Δημήτρης Λιαντίνης |Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν..

 * Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.

“Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν.”

Υπέροχη φράση  από ένα σπουδαίο άντρα. Τον  Έλληνα πανεπιστημιακό, φιλόσοφο, ποιητή συγγραφέα και μεταφραστή, Δημήτρη Λιαντίνη. Γιατί μόνο ένας άνθρωπος τόσο ιδιοφυής και διεισδυτικός θα μπορούσε να εκφραστεί με αυτόν τον τρόπο…

Οι αρχαίοι Έλληνες, έβλεπαν τον έρωτα σαν φτερωτό θεό, με τόξα και βέλη, που τα πετούσε ανεξέλεγκτα… Είναι μια από τις εκπλήξεις της ζωής. Ένας αστάθμητος παράγων. Έρχεται όταν τον έχουμε ανάγκη κι επίσης όταν είμαστε σίγουροι πως δεν τον έχουμε ανάγκη. Έρχεται κι όταν τον έχουμε ξεπεράσει, όταν αισθανόμαστε πως έχουμε παραμεγαλώσει ή ωριμάσει, όταν είμαστε πολυάσχολοι, όταν δεν τον περιμένουμε… Και τότε… γίνεται το θαύμα… “Γεννιέται το σύμπαν”, όπως εξηγεί ο αξέχαστος Δημήτρης Λιαντίνης. `Ενας σπουδαίος άνθρωπος που αποφάσισε να `φύγεί` την 1η Ιουνίου του 1998, αφήνοντας αποχαιρετιστήριο γράμμα στην κόρη του και απέραντη θλίψη σε όσους τον λάτρεψαν.

Λάτρης της Αρχαίας Ελλάδας, της πνευματική και πολιτιστική κληρονομιάς της που έγραψε διάφορα θέματα, ανάμεσά τους η ηθική, η ζωή, ο θάνατος, η σχέση της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού.

Το κύκνειο άσμα του, είναι η Γκέμμα. Εδώ, τον  απασχολούν θέματα όπως, η ύπαρξη ή όχι του Θεού, τι οδηγεί τον άνθρωπο στις θρησκείες, η ζωή, ο έρωτας και ο θάνατος.

Επέλεξα αποσπάσματα από το βιβλίο του για τον  Έρωτα… Που πάντα θα μας απασχολεί… Οι σκέψεις του… μοναδικές… που με κάνουν να υποκλίνομαι σε αυτές…

“Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν.

`Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του. Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.

Έτσι, από την άποψη της ουσίας ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής. Πιο πλατιά, και πιο μακρυά, και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος.

Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του. Έξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει.

Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή, βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο.

Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου. Γι αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί και ομοιότητες, είναι συμπληρώματα, και οι δύο όψεις του ιδίου προσώπου.”

“Ο έρωτας είναι γνώση. Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά. Είναι το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρόνιμου Άσωτου. Πως η φύση ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό.

Το θηλυκό να κυνηγάει τις τύψεις του. Στον έρωτα όλα γίνονται για το θηλυκό. Η μάχη και η σφαγή του έρωτα έχει το νόημα να πεθάνεις το θηλυκό, και να το αναστήσεις μέσα στα λαμπρά ερείπια των ημερών σου. Πάντα σου μελαγχολικός και ακατάδεχτος. Στη σωστή ερωτική ομιλία, το θηλυκό δίνει το ύφος της σάρκας και το αρσενικό τη σύνεση της δύναμης. Μιλώ για τα καράτια κοντά στα εικοσιτέσσερα. Για στήσιμο πολύ μεταξωτό. Και το μετάξι μόνο ζωικό παρακαλώ.

Το πρώτο λοιπόν είναι πως όταν το θηλυκό είναι θηλυκό, την ευθύνη για να γίνει και να μείνει ως το τέλος σωστή η ερωτική σμίξη την έχει ο άντρας.

Πάντα όταν φεύγει η γυναίκα, θα φταίει ο άντρας. Να το γράψετε να μείνει στον αστικό κώδικα.

Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις. Να φεύγεις, αλλά πώς να φεύγεις! Το πράγμα θέλει μεγάλη προσοχή. Γιατί ο ορισμός αυτός είναι τορπίλλι που το παίζει στα χέρια του μικρό παιδί. Το παίζει στα χέρια του και δεν ξέρει τι είναι… Ο Γιωργής τ’ Αποδέλοιπο, που λέει ο Μυριβήλης.

Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις έτσι, που η σφαγή που θα νιώθεις να είναι πολύ πιο σφαγερή από τη σφαγή που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις. Αν εκείνος πονάει τρεις, εσύ να πονέσεις εννιά. Εδώ σε θέλω, κάβουρα, που λένε, να περπατάς στα κάρβουνα. Χόρεψες ποτέ σου το χορό του αναστενάρη, χωρίς νά `σαι αναστενάρης;”