Χάρις Αλεξίου: Πώς η Δήμητρα Γαλάνη τής «έσωσε τη ζωή» και η γνωριμία με τον ΛΕΞ

Η Χάρις Αλεξίου αποτελεί ένα κεφάλαιο του Ελληνικού τραγουδιού, καθώς με τα τραγούδια της καταφέρνει να εκφράζει τον έρωτα και τους καημούς των εκατομμυρίων θαυμαστών της επί πέντε δεκαετίες.

Η αγαπημένη ερμηνεύτρια βρέθηκε στον καναπέ του Στούντιο 4 για να μοιραστεί ιστορίες από την επιτυχημένη καριέρα της με τους δύο παρουσιαστές, τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο.

Η Χάρις Αλεξίου, η Γαλάνη και το πρόβλημα με τη φωνή της

Ειλικρινής και με ευθύτητα, η Αλεξίου δεν δίστασε να «επιστρέψει» σε κάποιες δύσκολες στιγμές, στις οποίες θα έπρεπε να ανταποκριθεί με γενναιότητα.

«Όταν σταμάτησα να τραγουδάω, η Δήμητρα Γαλάνη μου είπε κάτι φοβερό» είπε η Αλεξίου για να προσθέσει: «Είπα “δεν θα ξανατραγουδήσω, η φωνή μου δεν με ακούει” και μου λέει “α ρε φύγε από εδώ, ψυχολογικό είναι, δεν θες και γι’ αυτό”. Πάω σε έναν Γάλλο γιατρό, μου λέει “εγώ δεν βλέπω τίποτα στον λαιμό σας, έχετε τις χορδές μιας 18χρονης” και με ρωτάει “μήπως είναι ψυχολογικό;”.

Λέω “καλέ εμείς επειδή ήμασταν γεμάτες ψυχολογικά τραγουδούσαμε τόσο καλά, τώρα θα μου πεις εσύ ότι έχω ψυχολογικά; Εγώ με αυτά μεγάλωσα”».

Όταν η Χάρις συνάντησε τον Λεξ

Η κορυφαία ερμηνεύτρια της γενιάς της αναφέρθηκε με θερμά λόγια στον ΛΕΞ και μάλιστα διηγήθηκε πως βρέθηκαν μαζί στο στούντιο για το τραγούδι «Φύγε».

«Εγώ τον ζήτησα τον ΛΕΞ και χάρηκα πάρα πολύ. Του είπα, “Έχω γράψει ένα τραγούδι που θέλω να στο στείλω να το ακούσεις, μήπως θες και εσύ να γράψεις κάτι επάνω και να το κάνουμε παρέα”».

Ο Θεσσαλονικιός ράπερ, αφού άκουσε το τραγούδι, τής απάντησε…«Μου λέει, “Κυρία Χαρά”, Χαρά με λέει, “δεν ήξερα ότι έχετε κάνει κι αυτό, αλλά σας αγαπώ πολύ και σας αγαπάει και η μαμά μου πολύ”». Η Χάρις Αλεξίου, μάλιστα, δεν δίστασε να συμπληρώσει, «Τον ΛΕΞ τον λατρεύω».

Τα χρόνια της φτώχιας και των ονείρων

«Άλλαξα τη ζωή μου αρκετές φορές» ξεκίνησε να λέει η Χάρις Αλεξίου στους δύο παρουσιαστές της ΕΡΤ, κάνοντας έναν μίνι απολογισμό της ζωής της. «Από παιδάκι 8 χρονών ήρθα στην Αθήνα με την οικογένειά μου, μετά που χάσαμε τον μπαμπά μου και άρχισε η πιο σκληρή ζωή της επιβίωσης. Φύγαμε από ένα αγροτικό περιβάλλον που ο μπαμπάς με αυτό ασχολούνταν και ήρθαμε εδώ. Η μαμά μου, που δεν είχε δουλέψει ποτέ στη ζωή της, “βγήκε” να μας συντηρήσει».

Στάθηκε λίγο παραπάνω σε εκείνα τα χρόνια, στις προσδοκίες που είχε ως κορίτσι και σε όσα κατάφερε στο πέρασμα των εποχών.

«Δεν αισθάνθηκα ποτέ φτωχή γιατί ήταν όλοι φτωχοί. Σκεφτόμουν ότι πρέπει κι εγώ να δουλέψω, να έχω ένα ωραίο σπίτι, να παντρευτώ ένα ωραίο παλικάρι, να κάνω παιδιά. Ήμουν τυχερή γιατί και το ωραίο παλικάρι βρήκα και το παντρεύτηκα και η επιτυχία ήρθε νωρίς και μάνα έγινα και προκοπή έκανα. Δοξάζω τον Θεό γιατί κέρδισα πολλά περισσότερα από αυτά που θα τολμούσα να ονειρευτώ».