Το «Romantic Fools» στο θέατρο Underground.
Μήπως είμαστε Ρομαντικοί χαζούληδες; Μήπως μπροστά στο συναισθηματισμό του ρομαντισμού, κοιτάμε με μάτια υγρά και με σιελόρροια υπερήλικα, δίχως σταματημό; Η καυστική κωμωδία του Ritz Orloff, έρχεται να δώσει απαντήσεις.
Ο Νίκος Ορφανός, μετέφρασε το σενάριο και σκηνοθέτησε τα δώδεκα αυτά sketch του έργου του Ορλόφ. Παίζουν, η Μαργαρίτα Πανουσοπούλου και ο Αλέξανδρος Ζουριδάκης. Η ομάδα του ΚΛΙΚ, βρέθηκε στο θέατρο Underground, το οποίο στεγάζεται μέσα στη στοά Κοραή, είδε την παράσταση και γράφει γι αυτή, λίγο πριν το τέλος των προγραμματισμένων παραστάσεων. Μετά περιοδεία.
Όντας οι κλασσικοί θεατές που πριν την παράσταση καπνίζουμε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, φοβούμενοι πως θα χαρμανιάσουμε τελείως κατά τη διάρκεια του έργου, πρέπει να δηλώσω πως κανείς μας δε χαρμάνιασε τελικά, όχι γιατί το έργο ήταν σύντομο, μα γιατί δύο εκρηκτικοί ηθοποιοί δεν σου επιτρέπουν να σκεφτείς την οποιαδήποτε άλλη ανάγκη.
Η παράσταση είναι περισσότερο μια συζήτηση. Μια συζήτηση που γίνεται άτυπα μεταξύ κοινού και ηθοποιών. Συχνά τα σκετσάκια ενδιάμεσα του «διαλόγου» λειτουργούν ως παραδείγματα για επιβεβαίωση μιας ανώτερης γενικής αλήθειας. Ένα ζευγάρι η Μάρτζι και ο Άλεξ, μας δείχνουν στην πράξη, όλες τις κακές, καλές και αστείες εμπειρίες που συνοδεύουν τις σχέσεις ανδρών και γυναικών. Όλα τα μικρά κλισέ αυτών των ανθρώπινων (αν και όχι τόσο ανθρώπινων κάποιες φορές) σχέσεων, αναλύονται στην θεατρική διάσταση.
Θυμάσαι τότε που τα έμπλεξες με έναν γκόμενο-ούγκανο; Που αφού πρώτα σοκαρίστηκες με την απρεπή και οριακά χυδαία συμπεριφορά του και τον έστειλες από εκεί που ήρθε, συνειδητοποίησες πόσο σου αρέσει η ζωώδης του φύση και τελικά τα έφτιαξες μαζί του. Ε, κάτσε να δείς τη Μαργαρίτα να ενσαρκώνει αυτή την στιγμή της ζωής σου, και μετά ταυτίσου.
Όλα τα πιθανά σενάρια που έχεις αντιμετωπίσει στην ερωτική σου ζωή, θα τα δείς να ενσαρκώνονται μπροστά στα μάτια σου, με περίσσια δόση χιούμορ, με ανάλαφρη μα ταυτόχρονα εκτενώς φιλοσοφημένη οπτική γωνία. Ίσως απ’ όλα αυτά να αποκομίσετε ορισμένα μαθήματα. Ίσως δείτε πόσο γελοίος ή γελοία μπορείτε να γίνετε, ίσως συνειδητοποιήσετε πως κάνετε ή κάνατε αυτά που κοροϊδεύετε, ή ίσως και να μπείτε στην διαδικασία να σκεφτείτε ορισμένα πράγματα. Θεωρώ πως παρά την κωμωδιακή της φύση η παράσταση εμβαθύνει σε πολύ φιλοσοφημένα ζητήματα, οπότε μη κάνετε το λάθος να νομίσετε πως πάτε να δείτε μια κομεντί.
Εν γένει, το έργο πιθανώς θα αποτελέσει και για εσάς μια διαδικασία ταύτισης. Όλα τα σκετσάκια που θα δείτε, θα σας φέρουν κοντά σε περασμένες εμπειρίες. Σε αποτυχημένες σχέσεις, σε παλαβούς ανθρώπους, σε ψυχοπαθείς γκόμενες και γκόμενους, που βρέθηκαν τυχαία στη ζωή μας και εξίσου άτυχα βγήκαν από αυτή. Στο μεσοδιάστημα θα βρείτε τον εαυτό σας λυμένο από τα γέλια, να κρατιέστε από το κάθισμα σας, γιατί η γυναικεία νεύρωση που ενσαρκώνεται μέσα από την Μαργαρίτα Πανουσοπούλου, θα σας κάνει να αισθανθείτε το τραγικό της υπόθεσης. Η Πανουσοπούλου, ως Μάρτζι είναι εκπληκτική, και πράγματι δίνει όλη της την ενέργεια στο να αποδώσει επί ης ουσίας και ολοκληρωμένα, κάθε γυναικεία ψύχωση, και ομολογώ πως την λάτρεψα στο σκέτς που υποδύεται την γυναίκα-«άντρα του σπιτιού», όσο τη λάτρεψα και στη γυναίκα που έχει την τέλεια σχέση και τελικά αυτό την ενοχλεί.
Αντίστοιχα, θα λατρέψετε τον Αλέξανδρο Ζουριδάκη, ο οποίος αξίζει τα χίλια εύσημα μόνο και μόνο που δε φοβάται να τσαλακωθεί σε τέτοιο βαθμό. Θα μου πείτε, αυτή δεν είναι και η δουλειά του ηθοποιού; Ναι, μα είναι σπάνιο να βλέπεις έναν άνθρωπο να τσαλακώνεται τόσο άνετα, και να μπορεί να ενσαρκώσει ρόλους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους και τόσο γρήγορα. Ίσως να φταίει το ίδιο του το πρόσωπο που σε προκαλεί να χαμογελάσεις, μα σε κάθε περίπτωση ο συνδυασμός Πανουσοπούλου-Ζουριδάκης, είναι εκρηκτικός.
Αν αναρωτιέστε ποιο είναι το βαθύτερο αυτό νόημα που βρήκαμε σε αυτή την παράσταση, δε μπορούμε παρά να σας το αποκαλύψουμε: είναι πως, παρά το ατελέσφορο των σχέσεων, εξακολουθούμε και είμαστε αθεράπευτα έως ανόητα ρομαντικοί. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε να ψάχνουμε τον έρωτα όπως θέλουμε να τον ζήσουμε. Δε μπορούμε να αποφύγουμε την αναζήτηση αυτή, γιατί έχουμε αυτή την τεράστια ανάγκη να μοιραστούμε τον εαυτό μας. Και πές ότι βρήκες τον άνθρωπο που κουτσά στραβά κάτι μπορείς να μοιραστείς. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η παράνοια σταμάτησε; Όχι γιατί ακόμα και πριν πείς το μεγάλο «ΝΑΙ» θα υπάρξει ένας απίθανος λόγος που θα σας χαλάσει την ιδεατή σας πραγματικότητα.
Να μη τη χάσετε αυτή την παράσταση. Συνεχίζεται για τρείς τελευταίες παραστάσεις στο θέατρο Underground, αυτό το Π/Σ/Κ στις 9:15 στην οδό Κοραή, 4.
Οι φωτογραφίες είναι λήψεις των Βάσω Σωτηρίου & Μάριος Μυλωνάς.
