Ο Wes Craven πέθανε. Οι εφιάλτες δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιοι

Το καλοκαίρι του 2015 θα μείνει στην ιστορία σαν μια μαύρη περίοδος για το χώρο των ταινιών τρόμου. Ο θάνατος του Sir Christopher Lee στις αρχές του και του Wes Craven μια μέρα πριν αυτό τελειώσει, όχι μόνο οδήγησαν στη θλίψη εκατομμύρια φανατικούς του είδους, αλλά και σε προβληματισμό για το μέλλον.

Ο Wes Craven, ο άνθρωπος που δημιούργησε τον Freddy Krueger και στη συνέχεια το Scream μπαίνοντας στο πάνθεον του κόσμου του τρόμου, πέθανε σε ηλικία 76 ετών, στις 30 Αυγούστου. Γεννήθηκε στο Cleveland των ΗΠΑ και η πρώτη του δουλειά ήταν καθηγητής Αγγλικών. Η διδασκαλία δεν τον κράτησε πολύ, ειδικά από τη στιγμή που η μοίρα τον έφερε μέσα σε κινηματογραφικό στούντιο. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος και το γεγονός πως στις πρώτες του δουλειές βρέθηκε στο δυναμικό πορνογραφικών παραγωγών κάθε άλλο παρά τον απογοήτευσε.

Έχοντας φροντίσει να κρύψει αυτά τα πρώτα του βήματα πίσω από ψευδώνυμα , με χαρακτηριστικότερο όλων το Abe Snake, μπόρεσε να κάνει τη μεγάλη στροφή στην καριέρα του χωρίς τη «ρετσινιά» του παρελθόντος. Στράφηκε στις ταινίες τρόμου, ένα είδος όχι και πολύ διάσημο εκείνη την εποχή, που του έδινε όμως τη δυνατότητα να σκηνοθετήσει ταινίες που κανείς δεν θα έκρυβε ότι παρακολούθησε. Και ποτέ δεν μπορούσε να φανταστεί που θα έφτανε με την επιλογή του αυτή.

Η πρώτη του απόπειρα, το 1972,  ήταν και η πρώτη του επιτυχία, από κάθε άποψη. Το “The last house on the left” κέρδισε τους κριτικούς, αλλά σημαντικότερο όλων, για την οικονομική υποστήριξη κάθε επόμενου βήματος, κέρδισε το κοινό κάνοντας την ταινία κερδοφόρα, καθώς με κόστος μικρότερο των 90000 δολαρίων, έφερε έσοδα τριών εκατομμυρίων.

Ήδη ο κόσμος του θεάματος είχε αρχίσει να μιλάει όχι μόνο για το νέο σκηνοθέτη, αλλά για την πορεία που έπαιρναν οι ταινίες τρόμου και το λαμπρό μέλλον που διαγράφονταν. Έπρεπε όμως να περάσουν 12 ολόκληρα χρόνια για να προσκυνήσουν οι λάτρεις του είδους, και όχι μόνο, στις ικανότητες και στο όραμά του. Ήταν το 1984 που ο «Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες» έγινε ο «αγαπημένος» εφιάλτης των θεατών, το όνομα Freddy Krueger ένα τεράστιο trademark και ο ίδιος ένα από τα τεράστια ονόματα του Hollywood. Ο Craven είχε κάνει κτήμα του το μηχανισμό του τρόμου. Ήξερε ότι αρκεί να τρομάξεις κάποιον, για να του μιλήσεις για το οτιδήποτε. Και αυτό έκανε.

Ποτέ δεν επαναπαύθηκε στην επιτυχία του «Εφιάλτη», αντιθέτως μάλιστα, έγραφε ασταμάτητα, ψάχνοντας τρόπους να προσφέρει στο κοινό του αυτό που πραγματικά έψαχνε. Να τους κόψει το αίμα! Και τα κατάφερε με το “Scream”. Ήταν ο ορισμός της φράσης «γκολ από τα αποδυτήρια». Μια ταινία που πριν ακόμη γυριστεί, είχαν αποφασιστεί οι συνέχειές της και το πόσο σωστή ήταν η απόφαση, φάνηκε καθαρά στα νούμερα.

Αν και ορκισμένος λάτρης του τρόμου, όσο και αν κατηγορήθηκε πως το έκανε μόνο για τα χρήματα, ο Craven προσπάθησε να κινηθεί και σε άλλους χώρους. Μπορεί να μην τον κράτησαν, όπως και η δουλειά του καθηγητή, με το “Music of the heart” όμως έκλεισε όλα εκείνα τα στόματα που θεωρούσαν ότι η φήμη του στηριζόταν στο ακραίο των εικόνων του και το φόβο που προκαλούσαν οι ταινίες του. Οδηγώντας τη Meryl Streep σε μια ακόμη υποψηφιότητα για Όσκαρ, αποδείκνυε πως ήταν γεννημένος σκηνοθέτης και όχι απλά σκηνοθέτης τρόμου.

Ο Wes Craven υπήρξε η «χρυσή αλλαγή» για το είδος που υπηρέτησε με πάθος για χρόνια. Του έδινε νέα ώθηση όποτε αυτό έδειχνε να σβήνει. Τρεις εμβληματικές ταινίες σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες. Και όλες σε στιγμές που οι ταινίες τρόμου έβλεπαν πτώση στα νούμερα. Τυχαίο δεν το λες.

Ο Wes Craven δεν είναι πια μαζί μας. Οι εφιάλτες δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιοι.