Πιθανότατα γνωρίζετε ήδη τη σκηνή για την οποία μιλάμε:

Κοντά στο τέλος του Blade Runner, ο ηγέτης των επαναστατημένων replicas (AI ανδροειδή) πεθαίνει, αφού αποτυγχάνει να βρει έναν τρόπο να παρατείνει τη διάρκεια ζωής του. Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, είναι ο κακός που πρέπει να σταματήσει ο πρωταγωνιστής (Harrison Ford). Κυνηγούν ο ένας τον άλλον μέσα από ένα δυστοπικό τοπίο που κάνει το μέλλον να μοιάζει κάπως ζοφερό.

Αλλά τότε, με λίγες λέξεις, ο Hauer εξάπτει τη φαντασία μας για τις απεριόριστες δυνατότητες του μέλλοντος. Βοηθά το μυαλό μας να φανταστεί ότι οι μελλοντικοί άνθρωποι θα ζουν ανάμεσα στα αστέρια, όπου θαυμάσια πράγματα περιμένουν να τα δούμε και μας κάνει να σκεφτούμε ότι ένα AI μπορεί κάποτε να είναι σχεδόν τόσο ανθρώπινο όσο και εμείς. Μπορεί και περισσότερο.

Εδώ είναι οι περίφημες λέξεις:

«Έχω δει πράγματα που οι άνθρωποι δεν θα πίστευαν. Διαστημόπλοια να καίγονται στον ώμο του Ωρίωνα. Παρακολουθούσα τις ακτίνες Γ να λάμπουν στο σκοτάδι κοντά στην Πύλη Tannhauser. Όλες αυτές οι στιγμές θα χαθούν στον χρόνο, όπως τα δάκρυα στη βροχή. Ώρα να πεθάνω».

Αυτές οι φράσεις δεν έχουν προφανές νόημα, αλλά αναφέρονται σε πράγματα που η ταινία δεν περιγράφει ποτέ πριν ή μετά. Αλλά είναι σαφώς σημαντικές γιατί κάνουν τη φαντασία μας να δουλεύει.

Ο Hauer αξίζει να μείνει στην ιστορία για αυτόν τον μονόλογο με περισσότερους από έναν τρόπους: ξαναέγραψε ένα κομμάτι του αρχικού σεναρίου, αυτοσχεδιάζοντας για να του δώσει τη δραματική σημασία που το έκανε να αγγίξει τόσους πολλούς ανθρώπους.

Τα δάκρυα στη βροχή είναι πραγματικά και είναι δικά μας.