Ο Allen Smithee είναι ο πιο παραγωγικός σκηνοθέτης όλων των εποχών

Αν κάνουμε όλοι μια λίστα με τους σκηνοθέτες που γνωρίζουμε, αγαπημένους και μη, το όνομα του Allen Smithee δύσκολα θα εμφανιστεί σε κάποια από αυτές. Και όμως, το έργο του είναι τεράστιο. Μια σύντομη βόλτα στη μεγάλη, σινεφίλ, γειτονιά του Imdb, θα εμφανίσει περισσότερες από 100 ταινίες, γνωστές και άγνωστες στο ευρύ κοινό, με τον ίδιο στη σκηνοθεσία.

Πίσω από τις εκατοντάδες ταινίες που βγαίνουν κάθε χρόνο στις κινηματογραφικές αίθουσες, υπάρχουν άλλες τόσες και πολλές περισσότερες, οι οποίες δεν τα καταφέρνουν. Από την ιδέα στην πράξη, η απόσταση τεράστια και το έργο βαρύ και δύσκολο. Δικαιολογημένα αρκετές φορές το αποτέλεσμα να μην είναι το αναμενόμενο, αν όχι για όλους, σίγουρα για κάποιον. Και τότε ξεκινούν τα προβλήματα, τότε ο ένας επεμβαίνει στο έργο του άλλου, πράγμα ‘’ανήκουστο΄΄ όταν μιλάμε για καλλιτεχνικές φύσεις ανθρώπων, τότε οι παρεξηγήσεις είναι στο καθημερινό μενού και τότε έρχεται η ρήξη. Συχνά αυτή η ρήξη δείχνει το δρόμο της εξόδου στον σκηνοθέτη. Σε αρκετές περιπτώσεις το δρόμο τον επιλέγει ο ίδιος βέβαια, αλλά αυτό καμία σημασία δεν έχει. Η ζημιά είναι η ίδια και η ταινία είναι ορφανή.

Το 1969 ο Don Siegel βρέθηκε πίσω από τις κάμερες για τις ανάγκες της ταινίας ‘’Death of a Gunfighter’’. Πήγε να καλύψει το κενό μετά την αποχώρηση του σκηνοθέτη Robert Totten, ο οποίος σε όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων σφάζονταν με τον Richard Widmark, Ο Totten, με ελάχιστη κινηματογραφική εμπειρία, προσπαθούσε να επιβάλει την τηλεοπτική του ματιά σε έναν ‘’μπαρουτοκαπνισμένο’’ ηθοποιό με καμιά 50αριά ταινίες στην πλάτη του μέχρι εκείνη τη στιγμή. Το πράγμα δεν δούλεψε, οι παραγωγοί της ταινίας φυσικά και πήραν το μέρος του Widmark που ήταν και το βαρύ τους χαρτί, και την ώρα που ο Totten μάζευε για να φύγει, ο Siegel πακέταρε για να πάει.

Η ταινία τελείωσε, ο Siegel όμως ποτέ δεν την είδε σαν δικό του παιδί, δεν την πίστεψε. Οι προβληματισμοί του έφτασαν στην παραγωγή και στο τέλος αρνήθηκε να ‘’υπογράψει’’ επίσημα τους τίτλους. Με το χρόνο να κυλά γρήγορα προς την ημερομηνία κυκλοφορίας, οι παραγωγοί του ‘’Death of a Gunfigher’’ απευθύνθηκαν στην Αμερικανική Ένωση Σκηνοθετών για βοήθεια και λύση. Μέρες μετά, κάτι που προφανώς υπήρχε καιρό σαν σκέψη, έφτασε σαν απάντηση. Alan Smith. Ένα εύκολο, φανταστικό όνομα, που θα υπέγραφε κάθε φορά που παρόμοια προβλήματα θα έβγαιναν στην επιφάνεια. Κάποιος όμως πρόσεξε πως ήταν πολύ κοινό και μια ματιά στον τηλεφωνικό κατάλογο αρκούσε για να το πιστοποιήσει. Μια αλλαγή και 2 γράμματα αργότερα, έφεραν το οριστικό ψευδώνυμο, αυτό που θα έπαιρνε όλες τις ευθύνες για όλους τους τσακωμούς, τις καλλιτεχνικές διαφορές και την έλλειψη budget στο χώρο. Allen Smithee.

Η ταυτότητα του Smithee  αποκαλύφθηκε το 1997 και μάλιστα με τον πιο αστείο τρόπο. Με την ταινία ‘’An Alan Smithee Film: Burn Hollywood Burn’’, όπου ένας σκηνοθέτης με το όνομα Alan Smithee αναλαμβάνει να γυρίσει μία ταινία η οποία είναι με την ολοκλήρωση της για τα σκουπίδια. Αποφασίζει να μην βάλει το όνομά του στους τίτλους και η εταιρεία παραγωγής επιλέγει να κάνει χρήση του γνωστού ψευδώνυμου. Που είναι το ίδιο του το όνομα.

Η ταινία σκηνοθετείται από τον Arthur Hiller, ο οποίος μισεί το αποτέλεσμα και καταφεύγει και ο ίδιος στο ψευδώνυμο. Όσο αστείο και αν ήταν σαν συμβάν, είχε ήδη αρχίσει να κουράζει η διαδικασία της αποποίησης ευθυνών πίσω από τη μάσκα κάποιου άλλου. Την ίδια στιγμή, ήταν ήδη κοινό μυστικό με τους σινεφίλ να προσπαθούν, σαν παιχνίδι, να καταλάβουν κάθε φορά ποιος σκηνοθέτης κρύβονταν πίσω από την ‘’αποτυχία’’. Παρ’ όλα αυτά, ο Smithee δεν πεθαίνει ποτέ, συνεχίζει και ‘’φορτώνεται’’ αποτυχίες, διαφωνίες και κάθε είδους κακοτοπιά που μπορεί να συμβεί σε μία κινηματογραφική παραγωγή.