Γιώργος Νταλάρας για τη σύζυγό του |: Ενα αγρίμι θα ήμουν χωρίς την Άννα…
Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη του αγαπημένου καλλιτέχνη στη Μυρτώ Λοβέρδου για το iefimerida, με αφορμή συναυλία του με το Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, στις 27 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο....
Γιώργος Νταλάρας . Ένας από τους πιο αγαπημένους και ταλαντούχους Έλληνες τραγουδιστές και μουσικούς, ο οποίος τον Οκτώβριο του 2006 ανακηρύχθηκε Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.
Έχοντας καταγωγή από οικογένεια μουσικών, έχει μνήμες στενά δεμένες με τις βασικές μορφές της ελληνικής μουσικής- το δημοτικό, το σμυρνέικο, το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι. Αυτές ήταν και οι επιρροές του στην μετέπειτα καριέρα του. Έχει ερμηνεύσει και πολλά άλλα είδη τραγουδιού – ανάμεσά τους :βυζαντινούς ύμνους, λυρικά, σύγχρονα έντεχνα, λάτιν, όπερα, συμφωνικά έργα, ροκ, ποπ – ενώ συνεργάστηκε με πολλές από τις σημαντικότερες συμφωνικές ορχήστρες του κόσμου, καθώς και με τους περισσότερους σύγχρονους Έλληνες συνθέτες και εκπροσώπους του ελληνικού τραγουδιού.
Λίγες μέρες πριν τα γενέθλιά του, στις 29 Σεπτεμβρίου, δίνει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο iefimerida όπου μιλά για τη συναυλία του με το Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, στις 27 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο, για τους σκοπούς τού «Μαζί για το παιδί», για την πορεία του στη ζωή και στη μουσική, την Αριστερά και τον διχασμό, τους φόβους, τις αγωνίες, την αγαπηπμένη του σύζυγο και για πολλά ακόμα.
Σας παραθέτω κάποια αποσπάσματα…
“- Ποιος είναι ο μεγαλύτερος προσωπικός σας φόβος; Η αγωνία σας για το μέλλον;
«Αγωνιώ για το μέλλον των παιδιών μας και των εγγονών μας. Ο φόβος είναι ότι θα φύγω χωρίς να έχω δει την πατρίδα μου να καλυτερεύει. Δεν φτάνει να τα έχω πάει καλά εγώ και η οικογένειά μου. Θέλω οι νέοι, που είναι η ελπίδα όλων μας, που οι γονείς τους μεγάλωσαν και τους σπούδασαν με τόσο κόπο, να μη γυρίζουν την πλάτη και να φεύγουν απογοητευμένοι. Θέλω τα λάθη των προηγούμενων και τα δικά μας να μην τα φορτωθούν κι άλλες γενιές. Ζούμε σε μια καταπληκτική χώρα με παράδοση, πολιτισμό, αξίες. Αν βάλουμε όλοι ένα χεράκι να φτιαχτεί αυτή η δομή, ο μηχανισμός αυτής της χώρας, αν δώσουμε εμπιστοσύνη στους καλύτερους -και δεν είναι καθόλου ρομαντικό αυτό- πιστεύω ότι υπάρχει ελπίδα».
Κακές επιλογές τραγουδιών έχετε κάνει; Κακή διαχείριση της εικόνας σας;
«Όχι βέβαια, δεν έχω κάνει κακές επιλογές τραγουδιών. Ελάχιστες παραχωρήσεις ίσως, για να μη χαλάσω το χατίρι φίλων μουσικών για τραγούδια που, κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσαν να γίνουν και καλύτερα. Ίσα-ίσα, αυτή η αυστηρότητα στις επιλογές μου δημιούργησε κάποια παράπονα, μέχρι που έγιναν ανέκδοτα στο περιβάλλον της δουλειάς, όπως οι πολύωρες πρόβες, ας πούμε -εξαντλητικές τις λένε κάποιοι- ή η λεπτομερής προετοιμασία. Το ελάχιστο και το αυτονόητο για μένα. Για την εικόνα τι να σας πω; Ξεκίνησα πάρα πολύ μικρός, με την καλή τύχη να έχω προίκα αυτά τα τραγούδια. Ειδικά τα πρώτα χρόνια, όχι μόνο δεν πρόλαβα να διαχειριστώ καμιά εικόνα, άργησα να καταλάβω ότι καν υπήρχε. Ήμουν τόσο ευτυχής που ήμουν μουσικός».
– Ωστόσο, έπρεπε να φτιαχτεί μια εικόνα…
«Εγώ δεν συμβαδίζω και δεν συμπλέω με τη διαδρομή μου. Ξεκίνησα για να γίνω μουσικός και τραγουδιστής. Τα υπόλοιπα ήταν πάρεργο, δεν ήταν δικά μου. Με ξεχώρισε στα 17 μου ο κ. Μάτσας, μετά από ακροάσεις. Και έκανα τον πρώτο μου δίσκο στα 18 μου. Τι ήξερα εγώ για φωτογραφίσεις, εξώφυλλα; Τα έβλεπα και γέλαγα. Νόμιζα ότι μου κάνουν κακό. Δεν είχα τη δυνατότητα να τα μάθω. Οταν τα έμαθα, απογοητεύτηκα που λειτούργησα ως ένα γρανάζι αυτής της βιομηχανίας παραγωγής ειδώλων, ψευτοειδώλων… Δεν ταυτίστηκα ποτέ. Ακόμα και τώρα αντιδρώ. Εγώ αγαπάω την αλήθεια της μουσικής, τίποτε άλλο».
– Η σύζυγός σας, η Άννα Νταλάρα, έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε αυτό το κομμάτι;
«Η Άννα με βοήθησε πάρα πολύ σε πολλά πράγματα. Εγώ προέρχομαι από έναν άλλον κόσμο, η Άννα από άλλον. Δεν ήξερα τίποτα από αυτά που είχε δει η Άννα. Εγώ της έμαθα τον Καζαντζίδη και το λαϊκό τραγούδι κι εκείνη μου έμαθε τα άλλα. Ημουν πολύ απόλυτος. Κατάλαβα τα λάθη μου όμως. Επρεπε να μάθω κι άλλα πράγματα. Τι θα ήμουν χωρίς την Άννα; Ενα αγρίμι θα ήμουν χωρίς την Άννα…». “
Αξίζει να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη στο iefimerida
