Παναγιώτα Παρασκευοπούλου | Ο έρωτας είναι το ατσαλένιο συναίσθημα που τσαλακώνει τα πρέπει και τα μη

Βλέμμα καλοσυνάτο και μελαγχολικό, φωνή αισθαντική, χειραψία εγκάρδια. “Χαίρομαι  που σε γνωρίζω. Μου αρέσουν πολύ τα  κείμενά σου!”μου λέει.

Η συνάντηση μαζί της είναι από εκείνες που δε θεωρώ τυχαίες.

Mπορεί να μιλάς για πρώτη φορά με έναν άνθρωπο, αλλά να έχεις την εντύπωση ότι τον γνωρίζεις καιρό πριν.  Σαν να σε συνδέει ένας   “μυστικός” κώδικα επικοινωνίας μαζί του.

Το ερώτημά μου απαντήθηκε μέσα από το νέο της βιβλίο:”Η ζωή μου τη δεύτερη φορά”. Ένας τίτλος που από μόνος του σε βάζει σε μια διαδικασία σκέψης.

Λόγω πίεσης χρόνου,  είχα αρχικά  στο μυαλό μου να ετοιμάσω γενικές ερωτήσεις για τη συνέντευξη μαζί της και να διαβάσω αργότερα το βιβλίο της. Ωστόσο για να έχω μια ιδέα,  άρχισα να το ξεφυλλίζω. Πέφτω λοιπόν σε μια φράση ” Έχουν δίκιο όσοι λένε ότι ο καλύτερος έρωτας γίνεται πριν τον επικείμενο χωρισμό” . Το “ταξίδι” μου στην ιδιαίτερη ιστορία της είχε ήδη ξεκινήσει. Μέσα σ`ένα βράδυ “γνώρισα” τον έρωτα δύο ανθρώπων που η μοίρα δεν ήταν γενναιόδωρη μαζί τους.

Η ενδιαφέρουσα διήγηση της Παναγιώτας Παρασκευόπουλου, όμως, μου άφησε μια γλυκόπικρη αίσθηση. Μια γλυκιά μελαγχολία. “Έτσι έπρεπε να γίνει”, σκέφτηκα.

Άλλωστε όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο που αντιλαμβανόμαστε συνήθως καιρό μετά…

Με τη συγγραφέα, είχαμε μια πολύ όμορφη συζήτηση για το δημιούργημά της, τον έρωτα, την αγάπη, την ευτυχία, τα μαθήματα ζωής…

Η αρχική μου εντύπωση-πως ένιωθα σαν να τη γνώριζα-, επαληθεύτηκε. Γιατί μέσα από τα λόγια της, είδα κάπου τον εαυτό μου.

Όταν  διαβάζω κάτι που με ενθουσιάζει, το συνδέω ασυναίσθητα με μια μελωδία.

Στο “Η ζωή μου τη δεύτερη φορά” “άκουσα” το “Death of Blue”, του Μεγάλου Ερωτικού, Μάνου Χατζιδάκι.

Ίσως αν το διαβάσετε, καταλάβετε το λόγο…

Η ζωή τη δεύτερη φορά. Ένας τίτλος που σε εμένα τουλάχιστον λέει πολλά. Θα ήθελα να μου μιλήσετε για το νέο σας βιβλίο και τους ηρωές του.

Ο Δημήτρης και η Εμμέλεια. Ενα ζευγάρι που προσπαθεί να βρει τις σταθερές του μέσα από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα. Η Εμμέλεια τον ερωτεύεται κεραυνοβόλα όμως η σχέση τους κρατάει μόνο μια βραδιά. Την επομένη ένας από τους δυο εξαφανίζεται από τη ζωή του άλλου. Θα συναντηθούν μερικά χρόνια αργότερα, και εκεί η Εμμέλεια θα συνειδητοποιήσει ότι τίποτα δεν γίνεται τυχαία τελικά..

Ποιο ήταν το κίνητρό  σας να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Ο έρωτας και η απόλυτη δύναμή του. Ο έρωτας δεν μοιάζει σε τίποτα με την αγάπη. Ο έρωτας έχει δική του προσωπικότητα και δεν ταυτίζεται εύκολα, είναι επαναστάτης. Αυτό και μόνο με κινητοποίησε αρκετά ώστε να γράψω το συγκεκριμένο βιβλίο.

Κατά πόσο θα μπορούσαν οι δυο κεντρικοί χαρακτήρες να κάνουν τους αναγνώστες να ταυτιστούν μαζί τους;

Μέσα από την ιστορία τους οι αναγνώστες ίσως αναγνωρίσουν δικά τους κοινά σημεία, δικές τους εκφράσεις όταν ερωτεύτηκαν, δικές τους αγωνίες, δικά τους όνειρα που εκπληρώθηκαν ή όχι, οι ζωές όλων μας συνδέονται τελικά είτε το θέλουμε είτε όχι με έναν μεγάλο έρωτα, που έγινε ή δεν έγινε αγάπη, που εκπληρώθηκε ή δεν κατάφερε ποτέ να εκπληρωθεί και παρέμεινε ένας ανολοκλήρωτος κύκλος.

“Οι ιστορίες που δε σε αφήνουν να τις ξεχάσεις, όσο καιρός και αν περάσει, είναι οι ιστορίες που έχουν κάτι να πουν.” Τι σας άγγιξε περισσότερο σε αυτήν την ιστορία και τι πιστεύετε ότι θα αγγίξει τους αναγνώστες;

Το γεγονός ότι υπάρχουν σχέσεις όπου μπορεί οι άνθρωποι να έχουν πολύ καιρό να ειδωθούν μεταξύ τους αλλά παρόλα αυτά όταν ξαναβρίσκονται είναι σαν να μην έχουν ποτέ χαθεί. Μπορεί να φαίνεται ίσως λίγο «μελό» όμως εγώ το θεωρώ σκληρό, από την άποψη ότι το συναίσθημα υπερβαίνει τον χρόνο και αποφασίζει να κυριαρχήσει στο μυαλό είτε εκείνο είναι προετοιμασμένο γι αυτό είτε όχι.

Η ηρωίδα της ιστορίας, η Εμμέλεια, ερωτεύεται κεραυνοβόλα το Δημήτρη, αλλά η ιστορία τους κρατάει μόνο μια βραδιά, ωστόσο δε θα πάψει πότε να είναι ερωτευμένη μαζί του, όσο και να θέλει να κοροϊδέψει τον εαυτό της για το αντίθετο. Λενε ότι ο ερωτας που μένει ανεκπλήρωτος δε σβήνει ποτέ. Ποια είναι η άποψη σας;

Είναι απόλυτα αλήθεια. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας δεν μπορεί να σβήσει γιατί δεν έφτασε ποτέ στο απώγειο του. Παραμένει εκεί μισός προσπαθώντας να επιβιώσει μέσα από παράλληλες σχέσεις ή συμβιβασμούς. Ακόμα και αν κρύβεται μέσα στις σκέψεις και δεν εξομολογείται ποτέ, είναι δυνατός και ασυμβίβαστος. Κυριαρχεί και καθοδηγεί.

“Moυ βγάζεις την ανάγκη να σε φροντίσω, και ας γνωριζόμαστε μόνο λίγες ώρες. Δεν μπορώ να το εξηγήσω…μικρό μου θαύμα.” λέει ο Δημήτρης στην Εμμέλεια. Ένα τόσο έντονο συναίσθημα όπως αυτό, πόσο εύκολο είναι να συναντήσει ένας άνθρωπος στη ζωή του, από την πρώτη στιγμή μιας γνωριμίας;

Δεν είναι εύκολο. Γι αυτό και συμβαίνει σπάνια. Οταν όμως συμβεί….

“Έχουν δίκιο όσοι λένε ότι ο καλύτερος έρωτας γίνεται πριν τον επικείμενο χωρισμό”. Γράφετε στο βιβλίο σας. Είναι αλήθεια ;

 Θεωρώ ότι ένας επικείμενος χωρισμός δημιουργεί πολύ έντονα συναισθήματα. Το ζευγάρι, γνωρίζοντας ότι θα αποχωριστεί ο ένας τον άλλο, προσπαθεί να ρουφήξει την κάθε στιγμή όσο περισσότερο μπορεί, να εισχωρήσει μέσα στον άλλον, να καταφέρει να κλέψει την κάθε του στιγμή. Ολα αυτά τα έντονα συναισθήματα λοιπόν οδηγούν και τον έρωτα στον ύψιστο βαθμό του.

“Πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι γεννηθήκαμε για μεγάλα πράγματα, μεγάλα συναισθήματα, μεγάλους έρωτες, μεγάλες στιγμές, μεγάλες ζωές. Το έχουμε ξεχάσει όμως. Αφήνουμε τους εαυτούς μας να ερημώσουν στη μιζέρια και στη δυστυχία, και τους μεγάλους έρωτες τους ξεχνάμε σε τετριμμένα τερτίπια, όπως ο γάμος και οι σοβαρές δεσμεύσεις.” γράφετε στο βιβλίο σας. Μεγάλη αλήθεια… Υπάρχει τρόπος να μην παγιδευτούμε τελικά;

Υπάρχει και αξίζει να το προσπαθήσουμε. Παρά τις δυσκολίες που βιώνουμε, να μην ξεχνάμε να εκπαιδεύουμε τη σχέση μας, να την μαθαίνουμε να παίζει περισσότερο, να γελάει περισσότερο, να χαλαρώνει περισσότερο. Να ξυπνάμε  ο ένας το εσωτερικό παιδί του άλλου και να τα βάζουμε να γνωριστούν μεταξύ τους. Αυτό μπορεί να ακούγεται παράλογο όταν έρχονται λογαριασμοί που πρέπει να πληρωθούν..χθες, εμφανίζονται δουλειές που έπρεπε να έχουν γίνει αλλά δεν έγιναν λόγω έλλειψης χρόνου, όταν βιώνουμε έντονο άγχος λόγω της πιεσμένης καθημερινότητάς μας, όμως αν κάτσουμε ένα λεπτό και το καλοσκεφτούμε, η ζωή είναι μικρή και λίγη και αξίζει να ξαποσταίνουμε δίπλα στον σύντροφό μας.

“Πάντα, πάντα θα`ναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει” λέει ο μεγάλος Ελύτης στο “Παράπονο”. Κι αν δεν υπάρχει δεύτερη ζωή, πιστεύτε ότι υπάρχει δεύτερη ευκαιρία;

Πιστεύω στη δεύτερη και στη τρίτη και στη τέταρτη ευκαιρία. Ολη μας η ζωή είναι γεμάτη ευκαιρίες. Εχουμε την επιλογή να επιλέξουμε και να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα. Πάντα

Η Μαρί Κιουρί, έλεγε ότι “θα βρεις εκείνη τη μοναδική  αγάπη που είναι σωστή για σένα, αλλά για κάποιο λόγο δε θα κρατήσει για πάντα”. Τί θα έλεγε η Παναγιώτα γι`αυτό και τί η Εμμέλεια.

Η Παναγιώτα θα έλεγε ότι η μοναδική αγάπη που είναι σωστή για κείνη, θα είναι και εκείνη που θα κρατήσει για πάντα. Η Εμμέλεια πάλι θα ευχόταν η μοναδική της αγάπη να κρατούσε για πάντα, αλλά δεν θα ήταν και τόσο σίγουρη γι αυτό.

Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε με το βιβλίο σας;

Οτι πέρα απ όλα, πάνω απ όλα, ο έρωτας είναι αυτό το δημιουργικό τόξο που μας δίνει φτερά. Αυτό το ατσαλένιο συναίσθημα που προχωράει άφοβα και τσαλακώνει τα πρέπει και τα μη.

Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του έρωτα στη ζωή σας και μέχρι που θα φτάνατε για ένα μεγάλο έρωτα;

1Ο ρόλος του έρωτα στη ζωή μου; Οτι ακριβώς πρεσβεύω. Τεράστιος. Μέχρι που θα έφτανα; Μα έχω φτάσει σε, ας το πούμε, ακραίες ρομαντικές καταστάσεις. Ρωτήστε τον σύντροφό μου. 

Πιστεύετε ότι ο έρωτας έχει διάρκεια και αν λήξει μπορεί να αναγεννηθεί;

Ο πραγματικός έρωτας δεν λήγει ποτέ. Αυτό πιστεύω.

Τι χρειάζεται για να γίνει ο έρωτας αγάπη; Πόσο δύσκολο είναι κατά τη γνώμη σας;

Χρειάζεται πολλή πολλή δουλειά. Να σέβεται και να ακούει ο ένας τον άλλον, να κατανοούν τις αμφότερες ανάγκες τους, όταν τσακώνονται αυτό να μην κρατάει πολύ, να μην μπαίνουν τα εγώ στη μέση, και άλλα πολλά, μικρές αλλά τόσο σημαντικές λεπτομέρειες που μεταστοιχειώνουν τον έρωτα σε αγάπη. Α και κάτι άλλο, υπομονή, πολλή υπομονή γιατί είναι πράγματι πολύ δύσκολο. Και όμορφο συγχρόνως.

Από τις εμπειρίες που είχατε έως σήμερα, υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανιώσει ;

Ακόμη και αν δεν θέλω να το παραδεχτώ μέσα μου, όχι δεν έχω μετανιώσει για τίποτα απολύτως. Ολα υπήρξαν μαθήματα και προκλήσεις.

Προέρχεστε από διαφορετικούς χώρους… Είναι κάτι που προσωπικά δε μου φαίνεται περίεργο γιατί το ίδιο έχει συμβεί και σε εμένα… Διακρίνω, ωστόσο,  ότι η καρδιά σας ανήκει στη συγγραφή περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Κάνω λάθος;

Καθόλου. Η καρδιά μου είναι η συγγραφή. Λατρεύω το θέατρο όμως θεωρώ ότι αν κάποιος μου απαγόρευε το γράψιμο, θα ήταν σαν να έμενα χωρίς οξυγόνο.

Σας κυριεύει το συναίσθημα ή η λογική;

Το συναίσθημα τις περισσότερες φορές, αν και αναζητώ απεγνωσμένα τη λογική μου.

Τί απεχθάνεστε περισσότερο από όλα στη ζωή σας;

Τη ζήλεια και τη συκοφαντία.

Ποιον στίχο ποιήματος ή τραγουδιού αγαπάτε περισσότερο και γιατί;

“Will you still love me when I m no longer young and beautiful?”  Lana Del Rey

Ποιοι είναι οι ήρωές σας στην πραγματική ζωή;

Το παιδί που προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στον πόλεμο και παίζει γύρω από τους στρατιώτες.

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Στην επιπολαιότητα και στην αφηρημάδα.

Τι είναι για εσάς ευτυχία;

Ευτυχία είναι όταν καταφέρω να νιώσω πραγματική ισορροπία και αρμονία μέσα μου και όταν έχω απόσπαση από αυτά που με ενοχλούν επιφανειακά ή μη. 

Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που έχετε πάρει μέχρι στιγμής;

Δεν είναι ένα, είναι πολλά. Ενα από αυτά, να μην εμπιστεύομαι λάθος ανθρώπους. Αν και δεν θεωρώ ότι τα έχω πάει και πολύ καλά σ`αυτόν τον τομέα ως τώρα…

 Mini Bio

H Παναγιώτα Παρασκευοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Από μικρή λάτρευε τις ξένες γλώσσες. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο σπούδασε μετάφραση και διερμηνεία στο πανεπιστήμιο Marc Bloch του Στρασβούργου. Μαζί με τις ξένες γλώσσες λάτρευε και τη συγγραφή. Έχει εκδώσει ένα παιδικό παραμύθι με τίτλο « Ο Σμουτς ταξιδεύει στην Πολιτεία του Μαγικού Κύκλου», δυο ποιητικά λευκώματα, «Grecia Salentina: το τραγούδι του Νότου», « Ναύπλιο: η αυλή των χρωμάτων», καθώς και ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Μισή Σελίδα Ενοχές». Το 2015 τιμήθηκε με έπαινο στον πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης που προκήρυξε το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης με θέμα το κατοχικό εβραϊκό ολοκαύτωμα. Το δεύτερό της μυθιστόρημα, “Η ζωή μου, τη δεύτερη φορά”, εκδόθηκε από την εκδοτική εταιρία Κέδρος. Από το 2015 και μετά έχει αναλάβει μαζί με τον συμπαραγωγό της, Κώστα Ξενόπουλο, το θέατρο Ιλίσια Βολανάκης.