Mortality: 3 highlights και ένα μάθημα ηθικής από τον κουρασμένο Ρίκι Ζερβέ

«Υπάρχουν καλά και κακά όταν μεγαλώνεις. Για παράδειγμα, ναι, υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να πάθω καρδιακή προσβολή, εγκεφαλικό, να προσβληθώ από καρκίνο, αλλά λιγότερες πιθανότητες να με βιάσουν σε μια φυλακή».

Είμαι γκρούπι του Ρίκι Ζερβέ, δεν έχω πρόβλημα να το παραδεχθώ. Για αυτό και στενοχωρήθηκα πολύ με το νέο, πολυαναμενόμενο σόου του, Mortality (Θνητότητα), το οποίο έκανε την πρεμιέρα του τα Χριστούγεννα στο Netflix. Ο Βρετανός -δημιουργός του The Office και του The Life After, μεταξύ άλλων, έφτασε τα 64, αλλά αυτός δεν είναι λόγος να χάσει κανείς την κοφτερότητά του, την αναλυτική του παρατήρηση, την καυστική του γλώσσα, όλα στοιχεία που χαρακτήριζαν τον Ζερβέ για δεκαετίες.

Αντίθετα, ο Ζερβέ μοιάζει σαν να προσπαθεί να ανακυκλώσει τον εαυτό του. Δεν τον εξελίσσει, αλλά προσπαθεί αποτυχημένα να τον επανεφεύρει σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει τον τίτλο και το υλικό του σόου του. Όχι πως δεν υπάρχουν εκείνες οι λαμπερές στιγμές που ξεπηδάει εκείνο το τσογλανάκι από το Ρέντινγκ. Μόνο που έχουν αραιώσει επικίνδυνα…

Κι ενώ στήνει το σόου του ακριβώς με τα ίδια συστατικά των προηγούμενου του (Humanity, Αρμαγεδδών) ο ρυθμός εδώ δεν είναι καταιγιστικός. Επιπλέον, μοιάζει να ακολουθεί πεισματικά την ίδια σκαλέτα. Τα επαναλαμβανόμενα θέματα με τον Διάβολο, τον βιασμό, η ομιλία του 2020 στα Golden Globes, αλλά και η αρχή του σόου του, με το πόσο καλά τα πήγε το προηγούμενο, είναι μοτίβα που φαίνεται όχι απλά να του αρέσουν, αλλά και να ταΐζουν τον εγωισμό του.

Ζερβέ: Μια θνητότητα κουρασμένη από τον δρόμο

Στο Παλάντιουμ του Λονδίνου, στο κλασικό μίνιμαλ σκηνικό δεσπόζει μια φωτογραφία του Ζερβέ με μαύρα φτερά -μοιάζει σαν guest star στο σίριαλ Lucifer. Τα κοινωνικά φαινόμενα της εποχής είναι πάντοτε τα αγαπημένα του θέματα και αυτά είναι τα πρώτα με τα οποία πρόκειται να ασχοληθεί –όλοι το γνωρίζουν αυτό!

Όταν ο κωμικός εμφανίζεται, το κοινό τον αποθεώνει και εκείνος δεν χάνει την ευκαιρία να καυχηθεί για τους πολέμιούς του που φέρνουν κάθε του σόου στο Νο. 1 των trends, αλλά και γιατί τους νίκησε: «Είναι τόσο ωραίο να ακούω αυτού του είδους το γέλιο ξανά, επειδή εσείς πιθανώς να μην το καταλάβατε όσο εμείς οι κωμικοί, αλλά τα τελευταία 10 χρόνια ήταν πραγματικά περίεργα…» για να εξηγήσει αργότερα: «Οι άνθρωποι βρίσκουν το οτιδήποτε προσβλητικό, αλλά αντισταθήκαμε και κερδίσαμε. Οπότε, γ**σε τους. Μέχρι την επόμενη φορά» για να γίνει πιο συγκεκριμένος.

«Είναι πάντα αυτοί, οι τύπου μορφωμένοι, μεσοαστοί, προνομιούχοι, ελιτιστές, οι οποίοι λένε σε εκείνους της εργατικής τάξης τι μπορούν και τι δεν μπορούν να πουν, με τι μπορούν και με τι δεν μπορούν να γελάσουν, χωρίς να μπορούν να συνειδητοποιήσουν πόσο σημαντική είναι η κωμωδία στη ζωή των απλών ανθρώπων». Βέβαια, είναι βολική εξήγηση να χρεώνεις αυτό που δεν σου αρέσει στους «ελιτιστές». Προς τιμήν του ή και όχι, ο Ζερβέ επιμένει να εμφανίζεται ως υπερασπιστής της ελευθερίας του λόγου, πλάι στο πλευρό των καταπιεσμένων και ας καυχιέται για το… mansion που ζει και τα παχυλά checks που γράφουν το όνομά του.

Με αυτή τη δήλωση νίκης μπαίνει στο ψητό: «Είμαι πολύ γέρος για να μην λέω αυτά που θέλω. Θέλω να λέω και να κάνω ό, τι θέλω, όλη την ώρα» για να επιβεβαιώσει κάποιες από τις βασικές παραμέτρους της ελευθερίας του λόγου. «Δεν μπορείς να υποκινείς βία. Καλός κανόνας. Δεν μπορείς να συκοφαντείς τους ανθρώπους. Καλός κανόνας. Δεν μπορείς να δυσφημείς τους ανθρώπους, το ξέρεις;».

Στο κομμάτι που θίγει, βέβαια, τους ρατσιστές υπάρχει ένα θέμα. Θεωρεί πως για όλους τους ανθρώπους είναι εύκολο και cool να δηλώνουν «μη ρατσιστές». «Οι άνθρωποι λένε, “μα φυσικά είμαι αντι-ρατσιστής”. Ναι, εντάξει, όλοι είμαστε» λέει ο Ζερβέ. Ναι, ε;

Υποστηρίζει πως η μαγκιά είναι να είσαι αντι-ρατσιστής before it was cool-φάση, σε μια εποχή που πραγματικά θα κινδύνευες και αναρωτιέται, «θα έκρυβες στο σπίτι σου την Άννα Φρανκ;», αλλά θεωρώ πως το αντι-ρατσιστής δεν έχει να κάνει με τάσεις, ιδιαίτερα έτσι όπως ξεδιπλώνει το θέμα ο Ζέρβε. Και συνεχίζει για το πόσο cool αφέντης σκλάβων θα ήταν, με ένα σκετσάκι όχι τόσο αστείο.

Ο Ζερβέ καταπιάνεται και με άλλα κοινωνικά φαινόμενα που του κινούν την περιέργεια. Όπως για αυτό που συμβαίνει με τους ανθρώπους που καμαρώνουν επειδή πάσχουν από κάποια ψυχική ασθένεια. «Έχουν γίνει χιλιάδες οι ψυχικές ασθένειες» λέει σε κάποια στιγμή, για να συνεχίσει: «Παλιά ήταν στίγμα. Οι άνθρωποι έλεγαν: “Δεν είμαι τρελός”. Τώρα οι άνθρωποι λένε: “Είμαι τρελός”. Είναι σαν όλοι όσοι γνωρίζω στα social media να έχουν ADHD (ΔΕΠΥ – Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας). Λένε:

“Έχω ADHD”.

“Ναι, κι εγώ”.

“Έκανες το τεστ;”.

“Ναι, πέντε φορές”.

“Πέρασα με την πέμπτη”.

“Ω, μπράβο”.

Και λένε… “Γράφω ένα τραγούδι γι’ αυτό”. “Γράφω ένα ποίημα”. “Γράφω ένα βιβλίο”. “Ω, μπράβο. Ναι”. Και καυχιούνται γι’ αυτό. Το βάζουν στο βιογραφικό τους».

Το Virtue Signaling (Ηθική Επίδειξη) κατά τον Ζερβέ

«Όλοι θέλουμε τον σεβασμό και όλοι επιζητούμε την κοινωνική μας ανέλιξη. Είναι  μέρος της εξέλιξης μας. Είναι επιλογή από όταν το κουτσομπολιό είχε τον έλεγχο της φυλής, σωστά; Και υπάρχουν δύο τρόποι για να ανελιχθείς κοινωνικά: Ο πρώτος, να είσαι ικανός σε κάτι. Για παράδειγμα, “Α, αυτός είναι καλός κυνηγός. Είναι καλός για τη φυλή”. Ο άλλος τρόπος για να ανελιχθείς είναι να έχεις αρετές. Τύπου, “αυτός δεν είναι καλός κυνηγός, αλλά είναι σοφός. Ή είναι ευγενικός”.

Και έπειτα, με την έλευση των social media, οι άνθρωποι ανακάλυψαν πως μπορούν απλά να λένε πως έχουν αρετές. Χωρίς αποδείξεις. Απλά πολλές σημαίες στο bio. Και θα προσπαθούσαν να ανελιχθούν υποβαθμίζοντας τους υπόλοιπους. Εκθέτοντας άλλους ανθρώπους. “Κοίτα τι είπε! Δεν είναι όσο ενάρετος είμαι εγώ”. Ή “Κοίτα πόσο καλός είμαι”! Από εκεί ξεπήδησε ο όρος Virtue Signaling (Ηθική Επίδειξη)».

Αυτό που θα λέγαμε περί παπατζήδων στην Ελλάδα, οι οποίοι πάντοτε υπήρχαν. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα θυμούνται στα καφενεία να αναφέρεται ένα πρόσωπο με θαυμασμό για ένα επίτευγμά του και να ακούγεται μια φωνή από το βάθος, «ο κουμπάρος μου αυτόν τον έστελνε να του πάρει Άσο κασετίνα από το περίπτερο». Και αυτή ήταν μια από τις καλές στιγμές του σόου, αν και τοποθετημένη κάπως απλοϊκά. Η ζηλοφθονία, άλλωστε, είναι αποτυπωμένη στο ανθρώπινο DNA.

Θνητότητα, τα highlights

-Ο Ζερβέ κατακρεουργεί τον Στίβεν Χόκινγκ. Η αλήθεια είναι πως «παραβιάζει ανοιχτές πόρτες» όταν στην εξίσωση μπαίνει η παρουσία του επιστήμονα στο νησί του Έπστιν. Αυτό του δίνει το δικαίωμα να σολάρει και όντως ο Ζερβέ δεν αφήνει την ευκαιρία να πάει χαμένη!

-Το αστείο με τους γέρους στη φυλακή και πως κανείς δεν θα θέλει να τον βιάσει εκεί είναι ένα signature αστείο του Ζερβέ.

-Όπως επίσης και εκείνο με τον Διάβολο και τη μητέρα του στην Κόλαση, κλασικός Ζερβέ, (αλλά όχι καλύτερο από εκείνο στο Humanity).

Βέβαια, υπήρχαν και εκείνα που απέτυχαν παταγωδώς.

-Όλη η εξιστόρηση για το παρασκήνιο της ομιλίας του στα βραβεία Χρυσών Σφαιρών.

-Το αστείο με τον Τζέισον Μομόα και τον Πίτερ Ντίνκλατζ (το ανέφερε ξανά, λες και καμαρώνει).

-Το αστείο με τον Έλτον Τζον.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Netflix Is A Joke (@netflixisajoke)

Επίλογος

Θα περίμενε κανείς πως όσο ο Ρίκι Ζερβέ μεγαλώνει θα έχει μια πιο sophisticated γωνία για να βλέπει τα πράγματα. Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει. Πρέπει να μεγαλώσει κι άλλο για να συμβεί αυτό; Ίσως. Θα περιμένουμε. Προς το παρόν, θα παρακολουθήσω ξανά το Humanity, να τον θυμηθώ στη δόξα του.

«Αλλά όσο περισσότερο ζεις, τόσο πιο γκρινιάρης γίνεσαι. Δεν είμαι μόνο εγώ. Θα το πάθετε όλοι σας. Επειδή, όσο περισσότερο ζεις, τόσο περισσότερα σκατά βλέπεις. Και λες, “Γαμώτο! Πάλι αυτό…”. Και το βάρος θα γίνεται μεγαλύτερο. Όσο μεγαλώνεις, γίνεσαι πιο αδύναμος και το βάρος μεγαλώνει. Και λες, “Θεέ μου, Πάλι αυτό!”. Δεν μπορείς να πεθάνεις στις μέρες μας. Λες, “δόξα τον Θεό, πεθαίνω”. Ζζζζζζζζζ “Όχι ρε γαμώτο, επέστρεψα”».