Tα παιδιά της Πλατείας Βικτωρίας: Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού
Ο Στάυρος Χαμπάκης μας ξεναγεί, στον κόσμο των παιδιών των προσφύγων, στην Πλατεία Βικτωρίας
Κείμενο και φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης
Πήρα το Μετρό με κατεύθυνση την Πλατεία Βικτωρίας. Το κέντρο της Αθήνας είναι αγαπημένος φωτογραφικός μου τόπος, όπου τα τελευταία χρόνια καταγράφω με το φακό μου, σκληρές ιστορίες που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας. Πίστευα ότι έχω “ κληραγωγηθεί” και ότι ήμουν προετοιμασμένος για το τι θα αντικρύσω. Έκανα λάθος, αντίκρυσα τόσα παιδικά μάτια στιβαγμένα αναμεσα στις καφετέριες της πλατείας, τόση ανάγκη για γέλιο για παιχνίδι, τόση πείνα και ανάγκη για τα αυτονόητα που δεν μπόρεσα να μείνω ανεπηρέαστος.
Έβλεπες παιδάκια, που κατάφεραν να γλυτώσουν από έναν τουλάχιστον εμφύλιο, διακινητές ψυχών, το μανιασμένο Αιγαίο και τελικά μέσα σε μία άθλια πλατεία, είχαν τα πιο λαμπερά χαμόγελα. Έβέπες φοβισμένους γονείς, να κρύβουν τους φόβους τους πίσω από ένα ψεύτικο χαμόγελο και να κυλιώνται στις πλάκες της πλατείας παίζοντας με τα μικρά τους.
Έβλεπες την ανάγκη στο να ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο και παρόλες τις δυσκολίες διέκρινες μια χαρά που είχαν σωθεί, έστω και προσκαιρα.
Συνάντησα και πολλούς ανώνυμους Αθηναίους, που σεβάστηκα την επιθυμία τους και παραμόνο τα χέρια τους αποτυπώνονται σε κάποια κλικ. Άνθρωποι που από το υστέρημα τους έφερναν φαγητα, ρούχα, παιχνίδια, φάρμακα. Υπήρχαν και άλλοι που δεν μπορούσαν να προσφέρουν ούτε αυτό και ερχόντουσαν με ένα φαράσι και μία σκούπα να βοηθήσουν. Δεν έβλεπες πουθενα κάτι επίσημο, παραμόνο ένα περιπολικό στη γωνία.
Μία τουαλέτα δεν υπήρχε, μία ντουζιέρα πουθενα, γιατί μπορεί να είμαστε ευαισθητοι ώς αρχές, αλλά μόνο για τους ψηφοφόρους μας… Σε πλάνο με τον ευρυγώνιο αργά το βράδυ, δεν μπορείς να καταλάβεις αν φωτογραφίζεις τη χωματερή ή όχι… Οι ίδιοι πάντως έπερναν σκούπες και σακκούλες και προσπαθούσαν να διατηρήσουν τις συνθήκες ανθρωπινες.
