Τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα
Μια βραδιά (από τα παλιά) με τον Παύλο Παυλίδη στο Gagarin που κράτησε σχεδόν 6,5 μήνες ή μήπως μια ζωή;
Παρασκευή βράδυ στην εξωτική Λιοσίων. Ο κόσμος αρχίζει να σχηματίζει ουρά έξω από το Gagarin 205, τουλάχιστον 1,5 ώρα πριν την έναρξη ενός ακόμη live από τον Παύλο Παυλίδη και τους B–Movies. Όμως τι να πρωτογράψεις για έναν άνθρωπο που η μουσική και οι στίχοι του συνοδεύουν τη ζωή σου εδώ και 20+ χρόνια;
Ας τα πάρουμε λίγο από την αρχή. Η γενιά μου όσο άτυχη κι αν είναι στην εποχή μας, με την ανεργία να την έχει ξεκληρίσει και το επίπεδο της μουσικής να έχει πέσει στα… Τάρταρα, τόσο τυχερή ήταν που μεγάλωσε με Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά και Υπόγεια Ρεύματα. Και με πόσους ακόμη εκπροσώπους μιας ανεπανάληπτης ελληνικής ροκ σκηνής. Έτσι κι εγώ. Μυήθηκα έγκαιρα από ξάδερφο που είχε και ο ίδιος τη δική του μπάντα και ποτέ δεν «πρόδωσα» αυτή την επιλογή. Τα απλά live έγιναν συναυλίες, οι κασέτες έδωσαν τη θέση τους σε αμέτρητα CD τα οποία ζουν ακόμη και μετά ήρθε το youtube και τα downloads. Τα τελευταία μπορεί να χάλασαν λίγο τη μαγεία, αλλά ας μην είμαστε αχάριστοι, έχουν και τα καλά τους.
Επιστροφή ξανά στον διαστημικό σταθμό του Gagarin. Ή μήπως όχι; Τι έγινε ρε παιδιά; Τα παραπάνω γράφτηκαν τον Απρίλιο και πλέον έφτασε Οκτώβρης. Που χάθηκες; Και θες να μας πεις ότι θα δημοσιεύσεις κείμενο για ένα live που έγινε πριν 6,5 μήνες; Ναι, αυτό ακριβώς θα κάνω. Και όχι μόνο αυτό. Γιατί αυτή είναι η μαγεία της μουσικής του Παυλίδη. Την ακούς στα 15 σου σε κάποια από αυτές τις καθημερινές μοναχικές σου βόλτες και στριφογυρίζει στο μυαλό σου μέχρι τα 33 σου, παρέα με τους δαίμονες που σε κυνηγούν και δεν σε αφήνουν να πάρεις ούτε ανάσα. Αυτούς που δεν σε αφήνουν να χαρείς την ζωή σου και όσα κάποτε σου αρκούσαν για να περνάς καλά.
Και συ γιατί άλλαξες; Πως έγινες ρομπότ; Που απέτυχες; Γιατί ποτέ δεν φτάνει μόνο αυτό και θες κι άλλο; Και αυτός ο διαμαντένιος ουρανός που έβλεπες πιτσιρικάς από εκείνο τον βράχο στο νησί, υπήρξε ποτέ; Ή τελικά ήταν χάρτινος; Μήπως αντιστάθηκες στην θλίψη και αναπόφευκτα σε κέρδισε; Περνάνε τα χρόνια, αλλά νομίζω ότι πλέον αρχίζω και θυμάμαι καθαρά να με στοιχειώνει εκείνο το σπίτι και να με κρατάει καθηλωμένο σε μια σπασμένη πολυθρόνα στον κήπο του. Νομίζεις ότι ξέφυγα ε; Θα μπορούσα να είμαι σε ένα καράβι παρέα με τον Μόχα και να κοιτάμε από μακριά τη φωτιά στο λιμάνι, λίγο πριν σαλπάρουμε για την δική μας χαμένη Ατλαντίδα. Και εκεί να μας περιμένει το τρένο φάντασμα για να μας οδηγήσει πέρα από τις πόλεις της ασφάλτου, σε ένα ταξίδι που οι άλλοι ονειρεύτηκαν απλώς. Πέρα από τα πέρατα, στα μέρη που οι καταιγίδες είναι λευκές, οι βυθοί κοραλλένιοι και οι γλάροι όλη τη μέρα πετάνε σαν χαζοπούλια.
Όμως δεν είμαι. Για την ακρίβεια είμαι ακόμη εδώ. Ένας εκθρονισμένος βασιλιάς, ο οποίος περιμένει τη μέρα που θα πάρει πίσω το θρόνο του. Γιατί εκεί στο νότο η σιωπή με την κραυγή βρίσκονται τόσο κοντά, που ακόμη και οι ναυαγοί γίνονται αερικά και απλά χάνονται σαν ζεστός αέρας. Άρα μήπως τελικά δεν είμαι από εδώ; Και γιατί περιμένω; Αφού λοιπόν ξεχάστηκα εδώ, τελικά το πήρα απόφαση και σε ζωγράφισα, αλλά πρέπει να έρθεις και συ. Την επόμενη φορά. Για μια τελευταία φορά. Στο Gagarin, στην Αστάρτη, στη χώρα της… επαγγελίας, εκεί που τα παραμύθια μπορεί να μην είναι αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα. Σαν την μουσική και τους στίχους του Παύλου Παυλίδη.
