Ποιο βιβλίο αγόρασαν οι συντάκτες του ΚΛΙΚ φέτος το καλοκαίρι

«Για μια υπέροχη ζωή» του Ρόμπιν Σάρμα

Η δική μου πρόταση βιβλίου για αυτό το καλοκαίρι είναι το «Για μια υπέροχη ζωή» του Ρόμπιν Σάρμα.

Υπάρχουν βιβλία που τα διαβάζεις και τα αφήνεις στο ράφι, και υπάρχουν βιβλία που επιστρέφεις ξανά και ξανά γιατί κάθε φορά σου αποκαλύπτουν κάτι διαφορετικό. Το «Για μια υπέροχη ζωή» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν υπόσχεται εύκολες λύσεις ούτε μαγικές συνταγές επιτυχίας. Αντίθετα, μέσα από σύντομα, ουσιαστικά κεφάλαια και πρακτικές συμβουλές, σε καλεί να επενδύσεις στον σημαντικότερο άνθρωπο της ζωής σου: τον εαυτό σου.

Το καλοκαίρι είναι ίσως η ιδανική εποχή για να κάνουμε μια μικρή παύση από τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας και να αφιερώσουμε χρόνο στην προσωπική μας εξέλιξη. Ο Ρόμπιν Σάρμα, ο συγγραφέας του παγκόσμιου best seller «Ο Μοναχός που Πούλησε τη Ferrari του», με περισσότερα από 20 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, μας υπενθυμίζει ότι η ποιότητα της ζωής μας δεν εξαρτάται μόνο από όσα πετυχαίνουμε, αλλά κυρίως από τον άνθρωπο που γινόμαστε.

Είναι ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται μόνο μία φορά. Κάθε σελίδα του λειτουργεί σαν μια μικρή υπενθύμιση ότι η αληθινή επιτυχία ξεκινά από τις καθημερινές μας επιλογές. Και ίσως αυτό να είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μπορεί να μας προσφέρει ένα καλοκαιρινό ανάγνωσμα. Μανταλένα-Μαρία Διαμαντή

«Δεκατρία» του Χρήστου Χωμενίδη

Τελείωσα μόλις το «Δεκατρία» του Χρήστου Χωμενίδη. Είναι μια κατά κάποιο τρόπο βιογραφία, αλλά όχι ακριβώς βιογραφία. Είναι η παρουσίαση του κόσμου του όταν αυτός ήταν 13 χρόνων. Δεν είναι ακριβώς μια παρουσίαση ιστοριών στις οποίες υπήρξε πρωταγωνιστής αλλά είναι μια προσπάθεια να διατηρηθεί κάτι από τον παλιό κόσμο που φεύγει: μια προσπάθεια ο κόσμος αυτός να σωθεί χάρη στη δύναμη της μνήμης. Είναι ο τρόπος του να Χωμενίδη να σώσει κάτι από την δεκαετία του 70 που κουβαλάει μέσα του και που πιστεύει πως διαμόρφωσε πολλά από όσα ακολούθησαν. «Σε είκοσι χρόνια ο πλανήτης θα είναι πολύ διαφορετικός, σίγουρα πολλά επαγγέλματα θα έχουν καταργηθεί, σίγουρα αυτό που έρχεται θα μας αλλάξει πολύ» έχει πει σε μια πρόσφατη συνέντευξή του. Αν έχεις τέτοιες βεβαιότητες θες να σώσεις οτιδήποτε καλό σώζεται από ένα κόσμο που πιστεύεις πως το αξίζει. Το «Δεκατρία» είναι μια Κιβωτός εντός της οποίας το – κατά τον Χωμενίδη – καλό μιας εποχής μπορεί να σωθεί. Όχι γιατί ο ίδιος την έζησε, αλλά γιατί έχει πραγματικό ενδιαφέρον. Όπως και η παράξενα γοητευτική βιογραφία που είναι μια ιστορία ενηλικίωσης που προκύπτει όμως με κάμποσο πόνο κι όχι γιατί ο συγγραφέας συνάντησε την ελαφρότητα του έρωτα όπως συμβαίνει σε αυτές τις ιστορίες συνήθως. Κι αυτό είναι που την κάνει πολύ αληθινή, όπως και το 13. Αντώνης Καρπετόπουλος

«Strange Houses» του Uketsu

Αφότου είδα το ντεμπούτο του Κέιν Πάρσονς, μπήκα ξανά σε μια λούπα ψαξίματος παράξενων αφηγήσεων, μυθολογιών του ίντερνετ και κειμένων που εμβαθύνουν στο άβολο άγχος που προξενούν ανεξήγητα οι κενοί χώροι σε άγνωστους τόπους, δηλαδή τα «Backrooms». Κάπως έτσι, λοιπόν, ανακάλυψα τον Uketsu. Έναν αγνώστου ταυτότητας YouTuber από την Ιαπωνία, με περισσότερους από δύο εκατομμύρια συνδρομητές, ο οποίος όταν δεν κάνει καμμένα βίντεο για σνακ, δημιουργεί περιεχόμενο στο σταυροδρόμι του horror και του σουρεαλισμού. Παράλληλα, έχει αναπτύξει μια βιβλιογραφία που φυσικά δεν ακολουθεί τις συμβάσεις της λογοτεχνίας και αναμενόμενα, έχει επηρεάσει την κουλτούρα που πλαισιώνει το «Backrooms». Στο θρίλερ μυστηρίου «Strange Houses» (2021), ένας συγγραφέας καλείται να μελετήσει το αρχιτεκτονικό σχέδιο ενός σπιτιού όπου υπάρχει υποψία πως βρίσκονται κρυφοί χώροι που εξυπηρετούν τη διάπραξη εγκλημάτων. Και στο αμέσως επόμενο «Strange Pictures» (2022), μια σειρά μακάβριων ιστοριών γεμάτων γρίφους συνδέονται με απροσδόκητους τρόπους μεταξύ τους, τους οποίους πρέπει ο αναγνώστης να ανακαλύψει. Τώρα, εγώ το πρώτο ήθελα να αγοράσω, όμως, όταν πέρασα από το Shakespeare and Company στο Παρίσι (τουρίστας στιγμή), βρήκα το «Strange Pictures» εμπρός μου και δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

«Γυμναστήριο» της Βερένα Κέσσλερ

Αχ αυτοί οι Γερμανοί! Ο Τιλ Λίντεμαν στο «Sport Frei» τραγουδά «für all die gut trainierten Seelen / die sich gerne selber quälen» (για όλες εκείνες τις προπονημένες ψυχές / που αγαπούν να βασανίζουν τους εαυτούς τους), και η Βερένα Κέσσλερ μοιάζει στο «Γυμναστήριο» να δίνει πόνο και να τη λέει στην αυτοβελτίωση, το maxxing που είναι και της μοδός. Δεν έχω να πω κάτι άλλο, πέρα από το ότι θα το διαβάζω με γερμανόφωνη μουσική υπόκρουση, τι πιο σύνηθες να συμβεί; Νούλα Μπίτσικα

«Block Delete» του Βαγγέλη Γιαννίση

Το «Block Delete» του Βαγγέλη Γιαννίση μπορεί να στιγματίσει το φετινό καλοκαίρι σου. Και αυτό γιατί, πέρα από την ιλιγγιώδη πλοκή, συμβάλλουν τόσο οι ιδιόρρυθμοι χαρακτήρες, όσο και το γεγονός πως ο συγγραφέας δεν «κλέβει» τον αναγνώστη. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό… Πλέον έχω πάψει να διαβάζω αστυνομική λογοτεχνία καθώς οι αυθαιρεσίες των συγγραφέων έγιναν κυριολεκτικά εξωφρενικές. Στο «Block Delete», ο Γιαννίσης αναμετράται με πολύ σύγχρονα θέματα: ταυτότητας, social media, προτεραιοτήτων. Οι ήρωες του είναι καθημερινοί, αλλά οι αποφάσεις τους δεν είναι οι συνηθισμένες. Πηγαίνουν προς το αδιέξοδο με φόρα, μήπως και η σύγκρουση τους αφήσει ανάπηρους να ζουν. Προς μεγάλη τους έκπληξη, όμως, κάθε φορά που το αδιέξοδο γκρεμίζεται μπροστά τους, καταφέρνουν να βρεθούν απέναντι σε ένα καινούργιο. Τίποτε δεν διαρκεί πολύ. Ούτε η απόγνωση, ούτε η ευτυχία. Με ευθύνη τους. Όπως πραγματικά συμβαίνει και στη ζωή. Απλά ο συγγραφέας μάς το πλασάρει με μια, άλλοτε κομψή, άλλοτε ωμή ίντριγκα! Γιώργος Πράτανος

«Έτσι τελειώνει ο κόσμος» της Λένας Διβάνη

Μαζί μου φέτος θέλω να ταξιδέψει το «Έτσι τελειώνει ο κόσμος» της Λένας Διβάνη. Εκτός του ότι μου αρέσει η γραφή της, όχι απλώς μου αρέσει, την «καταβροχθίζω» ό,τι και να γράψει, θέλω το νέο της βιβλίο στην παραλία γιατί στην πλοκή του έχει δύο αγόρια που προέρχονται από διαφορετικά ιδεολογικά background και η παιδική τους φιλία καταλήγει σε ανθρωποφαγία, γιατί έχει τρεις γυναίκες που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους στο ανδρικό σύμπαν, γιατί έχει Ελληνίδα μάνα που ευνουχίζει τον γιο της και επίσης, γιατί σε ταξιδεύει σε εποχή ΠΑΣΟΚ και σου μιλάει για τον πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και αισθηματικό ξεπεσμό μας. Έτσι περνάω εγώ καλά στην παραλία. Θέλω να τελειώνει ο κόσμος εκεί. Λίλα Σταμπούλογλου

«Πεθαίνω για σένα» της Μανίνας Ζουμπουλάκη

Εις το όνομα της αγάπης, η ηρωίδα της Μανίνας Ζουμπουλάκη βυθίζεται κάθε μέρα και πιο πολύ στον φόβο, την βία, την υποτίμηση, τον εκμηδενισμό, την ψυχολογική και σωματική κακοποίηση. Με τον χρόνο, να είναι δαιδαλώδης και να πηγαίνει συνέχεια προς τα πίσω, σε μνήμες στιγμών οριακών, ο δικός της Γιάννης, υπήρξε ο μεγάλος έρωτας, η ζαχαρώδης υπόσχεση της για ευτυχία, η ψευδαίσθηση της για το ροζ που δεν υπάρχει και δεν έζησε αυτός καλά και εκείνη καλύτερα. Για την ακρίβεια, εκείνη μπορεί να μη ζήσει και καθόλου. Η Μανίνα Ζουμπουλάκη, που μάλλον λέει ιστορίες από πάντα της, από νήπιο πριν ακόμα μάθει την αλφάβητο, θέλει η «γυναικοκτονία» να μην είναι λέξη, αλλά όρος με νομική, κοινωνική και πολιτική αναγνώριση. Γιατί η γυναικοκτονία είναι έγκλημα, αλλά και μια βαθιά, κοινωνική ρωγμή αβυσσαλέα, που απλώνει τη στιγμή της στον ίδιο τον χρόνο, στις σχέσεις, στη γλώσσα, στη συλλογική μας μνήμη και γίνεται εθνική πληγή και τραύμα. Οι ηρωίδες της Ζουμπουλάκη, λοιπόν, δεν είναι λέξεις και χαρτί, αλλά σάρκα και αλήθεια και σαν εμάς, κάποιες από εμάς, κάποτε όλες από μας. Και ο Γιάννης της, είναι τόσο οικείος και γνωστός, που τον ξέρουμε, τον έχουμε συναντήσει και δεν είναι απλά πως κάτι μας θυμίζει. Αλεξάνδρα Τσόλκα