American Realities: Φωτογραφίζοντας τη φτώχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες
Το αμερικανικό έθνος δείχνει πλούσιο αλλά οι φτωχοί συχνά επισκιάζονται από ένα πέπλο προκατάληψης και εσκεμμένη άγνοια
Ο Δανός φωτορεπόρτερ Joakim Eskildsen είχε επισκεφθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο μια φορά πριν αρχίσει να καταγράφει από το 2011 τους Αμερικανούς που ζούνε σε συνθήκες φτώχειας. Αυτή η δουλειά του, προκάλεσε το ενδιαφέρον της διευθύντριας φωτογραφίας του TIME Kira Pollack, η οποία του πρότεινε συνεργασία. Σήμερα ο Eskildsen παραδέχεται, «Δεν ξέρω πραγματικά γιατί το έκανε. Νομίζω ότι της άρεσε η ανθρωπιά που βγάζουν οι φωτογραφίες».
Αυτή η συνεργασία με το TIME μεγάλωσε και έγινε βιβλίο με τίτλο American Realities , το οποίο πήρε τον τίτλο του από την ατάκα που ο Eskildsen και η συνεργάτιδα του, δημοσιογράφος Natasha del Toro, άκουγαν ξανά και ξανά από τους ανθρώπους με τους οποίους συναντήθηκαν στο ταξίδι τους σε μερικές από τις πιο φτωχές γειτονιές της χώρας: «Είπαν ότι δεν υπάρχει Αμερικανικό Όνειρο πια» γράφει ο φωτογράφος στην εισαγωγή του βιβλίου.
Το American Realities δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια επτά μηνών μέσα στους οποίους ο Eskildsen και η del Toroεπισκέφθηκαν σπίτια στο Φρέσνο της Καλιφόρνια, στην Αθήνα της Tζόρτζια, στο Sioux Indian Reservation της Νότιας Ντακότα, στη Νέα Ορλεάνη και στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης.
Το θέμα είναι οδυνηρό. Μέσα από τα μάτια του Eskildsen και τα κείμενα της del Toro, ο αναγνώστης συνειδητοποιεί πόσα λίγα γνωρίζει για τη φτώχεια στην Αμερική. Το αμερικανικό έθνος δείχνει πλούσιο αλλά οι φτωχοί συχνά επισκιάζονται από ένα πέπλο προκατάληψης και εσκεμμένη άγνοια. Ο φωτογράφος είπε στον Guardian, «Μπορεί να περάσετε πραγματικά τη ζωή σας χωρίς να τους δείτε εκτός και αν εσείς οι ίδιοι κάτσετε στην ουρά διανομής τροφίμων».
Σε όλο το βιβλίο, υπάρχει πράγματι η αίσθηση ότι αυτό που καθορίζει ποιος είναι μπροστά από την κάμερα και ποιος είναι πίσω της, είναι ένα παιχνίδι της τύχης. Δεν υπάρχει ένα είδος «φτωχού» εδώ. Μερικοί έχουν ζήσει κάτω από το όριο της φτώχειας ολόκληρη τη ζωή τους, ενώ άλλοι το βλέπουν ως μια προσωρινή οπισθοδρόμηση. Οι κατασχέσεις, οι πτωχεύσεις και το χρέος προκαλούνται από φυσικές καταστροφές, περικοπές στην κρατική χρηματοδότηση, ασθένεια, ακόμα και το πένθος.
Το άρθρο του Guardian σχετικά με το βιβλίο είχε τον τίτλο «Aμερικανική Πραγματικότητα: φωτογραφίζοντας τον θάνατο του Αμερικανικού Ονείρου» και αυτό είναι ακριβές, αλλά από τα συντρίμμια του ό, τι έχει χαθεί, ο φωτογράφος ανακαλύπτει την περιστασιακή σπίθα της ελπίδας. Το βιβλίο, βέβαια, δεν προσφέρει καμία απάντηση, μόνο ένα σημείο εκκίνησης.
Το σημείο εκκίνησης μπορεί να βρίσκεται στα παιδιά που φωτογραφήθηκαν για το βιβλίο. Δεν καταλαβαίνουν τους κύκλους της φτώχειας, αλλά η παρουσία τους και η επιμονή των γονέων τους να μείνουν προσηλωμένα στο στόχο να αλλάξουν ζωή, θα μπορούσε να είναι κάτι που μπορεί να κρατήσει ο αναγνώστης.
Ο ίδιος ο φωτογράφος παραδέχεται, «Συχνά, όταν φωτογραφίζω ενήλικες, πρέπει να σκεφτώ ότι ήταν και αυτοί παιδιά κάποτε και εγώ με κάποιο τρόπο προσπαθώ να δω αυτό το παιδί στο ενήλικο άτομο».
