Μαλβίνα Κάραλη: Ούτε και Σήμερα ξύπνησα Έξυπνη

Μη με φοβάσαι όταν είμαι βλάκας…

Ούτε και σήμερα ξύπνησα έξυπνη.

Ευτυχώς. Και μήπως κοιμήθηκα έξυπνη;

Έρχεσαι το βράδυ να με πάρεις. Σταματάς μια γωνία παραπάνω. Για να στρίψεις εύκολα.

Τελευταία προβολή, έτσι και μπλέξουμε στην Πλάκα θα χάσουμε την έναρξη.

Μου αναβοσβήνεις τα φώτα. Βγαίνεις και μου κάνεις νεύμα: «έλα».

Στέκω και σου κάνω νεύμα. «Εγώ; Σε μένα το λες;».

Ξανανάβεις τα φώτα, φωνάζεις. «Έλα».

Σου ξανακάνω νεύμα. «Εγώ; Σε μένα το λες;».

«Όχι, στο Τίμιο Ξύλο. Τίμιο Ξύλο, έλα να σε πάω σινεμά».

Μη με φοβάσαι όταν είμαι βλάκας.

Είναι που νιώθω προστατευμένη. Ήσυχη. Ασφαλής.

Αν ισχύει η παρατήρησή μου, έξυπνος γίνεσαι όταν είσαι θυμωμένος.

Μπορεί για όσα έπαθες εξαιτίας της βλακείας σου.

Όταν είσαι προδομένος. Απαρηγόρητος.

Τότε βλέπεις φως. Επιτέλους, έξυπνος ξανά.

Όταν η ψυχική εξάντληση σε εκμηδενίζει τόσο

ώστε να μπορείς να σκέφτεσαι με το καλύτερο μυαλό σου.

Αυτό που αρνείται τις αυταπάτες.

Άρνηση της αυταπάτης λένε οι έξυπνοι, σημαίνει ευφυΐα.

Πλήρης άρση της αυταπάτης, γράφει ο Ντιούραντ, είναι ο κυνισμός.

Άρα ο κυνισμός είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της ευφυΐας.

Για μένα, πάλι, κυνικός είναι ο κακοπαθημένος.

Που τίποτα δεν του επέτρεψε να ξεχάσει.

Κανείς δεν τον χάιδεψε, δεν τον βοήθησε ώστε να αναλάβει.

Ούτε και σήμερα ξύπνησα κυνική.

(Σε ευχαριστώ. Δικό σου όλο, φίλε. Σταθερή μου, κατατεθειμένη αξία μου.

Πρώτη σημασία μου. Τίποτα δε φτάνει για να σ’ το ξεπληρώσω.)

Έλα τώρα, Κέικ. Γάβγισε να σε ακούσει στο τηλέφωνο.

Πες του πως χάρη σε αυτόν ο Θεός ανοίγει μαζί μας νέο γύρο.

Δοκιμάζει την αντοχή μας στο Καλό. Μην το λέμε δυνατά και μας ματιάσουν, αλλά αντέχουμε.

Ονειρευόμαστε.

Μπράβο καλό σκυλί. Ακόμα ένα γάβγισμα. Κάνε του αγάπες.

Πες του πως όλα πια εδώ, χάρη σε αυτόν, ισορροπία και τάξη.

Aπόσπασμα από το  “Σαββατογεννημένη” της Μαλβίνας Κάραλη.

Η Μαλβίνα Κάραλη (πραγματικό όνομα Μαρία-Ελένη Σακκά), 3 Φεβρουαρίου 1952 – 7 Ιουνίου 2002) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας, σεναριογράφος, δημοσιογράφος και παρουσιάστρια στην τηλεόραση. Γεννήθηκε στον Πειραιά και καταγόταν από τα Ψαρά και τη Θράκη.

Απόφοιτη του Αρσακείου. Σπούδασε κυβερνητική στο Παρίσι. Εργάστηκε επί χρόνια ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες όπως η Απογευματινή και η Ελευθεροτυπία και ως αρθρογράφος στα περιοδικά Φαντάζιο, Επίκαιρα, Γυναίκα, Κλίκ, 01, με στήλες που άφησαν εποχή όπως το Επ` αυτοφόρω (Γυναίκα) και “Σαββατογεννημένη” (στο περιοδικόSymbol της εφημερίδας Επενδυτής, άρθρα που κυκλοφόρησαν μετά το θάνατό της στην ομώνυμη συλλογή).

Η τηλεοπτική της καριέρα ξεκίνησε στην ΕΡΤ και συνέχισε στους τηλεοπτικούς σταθμούς Seven X, ANT1, ΣΚΑΪ, Mega Channel, Star Channel κ.α.

Οι πιο δημοφιλείς εκπομπές της ήταν το Mea Culpa (Seven X), Malvina Live (ΣΚΑΪ), Μalvina Hostess (Mega Channel), Malvina Rixten (Star Channel). Ο χαρακτήρας αυτών των τηλεοπτικών σόου, που συνήθως προβάλλονταν πριν ή μετά το κεντρικό δελτίο ειδήσεων, ήταν επιθεωρησιακός. Η κριτική και η διακωμώδηση της πολιτικής και των προσώπων της, τελικά τη μετέτρεψαν σε χρυσό αουτσάιντερ των τηλεοπτικών καναλιών: όλοι αγαπούσαν τις τηλεθεάσεις της, αλλά κανείς δεν είχε την (πολιτική) πολυτέλεια να την φιλοξενήσει στις συχνότητές του.

Παράλληλα, ως σεναριογράφος, τιμήθηκε με δύο κρατικά βραβεία σεναρίου για τις ταινίες «Ξένια» (1989) του Πατρίς Βιβάνκος και «Κρυστάλλινες Νύχτες» (1992) της Τώνιας Μαρκετάκη. Συνυπέγραψε επίσης τα σενάρια στις ταινίες «Αρχάγγελος του Πάθους» (1987) του Νίκου Βεργίτση και «Ζωή Χαρισάμενη» (1993) του Πατρίς Βιβάνκος.

Έγραψε τα βιβλία «Αθώος σαν αγαπημένος» (εκδ. Καστανιώτη), «Τα κορίτσια της Σαβάνα» (εκδ. Νεφέλη), «Πιο πολύ, πιο πολλοί» (εκδ. Αστάρτη), τη συλλογή δημοσιευμάτων «Ο έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες» από την περίοδο 1989–1996 (εκδ. Κάκτος) και σειρά πέντε βιβλίων μαγειρικής υπό τον γενικό τίτλο «Η κουζίνα της Μαλβίνας-Μαλβινέζικα» (εκδ. Αστάρτη). Επίσης, έγραψε την μυθιστορηματική βιογραφία της Αλίκης Βουγιουκλάκη («Γλυκό κορίτσι»).

Έκανε τρεις γάμους και απέκτησε τρία παιδιά. Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον σκηνογράφο Γιώργο Πάτσα και ο τελευταίος με τον συγγραφέα Διονύση Χαριτόπουλο.

Πέθανε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 2002 ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο. Κηδεύτηκε στο Α` Νεκροταφείο Αθηνών.