Leonard Cohen | Η αγάπη προχωρούσε, ώσπου έφτασε σε μια πόρτα ανοιχτή και τότε χάθηκε η ίδια η αγάπη…
Η εκπληκτική, νέα ποιητική συλλογή του σπουδαίου καλλιτέχνη, που δημιούργησε λίγο πριν το τέλος της ζωής του που θα συζητηθεί.- Aπό τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Leonard Cohen…
Ενας από τους πιο αγαπημένους συγγραφείς, συνθέτες κι ερμηνευτές. Παρόλο που τα τραγούδια του ήταν κυρίως μπαλάντες, θεωρείτο μουσικός της ποπ. Τα κυρίαρχα στοιχεία τους ήταν από την αμερικανική μουσική κάντρυ και των ευρωπαϊκών καμπαρέ. Πηγή έμπνευσής του ήταν η θρησκεία, ο έρωτας και η μοναξιά, χωρίς ωστόσο να λείπουν και οι τοποθετήσεις σε κοινωνικοπολιτικά θέματα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα : ο πόλεμος και οι εκτρώσεις.
Ton Οκτώβριο του 2018 θα μπορέσουμε να δούμε τη νέα συλλογή του σπουδαίου τραγουδοποιού, τραγουδιστή αλλά και ποιητή.
`Όπως αναφέρεται στο “The Guardian”, ο εκδοτικός οίκος Canongate –ο οποίος εκδίδει το βιβλίο– περιγράφει την ποιητική συλλογή ως “ένα εξαιρετικά δυνατό κεφάλαιο στην όλο ιστορίες λογοτεχνική καριέρα του Cohen”.
Λίγο πριν το θάνατό του, το 2016, επέλεξε και έβαλε σε σειρά τα ποιήματα και το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου θα είναι καινούργιο υλικό.
Στο ξεκίνημα της καριέρας του, ο Cohen, εστίαζε στη συγγραφή, εκδίδοντας συλλογές ποιημάτων. Ανάμεσά τους: «Ας Συγκρίνουμε Μυθολογίες» (1956), «Το Κουτί για Μπαχαρικά της Γης» (1961), «Λουλούδια για τον Χίτλερ» (1964).
O manager του Cohen , Robert Corrie, εξηγεί ότι η σύνθεση του «Η Φλόγα» ήταν κύρια φιλοδοξία του την τελευταία περίοδο της ζωής του: «Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, ο Λέοναρντ εστίαζε σε ένα μοναδικό πράγμα. Να συμπληρώσει αυτό το βιβλίο, με υλικό από τα μη δημοσιευμένα ποιήματά του και με επιλογές από τα σημειωματάριά του.»
Στα σημειωματάρια, ο Cohen έγραφε «με ποιητική φόρμα, σ` όλη του τη ζωή» πληροφορούν από τον Canongate, ενώ υπόσχονται ότι τα αποσπάσματα θα προσφέρουν «μιαν άνευ προηγουμένου ενδόμυχη ματιά στη ζωή και τη σκέψη αυτού του μοναδικού καλλιτέχνη και στοχαστή».
Στη συγκεκριμένη έκδοση, θα περιλαμβάνονται και οι στίχοι των τραγουδιών στα τελευταία τρία άλμπουμ του Cohen, καθώς και αυτοί των τραγουδιών στο «Blue Alert» (συνεργασία του με τη σύντροφό του, Anjani), αλλά και πεζά του και δικές του εικονογραφήσεις.
Aκολουθεί ο εκπληκτικός μονόλογός του σπουδαίου καλλιτέχνη…
Σηκωνόμουν πολύ νωρίς το πρωί για να εξασκούμαι στο τραγούδι. Έπρεπε να ξυπνάω πριν από τα πουλιά, πριν αρχίσει να γαβγίζει ο σκύλος της κόρης μου. Έκανα πρόβες είτε πολύ νωρίς το πρωί είτε αργά το βράδυ. Όλα έγιναν στο κομπιούτερ. Στη συνέχεια όλη αυτή η «συμβατική σοφία» έπρεπε να μεταφερθεί σε αναλογική ταινία. Με την αναλογική εγγραφή σε ταινία χάσαμε τη θέρμη του κομπιούτερ. Όλοι όμως έχουν την αντίθετη άποψη.
Μια παροιμία λέει «Το `να χέρι νίβει τ` άλλο και τα δυο το πρόσωπο». Αυτή η τρυφερή “επαφή” δεν αφήνει περιθώρια για μίσος. Ή τουλάχιστον εκπροσωπεί ένα μοντέλο ομαλότητας και αρμονίας. Κανείς όμως δεν είναι κύριος της εσωτερικής ζωής του. Όλοι βιώνουμε το άγχος, τον πόνο της αγάπης, την απόρριψη. Κανείς δεν ξεφεύγει. «Αγάπησες αρκετά, άσε με τώρα να αγαπήσω εγώ». Όλοι μιλάμε για το Θεό, τη συνείδηση, τους αγαπημένους. Το τραγούδι σε παροτρύνει να τα ξεχάσεις όλα αυτά. Να αφήσεις τον εαυτό σου να αγαπηθεί. Η προσπάθειά σου ν` αγαπήσεις δεν σ` αφήνει να αγαπηθείς. Είναι κάτι ανάλογο με την προσπάθειά σου να μάθεις ένα παιδί να κολυμπά. Είναι δύσκολο να το κάνεις να καταλάβει ότι θα επιπλεύσει. Αν χαλαρώσει και κρατήσει την ανάσα του, θα επιπλεύσει. Αλλά τα παιδιά δύσκολα μαθαίνουν να κολυμπούν γιατί πιστεύουν ότι θα βυθιστούν σαν πέτρες.
Σε όλη μου τη ζωή με δυνάστευε μια αδυσώπητη κατάθλιψη. Ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω από πού προερχόταν, ποτέ δεν κατάφερα να την αποτινάξω. Δοκίμασα να απαλλαγώ από αυτήν μ` ένα καλό κρασί, μια γυναίκα, ένα τραγούδι, μια θρησκεία, ένα φάρμακο, αλλά δεν τα κατάφερα. Όταν άρχισα ν` ασχολούμαι σοβαρά με διάφορες θρησκείες, στόχος μου δεν ήταν να βρω “φώτιση” ή “γαλήνη της ψυχής”. Στόχος μου ήταν να διαλύσω το σύννεφο που με σκέπαζε. Όλα αυτά τα χρόνια δεν κατάφερα να βρω τον κατάλληλο μηχανισμό. Διάβασα κάπου ότι μεγαλώνοντας αρχίζουν να εξασθενούν τα κύτταρα του εγκεφάλου που σχετίζονται με το άγχος. Ίσως αυτό συνέβη. Όπως και να `χει, με τα χρόνια το σύννεφο άρχισε να διαλύεται. Μέχρι που χάθηκε.
Στο κομμάτι “Love Itself” υπάρχουν οι στίχοι: “Θα προσπαθήσω να πω κάτι ακόμη,η αγάπη προχωρούσε, ώσπου έφτασε σε μια πόρτα ανοιχτή και τότε χάθηκε η ίδια η αγάπη”. Δε μιλάω για την αγάπη που είναι το αντίθετο του μίσους. Δεν μιλάω για τον έρωτα. Μιλάω για την αγάπη που αγκαλιάζει, για την πνευματική αγάπη. Σε μια τέτοια εμπειρία χάνεται και η ίδια η ανάγκη να αγαπάς. Χαλαρώνεις πραγματικά όταν χάνονται όλες οι φιλοδοξίες σου, όλες οι βλέψεις σου. Μόνο τότε χαλαρώνεις στην απόλυτη ανθρώπινη υφή σου. Είμαι ευγνώμων που απολαμβάνω μια στιγμή ευτυχίας, αλλά δεν πιστεύω ότι κάποιος είναι κύριος των γεγονότων. Κανείς δεν είναι κύριος της καρδιάς. Η καρδιά τα “μαγειρεύει” όλα από μόνη της. Προς το παρόν σήμερα όλα είναι ευχάριστα και είμαι ευγνώμων για τη γαλήνη που νιώθω.
