Τελετή Έναρξης 2004: Το άλμπουμ της καλύτερης στιγμής της νεότερης Ελλάδας
Συμπληρώνονται 22 χρόνια από τον καλύτερο Αύγουστο της χώρας. Τη μοναδική φορά που φτάσαμε το ταβάνι μας ίσαμε εκεί που δεν μπορούμε να δούμε!
13 Αυγούστου 2004. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη φρενίτιδα εκείνης της ημέρας; Με το σκάνδαλο των Κεντέρη – Θάνου να αιωρείται πάνω από τα ζαλισμένα κεφάλια των Ελλήνων, τον κίνδυνο να μετατραπεί μια 7ετία έργων και προσμονής σε φιάσκο, λίγοι θα πόνταραν πλέον στην αίσια έκβαση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα.
Ειδικά η υπόθεση των δύο πρωταθλητών που βρίσκονται στο νοσοκομείο, αποφεύγοντας έτσι τον έλεγχο ντόπινγκ, κάνει τους επικριτές του Αθήνα 2004 ακόμη πιο ζωηρούς. Το ίδιο ζωηρούς με εκείνους που θεωρούν πως οι ξένοι μας ζηλεύουν και μας κυνηγούν για την ιστορία μας. Μύλος. Κάθε βόλτα, σε κάθε σοκάκι της ηπειρωτικής και της νησιωτικής Ελλάδας, ακούγεται ο ήχος ενός έκτακτου δελτίου στην τηλεόραση, μπερδεμένος με καυστικά σχόλια θαμώνων, ανακατεμένος με τον ήχο που κάνουν τα πούλια όταν σκάνε στο ξύλινο τάβλι.
Το εθνικό φρόνημα βρίσκεται στα πατώματα. Η αυτοπεποίθησή μας, που κάποιες στιγμές μέσα στην 7ετία των προετοιμασιών πιο πολύ έμοιαζε με φαντασιακό ιδεασμό, κρέμεται από μια κλωστή, από μια τελετή έναρξης. Εκεί έφτασε το στοίχημά μας: Σε τρεις ώρες θα δικαιωθούν ή θα ακυρωθούν τα πάντα!
Οι λευκές πλαστικές καρέκλες έχουν πληθύνει στις αυλές, οι γλάστρες έχουν στριμωχτεί στις γωνίες παρέα με τα φιδάκια, και η τηλεόραση έχει κάτσει αναπαυτικά στο πτυσόμενο τραπέζι της αυλής. Τα ψέματα τελείωσαν!
Οι πρώτες εικόνες από το Καλατράβειο ΟΑΚΑ δεν επιτρέπουν σε κανέναν να μιλήσει. Λίγοι είναι εκείνοι που δεν κατανοούν τη σημασία της στιγμής. Οι τυμπανιστές που μπαίνουν στο στάδιο χτυπούν στον ρυθμό του χτύπου της καρδιάς. Ποτέ ξανά ο χτύπος της καρδιάς τόσων Ελλήνων δεν έχει συντονιστεί ξανά!
Και ήταν τα μπουζούκια του Ξαρχάκου που απάλυναν για λίγο το άγχος, καθώς τη λίμνη που έχει σχηματιστεί στο ΟΑΚΑ την ταξιδεύει ένα παιδί πάνω σε μια «χάρτινη» βάρκα, υπό τους ήχους του Χατζηδάκι. Όλα ξαφνικά γίνονται οικεία. «Είμαστε εμείς». Οι παιδικές εικόνες μας. Δείχνουμε στους ξένους τις παιδικές μας εικόνες… Μοιραζόμαστε το παιδικό μας δέος μπροστά στα επιτεύγματα των προγόνων μας, με τους καλεσμένους μας στην Αθήνα και με όσους παρακολουθούν παγκοσμίως.
Και να ο φτερωτός Έρωτας να υπερίπταται πάνω από το ζευγάρι που ερωτοτροπεί, και να οι Μινωίτες, νάτοι και οι Μυκηναίοι, όλοι παρευλάνουν υπό το βλέμμα του Έρωτα και εκατομμυρίων Ελλήνων που νιώθουν πως έχουν ξαναδεί αυτές τις εικόνες στα βιβλία του δημοτικού, στα μουσεία που πήγαιναν μαθητική εκδρομή, αλλά τώρα δεν προλαβαίνουν να πάνε.
Βλέπουν τα χρώματα που είχαν οι ποδιές των γιαγιάδων τους, τα αγάλματα των καρτ ποστάλ, οι μύθοι του Αισώπου, μια ελιά. Αυτή η ελιά, δεν φεύγει ποτέ από το «πλάνο» τους, τους ακολουθεί σαν να τους υπενθυμίζει την ταυτότητα του τόπου τους. Το στομάχι τους γλυκαίνει, δεν σφίγγει πια. Κάθε δύο λεπτά και μια νέα εικόνα, μια νέα ανάμνηση… Ποτέ η Ελλάδα δεν έμεινε μουγκή για τόσο πολύ!
Χρειάστηκε να παίξει ο DJ Tiesto και να μπούνε οι αποστολές των ομάδων στο Καλατράβειο ΟΑΚΑ για να βγάλουν μια μιλιά. Και να πουν τι; Ό, τι και να έλεγαν χαζό θα ακούγονταν… Ό, τι λες με τα μάτια υγρά, πάντα χαζό θα ακούγεται εκείνη τη στιγμή.
14 Αυγούστου 2004. Το μάτι δεν χορταίνει να πετάει από τίτλο σε τίτλο. Στα περίπτερα κοντοστέκονται όλοι για να επιβεβαιώσουν αυτήν την υφέρπουσα υπερηφάνεια.
Έναν μήνα κράτησε όλο αυτό. Έναν ολόκληρο μήνα. Σε σχέση με τα θαύματα, που κρατούν τρεις ημέρες, και πάλι το παρακάναμε: Οι Έλληνες ζούσαν την καλύτερη εκδοχή τους, σαν πολίτες μιας ιδιαίτερης Πολιτείας, που ψάχνουν μια νέα αποστολή, μια νέα κορυφή.
Πώς είναι δυνατόν, οι ίδιοι άνθρωποι που διοργάνωσαν αυτούς τους Αγώνες, αυτήν την larger-than-life εμπειρία να βουτούσαν μια δεκαετία αργότερα σε μια κρίση που θα τους παρέλυε;
Είκοσι δύο χρόνια πριν, εκείνον τον μοναδικό Αύγουστο, δεν στήσαμε απλά μια σπουδαία διοργάνωση, αλλά σηκώσαμε το ταβάνι πιο ψηλά από ποτέ. Τι και αν έπεσε στα κεφάλια μας μετά.
Παρακολουθήστε παρακάτω ολόκληρη την τελετή έναρξης.
