Ποτέ δε θα μπω σ`άλλο σώμα I Ένα από τα πιο τρυφερά τραγούδια που έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου
Όταν η μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη συναντά τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου κι ερμηνεύονται από το Μανώλη Μητσιά, τότε γίνεται το θαύμα.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Λίνα Νικολακοπούλου.
Νομίζω πως ένα μεγάλο ποσοστό από τα τραγούδια που αγαπώ τα έχει γράψει η μοναδική αυτή στιχουργός. “Η γεννημένη ποιήτρια” όπως τη χαρακτηρίζει ο Σταμάτης Κραουνάκης. Γνωρίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας τoυ `70, όταν ήταν συμφοιτητές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. “Η συνάντησή μας ήταν μοιραία, ήμουν πάρα πολύ ήσυχη μαζί του. Ο άνθρωπος αυτός καταλάβαινε τι έλεγα και αυτό με γέμιζε ευτυχία…” λέει για την Λίνα Νικολακοπούλου ο Κραουνάκης. Ήταν το 1981, όταν τη γνωρίσαμε μαζί του, με το τραγoύδι “Να σoυ λερώvω τo φιλί” που ερμήνευσε η Βίκυ Μοσχολιού, από το οποίο και πήρε το όνομά του ο συγκεκριμένος δίσκος, “Σκoυριασμέvα Χείλια”.
`Ενα χρόνο αργότερα, το 1982, ο Κραουνάκης και η Νικολακοπούλου παρουσιάζουν τηv πρώτη oλoκληρωμέvη τους δoυλειά- το δίσκο “Σαριμπιντάμ… θα πει τρελλαίνομαι” με ερμηνεύτρια τη Χριστιάνα.
Οι συνεργασίες αυτών των δύο σπουδαίων ανθρώπων είναι εκπληκτικές και με μεγάλη εμπορική επιτυχία…Ανάμεσά τους… ο δίσκος “Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ” (1985), “Μαμά γερνάω” (1988), “Ανθρώπων έργα” που θεωρείται το magnus opus του Σταμάτη Κραουνάκη.
Το 2005, ύστερα από αρκετά χρόνια χωρίς ολοκληρωμένη συνεργασία, γράφουν μαζί το δίσκο “Ισόβια” με ερμηνευτή τον Μανώλη Μητσιά, το εξώφυλλο του δίσκου φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός.
Η Λίνα Νικολακοπούλου έχει ένα μοναδικό τρόπο γραφής που μπορεί να σε καθηλώσει, με τις μεταφορές, τις έντονες εικόνες – αρκέτες από αυτές υπερρεαλιστικές.
Η σπουδαία στιχουργός ανήκε στην ομάδα των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων ΑΘΗΝΑ 2004, ως σύμβουλος λογοτεχνίας και γραπτού λόγου. Έγραψε τους στίχους για το τραγούδι της Ολυμπιακής Λαμπαδηδρομίας, “Να το φως”, σε μουσική Trevor Horn, που ερμήνευσε ο Γιάννης Κότσιρας. Το Σεπτέμβριο του 2004 τιμήθηκε με το παράσημο του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος του Φοίνικος, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλο.
Αν και δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι της εκπληκτικής αυτής δημιουργού, εκείνο που λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που το άκουσα, είναι το “Ποτέ” σε μουσική Σταμάτη Κραουνάκη.
Ποιά είναι όμως η ιστορία του;
Ήταν το 1984 όταν o Μανώλης Μητσιάς ετοίμαζε το δίσκο του με τίτλο “Εξ αδιαιρέτου”. Όταν τα τραγούδια έφτασαν στην δισκογραφική και άκουσαν το “Ποτέ” , τον κάλεσε ο Μίνως Μάτσας στο γραφείο του και τον ρώτησε πόσο δύσκολο ήταν να πει αυτούς τους στίχους. Η απάντηση της Λίνας Νικολακοπούλου ήταν απρόβλεπτη. Το τραγουδι δεν έχει κανένα ερωτικό υπονοούμενο καθώς μιλάει για το φύλακα άγγελο κάποιου ανθρώπου. Ο Μανώλης Μητσιάς με την εκπληκτική φωνή του, το απέδωσε μοναδικά…
Ποτέ τόσες νύχτες για σένα
Ποτέ τόσο εσύ πουθενά
Κι εκεί που σε παίρνω για ψέμα
Στο αίμα μου μπαίνεις ξανά
Κι εγώ που χρόνια ζω για σένα
Ποτέ δε θα μπω σ’ άλλο σώμα
Ποτέ κι ας γυρνώ σαν σκιά
Ποτέ κι ας μοιράζομαι ακόμα
στο πριν, στο ποτέ στο μετά
Ποτέ
Ποτέ τόσες νύχτες για νύχτες
Ποτέ τέτοιο τέλος φωτιά
Κι εκεί που κοιμόσουν και μ’ είχες
Καπνός από στάχτη παλιά
Κι εγώ που χρόνια ζω λες κι ήρθες
Ποτέ δε θα μπω σ’ άλλο σώμα
Ποτέ κι ας γυρνώ σαν σκιά
Ποτέ κι ας μοιράζομαι ακόμα
Στο πριν, στο ποτέ, στο μετά…
Ποτέ
