«Τα CD θα γίνουν μουσειακό είδος»: Ο Νίκος Μουρατίδης διάβαζε το μέλλον στο ΚΛΙΚ του 2001

«Τα CD θα γίνουν μουσειακό είδος»: Ο Νίκος Μουρατίδης διάβαζε το μέλλον στο ΚΛΙΚ του 2001

Επί δέκα χρόνια, ο Νίκος Μουρατίδης έκανε εκπομπές στον ΚΛΙΚ FM. Είχε όμως να πει ακόμα περισσότερα... Το κείμενο αναδημοσιεύεται αυτούσιο από το αρχείο.

Φεβρουάριος 2001, Περίοδος 2η, τ.χ. 30

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΦΩΤΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΦΑΜΑΝΩΛΗΣ

Δέκα χρόνια, κάθε βράδυ στον ΚΛΙΚ FM, ο ΝΙΚΟΣ  ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ κάνει πλάκα, τα λέει όλα και βάζει και τις καλύτερες μουσικές. Τώρα, ακούστε και τη συνέχεια.

Νίκο, αληθεύει πως θα έχεις τη μουσική επιμέλεια της νέας ταινίας του Λάκη Λαζόπουλου «Ο καλύτερός μου φίλος (είχε τη μνήμη του χρυσόψαρου)»;

Εντελώς! Είναι, ξέρεις, η πρώτη φορά που μου προτείνουν ν’ αναλάβω τη μουσική επένδυση μιας κινηματογραφικής ταινίας. Αυτό ακριβώς το πράγμα δούλευα λίγο πριν έρθεις.

Και τι θα μας παίξεις;

Διάφορες ωραίες μουσικές, που δεν τις αποκαλύπτω ακόμα βέβαια (γέλια), αλλά μιας και πρόκειται για μια κωμωδία με σουρεαλιστικό φόντο, θα κινηθώ σε ανάλογα πλαίσια… Έχω όμως ήδη βρει το τραγούδι που θα συνδέει τους δύο «κολλητούς», Λαζόπουλο-Καφετζόπουλο, κι έχω αναθέσει στους Xaxakes να μου κάνουν ένα τραγούδι τίτλων και μια διασκευή. Θα «παίξει» κι ο Nikko Patrelakis, γενικά θ’ ακουστούν όμορφα πράγματα… Έχω ξανακάνει μουσικές επιμέλειες για τηλεοπτικά σίριαλ, όπως οι «Απαράδεκτοι», αλλά η φάση με την ταινία είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα.

Κι αν έχεις υλικό να διαλέξεις. Κοίτα να δεις CD (έχουν κάνει σωστή ταπετσαρία στο ρετιρέ που διατηρεί επί της Λ. Κηφισίας — ιδανικό παρατηρητήριο για έναν DJ)… Θα χρειάζεσαι μικρό μέγαρο μόνο και μόνο για να τα χωρέσεις όλ’ αυτά!

Ναι, έχω πάνω από 15.000 — και να φανταστείς πως τα βινύλιά μου, που ήταν περίπου 20.000, τα πούλησα εδώ και πολύ καιρό. Άσε τα πόσα βιβλία έχω επιπλέον να βολέψω!

Δεν ανήκεις, πάντως, σ’ εκείνους τους ρομαντικούς που φυλάνε τους δίσκους τους σαν κόρη οφθαλμού.

Όχι, πού να τους έβαζα άλλωστε; Κράτησα μόνο τους πολύ αγαπημένους μου, κάποιους απ’ την εφηβεία μου, κάποιους άλλους με αυτόγραφα καλλιτεχνών, καθώς και όλη τη συλλογή με τα soundtracks — 2.500 δίσκοι και βάλε.

Αν όμως ξαναβγεί στη μόδα το βινύλιο;

Μπα, μόνο σε φούστα και σε μπότες (ξεκαρδίζεται)! Κάποτε, βέβαια, και τα CD θα γίνουν μουσειακό είδος, αλλά προς το παρόν, αυτά είναι τα όπλα της δουλειάς μου.

Με τα ερτζιανά πότε ξεκίνησες ν’ ασχολείσαι;

Άρχισα να κάνω ζωντανό ραδιόφωνο το ’88 στον ΑΝΤ1 και μετά, το ’90, ήρθα στον ΚΛΙΚ FM, όπου παραμένω μέχρι σήμερα, μ’ εξαίρεση ένα σύντομο διάλειμμα. Είχα κάνει, όμως, μαγνητοφωνημένες εκπομπές με κινηματογραφική μουσική στο Β΄ Πρόγραμμα της ΕΡΤ ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’70. Σπούδαζα, ξέρεις, κινηματογράφο εκείνη την εποχή και είχα πάθος με τα εξαιρετικά soundtracks. Πήγα, λοιπόν, στον Κυριάκο Σφέτσα, τον τότε διευθυντή, του πρότεινα την ιδέα μου και δέχτηκε. Έτσι ξεκίνησα… Παράλληλα, δούλευα σ’ ένα διαφημιστικό γραφείο, έγραφα και κάνα άρθρο, ό,τι μπορούσα έκανα, τέλος πάντων, για τα προς το ζην — ξέρεις τώρα πώς είναι αυτά τα πράγματα…

Πες μου, όμως, για τα δικά σου μουσικά γούστα.

Ακούω και παίζω πολλά πράγματα, αλλά περισσότερο αγαπώ τη μαύρη μουσική σε όλο της το φάσμα — από τα μπλουζ, την τζαζ και τη σόουλ μέχρι το ραπ και το χιπ χοπ. Μπορώ ν’ ακούσω το ίδιο ευχάριστα Miles Davis, Temptations, Diana Ross, Marvin Gaye, Stevie Wonder, Massive Attack κ.ά.

«Μπλιμπλίκια» ακούς;

Και ακούω και παίζω! Μ’ αρέσουν πολύ οι Underworld, καθώς και όλη η νέα γαλλική dance σκηνή — Alex Gopher, Air, Mono…

Νίκος Μουρατίδης

Παίζεις πάντοτε αυτά που θέλεις ή υποχρεώνεσαι να παίξεις και πράγματα που σου υπαγορεύονται;

Α, εδώ δεν κάνω υποχωρήσεις, παίζω μόνο τα κομμάτια που εγώ θέλω, και μάλιστα με τσαμπουκά! Δεν καταλαβαίνω ούτε από μόδες ούτε από καταλόγους επιτυχιών ούτε από τίποτα. Διαλέγω ένα τραγούδι ή ένα μουσικό θέμα με το οποίο παθιάζομαι και το κάνω επιτυχία εγώ — αυτό είναι το «ψώνιο» μου.

Έχεις κάνει πολλές τέτοιες επιτυχίες;

Πάρα πολλές, γι’ αυτό και δεν τολμά κανείς να μου πει κουβέντα!

Πες μου για την ως τώρα εμπειρία σου στον ΚΛΙΚ FM — είσαι από τους μακροβιότερους παραγωγούς του.

Στον ΚΛΙΚ FM έχω περάσει μέχρι στιγμής δέκα υπέροχα χρόνια — μια ολόκληρη ζωή. Και, μέσα σ’ αυτή τη ζωή, είχα κάθε βράδυ μια «γωνιά» να πάω να κουλάρω, να «φτιαχτώ» και να ξεφύγω για δυο ώρες μαζί με τους ακροατές μου. Είμαι ευτυχής που δούλεψα σ’ έναν απ’ τους καλύτερους ελληνικούς μουσικούς ραδιοσταθμούς, σε συνθήκες πράγματι εξαιρετικές. Υπήρξε εξαρχής άριστη «χημεία» σ’ αυτό το μαγαζί.

Και πώς το βλέπεις το μέλλον του σταθμού;

Πιστεύω ότι σήμερα ο ΚΛΙΚ FM βρίσκεται σε μια πολύ καλή φάση, παραμένει νεανικός, μοντέρνος και πρωτοπόρος, όπως ήταν στο ξεκίνημά του — οπότε και αποτέλεσε «τομή» στα ραδιοφωνικά μας πράγματα —, αλλά συγχρόνως έγινε περισσότερο ώριμος, πιο κατασταλαγμένος, πιο επιλεκτικός. Προσωπικά, μετακινώ τη βελόνα μου από τους 88 μεγακύκλους μόνο για ν’ ακούσω αναλυτικές ειδήσεις ή κάποιο CD. Τρελαίνομαι ιδιαίτερα με τον Γρηγόρη Ψαριανό — είναι τέλειος και πολύ αληθινός —, ενώ το Σαββατοκύριακο ακούω πάντοτε Μάκη Μηλάτο, γιατί και περνάω καλά και ενημερώνομαι.

Εκτός, όμως, από το ραδιόφωνο, έχεις μια αξιόλογη θητεία και στον Τύπο.

Ναι, αυτή είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία. Θα με βρεις στο «Ποπ & Ροκ» από την πρώτη του περίοδο, στον «Μουσικό Κόσμο», στο «18», στο «Ποπ Κορν», στη «Μεσημβρινή», στα πρώτα «Αμφί», στα «Πρόσωπα» του Δαβαράκη, στο «ΚΛΙΚ» βέβαια, αλλά και στη «Μανίνα», όπου ήμουν για μεγάλο διάστημα αρχισυντάκτης!

Τι σου έμεινε περισσότερο από την έντυπη δημοσιογραφία;

Ένα πολύ ιδιαίτερο εβδομαδιαίο περιοδικό, που το ετοιμάζαμε μαζί με τον Νίκο τον Μομφεράτο και τον Άρη τον Δαβαράκη, αλλά που δεν κυκλοφόρησε ποτέ, γιατί μεσολάβησε η δολοφονία του εκδότη από τη «17η Νοέμβρη»… Α, και το άλλο, που καμιά φορά, ακόμα και τώρα, όταν πηγαίνω σε κάποιο κατάστημα να ψωνίσω και βλέπει η ταμίας το όνομα στην κάρτα μου, μου κάνει «μα, εσύ δεν είσαι ο Μουρατίδης της Μανίνας;», οπότε εγώ σκέφτομαι «να, άλλη μια παλιά μου αναγνώστρια»!

Ένα και δύο; Μέχρι και «μαλάκα» μ’ είπαν στον αέρα. Κοκάλωσα! Πρώτη φορά αντιμετώπιζα κάτι τέτοιο. Υπήρξε μια παύση δευτερολέπτων, έπειτα έκλεισα το ακουστικό, πήρα το μικρόφωνο και είπα: «Και τώρα εγώ, ο μαλάκας, πρέπει να ρίξω το επόμενο τραγουδάκι!».

Στοιχηματίζω πως θα έχεις να διηγηθείς πολύ περισσότερες ιστορίες από τις «ημέρες ραδιοφώνου» σου…

Α, βέβαια, άπειρα πράγματα! Έκανα ραδιόφωνο κάθε βράδυ για πάνω από δώδεκα χρόνια. Θέλεις ιστορίες, ε; Λοιπόν, θα σου πω μερικές, αρχίζοντας από την πρώτη μου εκπομπή στον ΑΝΤ1 FM το ’88, τις «Προσωπικές Ιστορίες». Παίζονταν τρεις φορές την εβδομάδα και ήταν μια συζήτηση με τους ακροατές πάνω σε διάφορα θέματα — φιλία, έρωτας, ερωτισμός, ομοφυλοφιλία, βιασμός. Ήταν μια εκπομπή κοινωνικού περιεχομένου προς το σεξουαλικό της και είχε γίνει το Νο 1 του σταθμού — της τρελής γινόταν! Αυτό, βέβαια, προκάλεσε αντιπαλότητες. Κάποιοι έλεγαν ότι εγώ δεν είμαι ειδικός, ότι έπρεπε να καλούμε γιατρούς, ψυχολόγους κ.λπ. στην εκπομπή, να την κάνουμε λίγο «reality show», αλλά ευτυχώς τους έκοψε τη φόρα ο Κυριακού.

Απρόοπτα δεν σου ’τυχαν;

Ένα και δύο; Μέχρι και «μαλάκα» μ’ είπαν στον αέρα. Κοκάλωσα! Πρώτη φορά αντιμετώπιζα κάτι τέτοιο. Υπήρξε μια παύση δευτερολέπτων, έπειτα έκλεισα το ακουστικό, πήρα το μικρόφωνο και είπα: «Και τώρα εγώ, ο μαλάκας, πρέπει να ρίξω το επόμενο τραγουδάκι!». Ωστόσο, οι περισσότερες αναμνήσεις μου απ’ το ραδιόφωνο ήταν θαυμάσιες και τα τηλεφωνήματα ήταν συνήθως από σωστά ως πολύ συγκινητικά. Μια γυναίκα, θυμάμαι, με είχε πάρει κάποτε στον ΚΛΙΚ FM και μου είπε: «Μαζί σου πέρασα όλη μου την εγκυμοσύνη, σ’ ευχαριστώ»… Μια άλλη κοπέλα μού είχε πει ότι «με το τάδε τραγούδι που είχες παίξει ερωτεύτηκα τον άντρα μου», μια τρίτη πάλι ότι με κάποιο άλλο μου τραγούδι χώρισε! Πολλά τέτοια…

Ερωτικές εξομολογήσεις, εν ώρα εκπομπής, σού έχουν κάνει;

Κι απ’ αυτές είχα, παράπονο δεν έχω!

Ανταποκρίθηκες ποτέ;

Όχι, ακόμα κι αν με είχε φάει η περιέργεια. Το απέφευγα επιμελώς, προκειμένου να διατηρηθούν κάποιες ισορροπίες.

Υπήρξε κάποια περίπτωση που να ήταν ιδιαίτερα φορτική;

Ναι… Ήταν μια ακροάτρια που μ’ έπαιρνε συνεχώς και για αρκετό διάστημα, τόσο στην εκπομπή όσο και στο σπίτι μου, το τηλέφωνο του οποίου είχε ανακαλύψει, άγνωστο πώς. Μου θύμισε την ταινία «Play Misty for Me» με τον Κλιντ Ίστγουντ, στον ρόλο ενός ραδιοφωνικού DJ που παθαίνει κάτι ανάλογο. Μεγάλη ταλαιπωρία, είδα κι έπαθα να ξεμπλέξω!

Πες μου κάποιες εκπομπές σου που θα μνημόνευες.

Χμ… Να, μια τέτοια εκπομπή ήταν με τη Μελίνα Μερκούρη, όταν είχε πάει στη Γαλλία για τα βραβεία «Felix». Ήταν η εποχή της οικουμενικής, οπότε είχε φύγει από το υπουργείο της. Βρισκόταν, λοιπόν, στο πλευρό του Ζακ Λανγκ και έλαμπε ολόκληρη — τυπικά δεν ήταν πλέον, αλλά στην ουσία ΗΤΑΝ και φαινόταν υπουργός Πολιτισμού! Την πήρα, λοιπόν, τηλέφωνο και της το είπα αυτό στον αέρα — χάρηκε πολύ, θυμάμαι… Μια άλλη πολύ πλακατζίδικη εκπομπή έκανα μια χρονιά στη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, οπότε, μην έχοντας θέμα, αποφάσισα να τηλεφωνήσω σε όλους τους επώνυμους Δημήτρηδες και Δήμητρες — Παπαμιχαήλ, Γαλάνη, Πουλικάκο κ.λπ. — για να τους ευχηθώ, όπου κι αν βρίσκονταν. Πραγματικός μαραθώνιος! Αυτή, όμως, που έχω ευχαριστηθεί περισσότερο από την τελευταία μου περίοδο του μουσικού ραδιοφώνου είναι οι «Ιστορίες με τα τραγούδια», όπου, όπως σου είπα στην αρχή, βρίσκω ένα τραγούδι που μου αρέσει, το παίζω και καταφέρνω να το κάνω επιτυχία. Αυτό το γνωρίζει πλέον και ο κόσμος και οι εταιρείες δίσκων, που μου γνωρίζουν πολλούς αγαπημένους καλλιτέχνες…

Σαν ποιους;

Να, για παράδειγμα, ο Dr. John, στον οποίο με σύστησαν λέγοντάς του ότι εγώ τον έκανα διάσημο στην Ελλάδα, πράγμα που βέβαια αλήθευε — μάλιστα, η Ελλάδα ήταν η μοναδική χώρα όπου κυκλοφορούσε άλμπουμ του σε βινύλιο, γιατί τότε το CD σπάνιζε ακόμα… Το είδε ο Dr. John το βινύλιο κι έπαθε πλάκα — «Μπορώ να έχω 50 κομμάτια;», είπε ξετρελαμένος στην εταιρεία του. Περιττό να πω πως ο δίσκος εκείνος έγινε χρυσός και πως τότε πρωτοήρθε ο καλλιτέχνης για συναυλίες εδώ κι έγινε ο χαμός. Ήταν από τους πιο γλυκούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Ένας άλλος τέτοιος «μαυρούκος» ήταν ο Andrew Donalds, που του είχα κάνει επιτυχία το τραγούδι «Michel». Κυριολεκτικά μου φιλούσε τα χέρια! Μου έχουν επίσης «χρεώσει» καλλιτέχνες που δεν είχα καν υποψιαστεί ότι ανέδειξα παίζοντάς τους στην εκπομπή μου, όπως η Mina…

Ποιον καλλιτέχνη θα ήθελες να γνωρίσεις περισσότερο;

Σίγουρα τον David Bowie! Αν και, να σου πω, είναι καλύτερα να μη γνωρίζεις από κοντά τα ινδάλματά σου, γιατί συχνά έπειτα τ’ απομυθοποιείς, όπως, π.χ., μου συνέβη με τον Sting. Δεν συμβαίνει πάντοτε αυτό, βέβαια — από τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους που συνάντησα ήταν ο Bryan Ferry, που είχα προσκαλέσει και σε πάρτι στο σπίτι μου το ’83. Είχε χιούμορ, γούστο, στυλ και ήξερε να συζητά. Στο ίδιο πάρτι ήταν, μεταξύ άλλων επωνύμων, και η Αλίκη Βουγιουκλάκη, οπότε λέω κάποια στιγμή του Ferry: «Τη βλέπεις αυτήν εκεί; Είναι η εθνική μας σταρ, κι ας είναι 50 χρονών». «Τι μου λες, σοβαρά; Γνώρισέ τη μου αμέσως!», ενθουσιάστηκε αυτός, όπως κι έγινε! Εξίσου αξιόλογος άνθρωπος ήταν ο David Byrne… Αν όμως συνεχίσω να σου λέω γι’ αυτούς που γνώρισα, θα κάνουμε λίστα ονομάτων και όχι συνέντευξη!

Αν μου έλεγες αυτή τη στιγμή να σταματήσω το ραδιόφωνο, θα το ’κανα πολύ γεμάτος και πολύ χορτασμένος. Αισθάνομαι ότι έχω κάνει πολύ ωραίες εκπομπές και ότι έχει περάσει πολύς κόσμος καλά μαζί μου.

Μια και είπες για συνέντευξη, θυμήθηκα πως είχες πάρει την πρώτη και μοναδική συνέντευξη που έχει δώσει η Diana Ross στην Ελλάδα…

Ακριβώς! Και πού να δεις πώς έγινε. Ήταν στο Λονδίνο, λίγο πριν να έρθει για τη συναυλία της στο Ηρώδειο. Ο μάνατζέρ της μου είχε δώσει μόνο 10′ προθεσμία — δεν έφτασαν ούτε για τα προκαταρκτικά. Ξεκινώ, ύστερα, ν’ αναφέρομαι σε μια συνέντευξη που είχε δώσει στο «Vanity Fair» και η οποία την είχε ενοχλήσει έτσι όπως βγήκε. Στην αρχή κόμπιασε, αλλά, όταν άρχισα να της σχολιάζω συγκεκριμένα αποσπάσματα, «πήρε μπρος» και, τελικά, μιλήσαμε ζωντανά για μισή και παραπάνω ώρα!

Τι θέση έχει το μουσικό ραδιόφωνο στην ψηφιακή εποχή;

Αυτή που είχε πάντοτε, δηλαδή να σε διασκεδάζει, να σε χαλαρώνει και να ερεθίζει τη φαντασία σου. Το ραδιόφωνο δεν σε τελματώνει όπως η τηλεόραση, σε κάνει να λειτουργείς καλύτερα: «Άκου ραδιόφωνο για να μην σκουριάζει το μυαλό», έλεγα πάντα, ένα σλόγκαν που υιοθέτησε και το περιοδικό «ΚΛΙΚ»! Αν, τώρα, η εκπομπή που λατρεύω ν’ ακούω στο κρεβάτι μου αραχτός με τσιγάρο προέρχεται από ένα τρανζίστορ ή από το Internet, ποσώς μ’ ενδιαφέρει…

Εσύ τι παραπέρα θα ήθελες να κάνεις στα ερτζιανά;

Δεν ξέρω, δεν μπορώ να φανταστώ… Αν μου έλεγες αυτή τη στιγμή να σταματήσω το ραδιόφωνο, θα το ’κανα πολύ γεμάτος και πολύ χορτασμένος. Αισθάνομαι ότι έχω κάνει πολύ ωραίες εκπομπές και ότι έχει περάσει πολύς κόσμος καλά μαζί μου. Τελευταία έχω αποκτήσει καινούργια ενδιαφέροντα. Γράφω σενάρια, ας πούμε…

Νίκος Μουρατίδης

Ναι, είδαμε πέρσι το «Αθήνα-Θεσσαλονίκη» στην ΕΤ1 και μας άρεσε, ενώ φέτος παίζονται άλλα δύο σίριαλ που φέρουν και τη δική σου υπογραφή — οι «Παππούδες εν δράσει» στην ΕΤ1 και «Ο τέλειος άντρας» στο Star.

Ναι, μ’ αρέσει να κάνω ιδιαίτερα πράγματα κι αυτά τα δύο σίριαλ βασίστηκαν σε δικές μου ιδέες. Οι «Παππούδες», ας πούμε, είναι μια ιστορία όπου πρωταγωνιστούν γέροι και γριές, γιατί, πέρα από την πλάκα, ήθελα να πω κάποια πράγματα για την τρίτη ηλικία, μια ηλικία πολύ σεβαστή και ενδιαφέρουσα κατά τη γνώμη μου, αλλά που σήμερα είναι περιθώριο. Προσπάθησα να φανταστώ ποιο είναι το προφίλ του άντρα για το οποίο οι γυναίκες θα έδιναν τα ρέστα τους! Τώρα, το αν θ’ αρέσει το προφίλ που ερμηνεύει ο Κλέων Γρηγοριάδης, θα το δείξουν τα μηχανάκια της AGB! Έχω, όμως, κι άλλα πράγματα «στα σκαριά», όχι μόνο για τηλεόραση αλλά και για κινηματογράφο. Ένα που έχω από πολύ καιρό έτοιμο και που θα μπορούσε να γίνει ταινία, αλλά και σίριαλ αν κάποιο κανάλι το τολμήσει, αφορά κάτι τύπους που εγκαταλείπουν την Αθήνα και πάνε να κατοικήσουν μια βραχονησίδα. Μια πολύ αναρχική ιστορία…

Κάτι σαν την «Παραλία» του Γκάρλαντ, ας πούμε, όπου βασίστηκε και η ομώνυμη ταινία;

Κατά μια έννοια, ναι, αν και είναι γραμμένο πολύ πιο πριν! Περισσότερα, όμως, θα σου πω όταν θα ’ναι να βγει.

Πόσο αληθεύει αυτό το χιλιοειπωμένο, «στην Ελλάδα δεν έχουμε καλούς σεναριογράφους»;

Καθόλου, σε διαβεβαιώ. Εκείνοι που το λένε αυτό απλώς δεν ξέρουν ν’ αναζητήσουν ένα ενδιαφέρον σενάριο, γιατί απευθύνονται πάντοτε σε δυο τρεις συγκεκριμένους ανθρώπους. Ας ξανοιχτούν! Είναι η καταλληλότερη εποχή, γιατί τώρα αρχίζει να ξαναπαίρνει τα πάνω του το ελληνικό σινεμά και να παράγονται ιδέες.

Από τις πρόσφατες ελληνικές ταινίες ποιες ξεχώρισες;

«Αυτή η νύχτα μένει» του Παναγιωτόπουλου και η «Πίσω πόρτα» του Τσεμπερόπουλου.

Τι άλλες φιλοδοξίες έχει ο Νίκος Μουρατίδης;

Να καταφέρει να στήσει ένα ωραίο εξοχικό στην ορεινή Κορινθία — τίποτ’ άλλο προς το παρόν! Γενικά, δεν προγραμματίζω τίποτα στη ζωή μου. Συνήθως αλλάζω πλάνα ανά πενταετία. Μόλις βαριέμαι κάτι, το σταματώ, αρχίζω κάτι άλλο και συνήθως μου βγαίνει.

Σχετικά άρθρα