`Αρης Τερζόπουλος: Ήταν έντονο, κάπως άγριο, αλλά και τρυφερό μαζί…
`Ενα συναρπαστικό έρωτα, την απόλυτη ένωση,βιώνουν οι ήρωες του βιβλίου Black Mamba, που η δύναμη του πεπρωμένου τους έφερε κοντά. Μια διαφορετική προσέγγιση του μυθιστορήματος του Άρη Τερζόπουλου.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
“Βlack Μamba”..
Λίγο πριν κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία τον περασμένο Νοέμβριο, είχα τη χαρά και την τιμή να γράψω την άποψή μου γι`αυτό -αφού πρώτα είχα μιλήσει με το συγγραφέα του. Σε λίγο καιρό θα είναι ένας χρόνος από την πρώτη μου συνάντηση μαζί του στο klik.
Λίγο καιρό αργότερα, μου στέλνει ένα συλλεκτικό αντίτυπο και ξεκινάω την ανάγνωση… Ή καλύτερα, το αναπάντεχο “ταξίδι”. Ένα “ταξίδι” που δεν είχα ιδέα πού θα με οδηγούσε…
Το Black Mamba, δυσκολεύομαι να το πω βιβλίο… Για εμένα είναι ένα μικρό θαύμα. `Ενας οδηγός ζωής, καθώς δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα που είχα σε αρκετές περιόδους της ζωής μου. Διαβάζοντάς το, έχω περισσότερο την αίσθηση πως παρακολουθώ μια συναρπαστική ταινία. Είναι άλλωστε, τόσο έντονη η ενέργειά του και τόσο μοναδικός ο τρόπος που διοχετεύεται στον αναγνώστη. Σαν να είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ένα ανώτερο ον, που είναι “εκεί” για να δώσει μαθήματα γνώσεων αλλά και σοφίας…
Κεντρικοί ήρωες είναι ο είναι ο γοητευτικός Πωλ και η όμορφη Λένα. Τους ενώνει η προοπτική συγγραφής ενός βιβλίου.
Η περιπέτειά τους ξεκινά στον “ομφαλό της Γης”- στους Δελφούς. Στο μέρος που – κατά τη Μυθολογία- συναντήθηκαν οι δύο αετοί που έστειλε από τα άκρα του σύμπαντος ο Δίας. Τον έναν από την Ανατολή και τον άλλον από τη Δύση, για να βρεθεί το κέντρο του κόσμου.
Στους Δελφούς, λοιπόν, οι ήρωες βιώνουν κάτι το συγκλονιστικό. Τη “Δόνηση”…αλλά και τον έρωτα…
Σε αυτό το κείμενο, δεν θα αναφερθώ για τα μαθήματα που έχει να μας δώσει.
Σκέφτηκα να γράψω για ένα σπουδαίο μέρος του βιβλίου που περιγράφεται με μοναδικό τρόπο…
Για την εξέλιξη μιας γνωριμίας ανάμεσα στους κεντρικούς ήρωες που εξελίσσεται σε ένα συναρπαστικό έρωτα που με συνεπήρε και με μαγνήτισε… Επέλεξα κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα, που θα σας δώσουν μια μικρή γεύση από αυτό που θα νιώσετε διαβάζοντάς το…
Ας δούμε, λοιπόν, τί γράφει ο συγγραφέας για…
…τον έρωτα
“Ήξερε ότι ερωτευόμαστε την ομορφιά. Είναι το απαραίτητο ερέθισμα για να τραβήξει το ένστικτό μας. Αλλά ήταν και κάτι πέρα απ’αυτό. Ήταν και ο ήχος της φωνής της και αυτά που έλεγε και που ήταν η μαρτυρία γι’αυτό, που ήταν η ίδια. Το μυαλό της; Η ψυχή της;…Και κάτι άλλο όμως… Η δύναμη του πεπρωμένου που τους είχε φέρει μαζί σ’αυτήν την εμπειρία, που ήταν πέρα απ’ότι θα περίμενε ποτέ να ζήσει.”
“Ανασηκώθηκε και χωρίς και η ίδια να το καταλάβει κούρνιασε στην αγκαλιά του Πωλ. `Τί ήταν αυτό το τρομερό πράγμα, Πωλ; ψιθύρισε αδύναμα. Ο Πωλ της χάιδεψε τα μαλλιά, έτσι όπως την είχε στην αγκαλιά του. Όλη η απόσταση που ήθελε να βάλει μεταξύ τους την προηγούμενη μέρα, είχε φύγει. Αυτή η γυναίκα ήταν δική του. `Νομίζω πως ξέρω…` της είπε με σιγανή φωνή. `…ξεκουράσου…μην το σκέφτεσαι τώρα…πέρασε…` Τα χέρια τους συναντήθηκαν και σφίχτηκαν μεταξύ του. Η Λένα ένιωσε αυτό το ζεστό `κάτι` που ξεχυνόταν από τον Πωλ να την τυλίγει. Και να την προστατεύει. Σφίχτηκε ακόμη περισσότερο στην αγκαλιά του. Μετά έτσι όπως ήταν στην αγκαλιά του, γύρισε το κεφάλι της και τον κοίταξε στα μάτια. Τα λόγια δεν ήταν απαραίτητα. Ήταν δικός της… και ήταν δική του. Κανένας από τους δυο τους δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γι`αυτό. Ήταν αυτό που συνέβαινε. Τα πρόσωπα πλησίασαν. Τα χείλη τους ενώθηκαν. Και όχι μόνο τα χείλη τους. Έτσι όπως συνέχισαν να φιλιούνται, σαν να μην ήθελε να το διακόψει, η Λένα ανασηκώθηκε και κάθισε πάνω στον Πωλ. Συνέχισε να τον φιλάει, με τα μάτια κλειστά. Τα μαλλιά της που είχαν λυθεί έπεσαν ανάμεσα στα πρόσωπά τους. Ο Πωλ έπιασε με τα δυο του χέρια τους γοφούς της και την τράβηξε επάνω του. Ήταν ένα μακρόσυρτο φιλί. Πόσο κράτησε;… Πέντε λεπτά προτού τα χείλη τους χωριστούν… Η Λένα τον αισθανόταν έτσι όπως καθόταν επάνω του. Δεν υπήρχε όμως ντροπή πια μεταξύ τους. Κοιτάχτηκαν στα μάτια και μετά ξαναφιλήθηκαν. Και πάλι και πάλι. Ήξεραν και οι δύο ότι για την ώρα αρκούσε το φιλί… Τον ήθελε και την ήθελε… Αλλά το να το καθυστερήσουν ήταν ένα γλυκό συνεννοημένο βασανιστήριο…” (κεφάλαιο εικοσιέξι άλφα)
“Ο ήχος της πόρτας του μπάνιου έκανε την Λένα να γυρίσει το κρεβάτι της. Έφερε τα χέρια μπροστά στα μάτια της, για να μπλοκάρει το φως που ερχόταν από την ανοιχτή πόρτα του μπάνιου. `Πωλ;τί ώρα είναι;…τί κάνεις;…` Φορώντας την πετσέτα στη μέση του και ακόμη υγρός από το ντους που είχε κάνει, ο Πωλ πήγε και κάθησε δίπλα της στο κρεβάτι. Ακόμη νυσταγμένη η Λένα, αισθάνθηκε το κύμα της έλξης να τη διαπερνά. Ανασηκώθηκε στο κρεβάτι και χάιδεψε με το χέρι της, το γυμνασμένο μπράτσο του και τη διογκωμένη φλέβα στον δικέγαλό του.`Μμμμ…Πωλ…`έκανε και τον τράβηξε επάνω της για ένα ακόμη φιλί καθώς με το αριστερό της χέρι ξεκούμπωνε το πουκάμισό της. Ο Πωλ την τράβηξε κοντά του, της άνοιξε τα πόδια και την έβαλε να τα τυλίξει γύρω από το σώμα του. Η Λένα άπλωσε το χέρι της και έλυσε την πετσέτα που είχε τυλιγμένη. Ήταν έντονο, κάπως άγριο, αλλά και τρυφερό μαζί… (κεφάλαιο εικοσιέξι άλφα)
Νομίζω ότι η μουσική που θα πλαισίωνε ιδανικά τη χημεία αυτών των δύο ανθρώπων, θα ήταν το Damage Fatale του Zbigniew Preisner… Ένας καρμικός έρωτας που όμοιός του, ίσως, δεν υπάρχει…
