Το τέλος της τηλεκριτικής και του τηλεοπτικού ρεπορτάζ στη μικρή οθόνη
Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά της ψυχαγωγίας!
Περιεχόμενα
Nαι! Ζούμε στην «χρυσή εποχή της εικόνας». Έχουμε υπεραφθονία περιεχομένου με ανεξάντλητες επιλογές ψυχαγωγίας σε πάσης φύσεως οθόνες, όπου οι νέες τεχνολογίες μας κάνουν τους τηλεθεατές και επιμελητές και χρήστες της προσαρμογής και του πραγματισμού της τηλεοπτικής μας θέαση, σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια και ανάγκες. Αυτή όμως η αχαρτογράφητη ακόμη εποχή, δεν μοιάζει καθολου να αφορά την μικρή, περιορισμένη, ναρκισσιστική, εγωκεντρική, αυτάρεσκη, εγωμανή, μιμητική, ανέμπνευστη, παλιομοδίτικη, σουσουδίστικη, προβλέψιμη, αντιπαθητική κάποτε, τηλεοπτική δική μας πραγματικότητα, που, τώρα δείχνει να αντιλαμβάνεται πως έχει φταίξει, σίγουρη, πάντα, για τον εαυτό της και την παντοδυναμία της.
Και αν δεν ήταν πια τα τόσο χαμηλά της νούμερα φέτος, τόσο στην ενημέρωση, αλλά κυρίως στην ψυχαγωγία θα συνέχιζε χωρίς καμία αυτοκριτική, περίσκεψη και προσπάθεια αλλαγής. Με περιεχόμενα παλιακά προβλέψιμης κριτικής, κουνήματα δακτύλων, εύκολων τσακωμών, εγκλήματα και θανατικά μετά χορούς και Άννα Βίσση. Πρωτογενή θέματα δεν υπήρχαν, όλοι παίζανε τα ίδια με διαφορετική σειρά, τα οποία, μάλιστα βλέπανε απ το διαδίκτυο πρώτα, προβάλλοντας ακόμα και συνεντεύξεις από διαδικτυακές εκπομπές -που το ‘χουν παρακάνει κιόλας και όλοι ειδικοί interviewers έχουν γίνει!- χωρίς να βγάζουν κάμερες, να ετοιμάσουνε δικές τους, καν! Δεν αρκεί η φωτογένεια ή η παλιοκαιρισμένη φήμη των παρουσιαστών, ένα τραπέζι, ένα σαλονάκι και οι συμπεθερίστικες φωνές για το τι φόρεσε στο γάμο η Οικονομάκου για παράδειγμα, για να πεισθεί το κοινό να σου δώσει τη μεγάλη οικονομική αξία της εποχής, την προσοχή του! Και βέβαια, δεν υπάρχει πια και καμία άποψη για όλο αυτό που βλέπουμε, ή μάλλον δεν βλέπουμε, ώστε να οδηγήσει, να δώσει κατευθύνσεις, να καταδείξει λάθη ή να τονίσει καλά, αφού η τηλεοπτική κριτική, δεν υπάρχει πια!
Διαβάστε επίσης
Η τελειωμένη τηλεκριτική
Τον παλιό καιρό αγαπητά μου παιδιά, που λέτε, υπήρχαν οι εφημερίδες και εκεί γράφανε δημοσιογράφοι που ξέρανε γράμματα και εννοούμε με αυτό και τα 24 της ελληνικής αλφάβητου, χωρίς να έχουν κάποια κενά στα ι, η, υ, ο, ω ή στους διφθόγγους όπως ει, οι, αι – διαλυτικά, σύνταξη, αναφορικές προτάσεις και παρατακτικές συνδέσεις δεν θα πιάσουμε τώρα, γιατί δε θα το τελειώσει κανείς το κείμενο… Εκεί, λοιπόν, στις εφημερίδες, υπήρχαν και εγγράμματοι τηλεκριτικοί, με άποψη καλλιτεχνική, εικαστική, κοινωνική και πολιτική αλλά και με γνώση και εργασία στη τηλεόραση. Η άποψη τους ήταν τεκμηριωμένη, με επιχειρήματα, με αναφορές τεχνικές αλλά και περιεχομένου, που αντανακλούσε την εποχή και την κοινωνία.
Καμία σχέση με την σημερινή αγελαία οχλοβοή του διαδικτύου, όπου ανώνυμοι λογαριασμοί, χιλιάδες τρολ, οργίλοι παρουσιαστές και πανελίστες αναλαμβάνουν να προσβάλουν, να χυδαιολογούν, να ελεεινολογούν, για να στήνουν το δικό τους παιχνίδι και να αυξάνουν τους follower τους. Οι εφημερίδες έπαψαν να υπάρχουν λίγο ή πολύ -που πολύ είναι, αλλά ας κρατάμε και καμία πισινή- και οι παλιοί τηλεκριτικοί πήγαν σπίτι, με μόνη ακόμα να κάνει τη δουλειά της σωστά και να φυλάττει δεοντολογικές και αξιακές Θερμοπύλες την Ντέπυ Γκολεμά. Άλλοι, για να επιβιώσουν οι άνθρωποι, πέρασαν σ αυτό που έκριναν και έγιναν οι ίδιοι παρουσιαστές και πανελίστες, όπου η κριτική εγκαταλείφθηκε άλλωστε και πώς αλλιώς!
Πώς να κρίνεις αυτό το μέσο, που σε πληρώνει και να μην είναι άνισο στη γνωστική αίσθηση δικαίου του κάθε επαγγελματία; Επίσης, τι να πεις να διορθωθεί όταν δεν γίνεται, γιατί δεν ακούγεσαι άλλωστε, στην ίδια τη δική σου εκπομπή; Και ποια πρόταση να θεωρήσεις επιτυχημένη και ποια όχι, αφού όλες ίδιες είναι και τα νούμερα τηλεθέασης είναι τόσο χαμηλά που μια απαξία και περιφρόνηση γενικευμένη δείχνουν; Εννοείται πως οι ερωτηματικές προτάσεις είναι ρητορικά σχήματα λόγου για έμφαση και ζωντάνια και μη θεωρήσετε πως σας κάνουμε τεστ γνώσεων ή πως ψάχνουμε απάντηση, διότι τα έχουμε όλα απαντημένα.
Διαβάστε επίσης
Το τηλεοπτικό ρεπορτάζ των επαγγελματιών και ο υστερόβουλος, άμετρος «τηλεοπτικός σχολιασμός»
Και μετά είναι ο διωγμός του τηλεοπτικού ρεπορτάζ απ τις ψυχαγωγικές εκπομπές! Είναι γεγονός πως τη δουλειά την έκαναν εξαιρετικοί επαγγελματίες όπως ο πάντα προσεκτικός και κυριολεκτικός Γιώργος Σκρομπόλας, ο κορυφαίος Γρηγόρης Μελάς, ο δυναμικός Κωσταντίνος Αντωνάτος, ο ενημερωμένος Αλέξης Μίχας, ο βετεράνος Θόδωρος Ρακιτζής ή η πάντα έγκυρη Ναταλία Ανδρικοπούλου. Όμως, μετά παίρναν τον λόγο από τους ειδικούς, παρουσιαστές και πάνελ και μεταξύ 10 εκπομπών και άντε 50 ανθρώπων, γινόταν χουλιγκανική μάχη υπονοουμένων, μπηχτών, ειρωνειών, ανούσιων λεπτομερειών, κακοηθών κουίζ, απροκάλυπτων επιθέσεων και προσωπικών ξεκαθαρισμάτων.
Ο μισός χρόνος των μεγάλων, ούτως ή άλλων, εκπομπών γέμιζε με αυτόν τον επιθετικό σχολιασμό, όπου οι μισοί συνάδελφοι σχολιάζουν τους άλλους μισούς και που όλοι τους θα συναντηθούν στο επόμενο κάλεσμα, κοσμικό γεγονός, συναυλία ή στα διπλανά γραφεία σε πιθανή μεταγραφή τους στο ίδιο κανάλι. Η ευκολία με την οποία μπορούσαν να αποδομηθούν συνάδελφοι μπροστά στις κάμερες και μέσα στα πλατό και μετά από λίγες μέρες να ανταλλάσσονται χαμόγελα μεταξύ τους στις ίδιες εκδήλωση έδειχνε ότι, για αρκετούς, η τηλεοπτική σύγκρουση ήταν περισσότερο επαγγελματικός ρόλος παρά ζήτημα αρχών, ή εργαλειακή χρήση για προσωπικά οφέλη που προσαρμόζονται κάθε φορά σε νέα ζητούμενα καριέρας.
«Αυτά θέλει ο κόσμος» και «είναι δημόσια πρόσωπα» ήταν απάντηση και η θέση για αυτές τις συμπεριφορές και το περιεχόμενο. Μα, όχι ο κόσμος δεν θέλει αυτά γιατί αν ήταν έτσι, θα μας έβλεπε, καλοί μου συνάδελφοι! Επίσης, αν θεωρούμε όσους κάνουν την ίδια δουλειά με μας, είδηση, με εσωστρέφεια, αυτοαναφορικότητα, εγωπάθεια και πλήρη άγνοια τι συμβαίνει στην ανθρωπότητα γύρω μας, μόνο αντιπαθούκλες γινόμαστε όλοι μας και ακόμα και αν κάποιοι είναι «δημόσια πρόσωπα», αυτό δε σημαίνει πως είναι και σάκοι του μποξ να προπονούμαστε ή να κατηγορούμε ή να παινεύουμε για να κλείσουμε την επομένη δική μας δουλίτσα!
Διαβάστε επίσης
Τα κανάλια έχουν το καρπούζι, έχουν και το μαχαίρι!
Όλα αυτά επιβαρύνθηκαν με την αποκάλυψη μιας έρευνας που αφορούσε στην εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού και στο τι θα γινότανε αν κόβονταν η εκπομπή της τα εμπορικά της. Το ρεπορτάζ δόθηκε πολύ προσεκτικά και με σεβασμό σε πρόσωπα από τον Γρηγόρη Μελά, αλλά ξέφυγε από τον έλεγχο του, στον σχολιασμό και την αναπαραγωγή. Τα κανάλια λοιπόν, φαίνεται πως πήραν την απόφαση, οι λίγες εκπομπές ψυχαγωγίας που θα κάνουν για την επομένη σεζόν, να μην ασχολούνται με το τηλεοπτικό ρεπορτάζ καθόλου.
Να αφήνουν τις άλλες επιχειρήσεις, εκπομπές, επαγγελματίες να κάνουν τις δουλείες τους, να κλείνουν τα ραντεβού τους, να συζητάνε, να προσλαμβάνονται ή να απολύονται, όπως όλοι οι άλλοι εργαζόμενοι σε όλες τις επιχειρήσεις του κόσμου και να μην αναλύεται πια, αν βούρκωσε η Σκορδά, έτρεμε το σαγόνι της Σίσσυς ή θύμωσε η Ναταλία με τον στυλίστα της κι όλα αυτά με από κάτω κείμενο και υπονοούμενο. Δυστυχώς βέβαια με αυτή την από κοινού, όπως λέγεται, απόφαση των καναλιών θα χάσουμε και καμία σοβαρή είδηση από τους καλούς δημοσιογράφους που αναφέραμε πιο πάνω. Πλην όμως, ας αναλάβει καθείς και καθεμία τις ευθύνες που αναλογούν!
