Willa Cather | Υπάρχουν κάποια πράγματα που τα μαθαίνεις καλύτερα μέσα στην ηρεμία και στη γαλήνη, και κάποια μέσα στην καταιγίδα.
17 αποφθέγματα από τη συγγραφέα Μιας χαμένης κυρίας που πίστευε ότι η επιτυχία ποτέ δεν είναι τόσο ενδιαφέρουσα, όσο ο αγώνας.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Χθες βράδυ, ανακάλυψα μετά από πολλά χρόνια, ένα παλιό σημειωματάριό μου. Ξεφυλλίζοντάς το, βρήκα κάποιες φράσεις σημαντικών ανθρώπων που για κάποιο λόγο, μου είχαν κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, τότε. Ανάμεσά τους:
“Υπάρχουν κάποια πράγματα που τα μαθαίνεις καλύτερα μέσα στην ηρεμία και στη γαλήνη, και κάποια μέσα στην καταιγίδα.” της καθηγήτριας, δημοσιογράφου και συγγραφέως, Willa Cather. Και αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια, γιατί συχνά, μέσα από τις δυσκολίες και τα εμπόδια γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τις αντοχές μας. Συνήθως όταν μου αρέσει η σκέψη κάποιου ανθρώπου, θέλω να μάθω όσα περισσότερα μπορώ για εκείνο. Αυτό με βοηθάει να καταλάβω καλύτερα όλα όσα προσπαθεί να πει μέσα από το έργο του…
Ας δούμε, λοιπόν, ποια ήταν η Willa Cather…
Η Cather εκπροσωπώντας την αριστοκρατία και συνηγορώντας στο πνεύμα- στην “καρδιά” του υλιστικού πολιτισμού- αποτελεί μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις για τα αμερικανικά γράμματα. Προσηλωμένη στον αθώο και θαρραλέο κόσμο των πιονιέρων φαίνεται συχνά σαν μίσος προς τον σύγχρονο κόσμο.
Η πρώτη της ποιητική συλλογή “April Twilights”, δημοσιεύτηκε το 1903. Δύο χρόνια αργότερα η συλλογή διηγημάτων “The Troll Garden” και στη συνέχεια αναμετρήθηκε με το μυθιστόρημα. Το “Alexandre`s Bridge”- η ιστορία ενός μηχανικού διχασμένου ανάμεσα στην αγάπη του για τη γυναίκα του και το νεανικό του έρωτα- ήταν το πρώτο της έργο. Το 1913 με το “Ο Pioneers!”. ξαναγυρίζει στα λιβάδια της Νεμπράσκα, για να μιλήσει για τις ηρωικές μορφές των ανθρώπων των συνόρων. Με το υπέροχο “My Antonia” αφηγείται τη ζωή ενός κοριτσιού από τη Βοημία και τη δύναμη του πιονιέρου που στέκεται δίπλα της, στηρίζοντάς την να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες. Τα δύο επόμενα μυθιστορήματά της, “One of Ours” και “A Lost Lady”, κινούνται στο ίδιο πλαίσιο. Συνέχισε με άλλα έργα όπου εκδήλωνε το ενδιαφέρον της και πολλά ακόμα διηγήματα.
Το καλύτερο έργο της θεωρείται το “Μια χαμένη κυρία”, που είναι το εκπληκτικό πορτρέτο μιας ανησυχαστικής καλλονής αλλά και η μαγευτική αναπόληση μιας ευγενικής εποχής που δυστυχώς έχει πάψει να υπάρχει.
Η Μάριαν Φορεστερ -η προσωποποίηση της ανεπιτήδευτης χάρης, της ομορφιάς, της θηλυκότητας- είναι το συμβολικό λουλούδι της Παλιάς Αμερικάνικης Δύσης. Έχει γεννηθεί με το χάρισμα να δίνει “φως” σε όσους είναι δίπλα της…
Ο κατά εικοσιπέντε χρόνια μεγαλύτερος σύζυγός της -ένας από τους πρωτοπόρους στην κατασκευή των σιδηροδρόμων της Δύσης- είναι ένας “τζέντλεμαν”. Από εκείνους τους άντρες που ξέρουν να αγαπούν τις γυναίκες και να να χαρίζουν την ευτυχία. Ο νεαρός Νιλ Χέρμπερτ, ο “έμμεσος” αφηγητής της ιστορίας, είναι καταγοητευμένος από την ακατανίκητη γοητεία της Μάριαν Φορεστερ… Έρχεται η στιγμή που η χαρισματική γυναίκα-με μια νοσηρή μανία αυτοκαταστροφής- “γκρεμίζεται” από το βάθρο της και γίνεται “μια χαμένη κυρία”.
Επέλεξα 17 αποφθέγματα της Willa Cather και σας τα παραθέτω…
Υπάρχουν κάποια πράγματα που τα μαθαίνεις καλύτερα μέσα στην ηρεμία και στη γαλήνη, και κάποια μέσα στην καταιγίδα.
Η επιθυμία είναι δημιουργία, είναι το μαγικό συστατικό σ’ αυτή τη διαδικασία. Αν υπήρχε ένα όργανο μετρήσεως της επιθυμίας, θα μπορούσαμε να προβλέψουμε την επιτυχία.
Υπάρχουν μόνο δύο ή τρεις ανθρώπινες ιστορίες και συνεχίζουν να επαναλαμβάνονται με τέτοια ένταση, σαν να μην έχουν ξανασυμβεί ποτέ.
Αυτό είναι ευτυχία, να αφομοιωθείς μέσα σε κάτι πλήρες και μεγάλο.
Η θρησκεία είναι διαφορετική από οτιδήποτε άλλο. Γιατί, στη θρησκεία, η αναζήτηση σημαίνει ανακάλυψη.
Δώσε στους ανθρώπους μια καινούργια λέξη και θα νομίσουν ότι έχουν ένα καινούργιο δεδομένο.
Σου λέω, δεν υπάρχει δημιουργικό μίσος!
Οι αρετές ενός δευτεροκλασάτου συγγραφέα μπορούν εύκολα να προσδιοριστούν. Σε ένα συγγραφέα πρώτης γραμμής όμως μπορούν μόνο να γίνουν αντιληπτές μόνο διαισθητικά. Απλά είναι κάτι σ’ αυτόν που δεν μπορεί να αναλυθεί και που τον κάνει πρώτης γραμμής.
Το γεγονός ότι ήμουν κορίτσι ποτέ δεν μείωσε τις φιλοδοξίες μου να γίνω Πάπας ή Αυτοκράτορας.
Οι άνθρωποι ζούνε έναν τέτοιο μεγάλο πόνο μόνο μια φορά. Ο πόνος έρχεται ξανά, αλλά βρίσκει πιο σκληρή επιφάνεια.
Μ’ αρέσουν τα δέντρα επειδή φαίνονται πιο συμβιβασμένα με τον τρόπο που πρέπει να ζουν από ό,τι άλλα πράγματα.
Κανείς δεν μπορεί να στηρίξει την ασφάλειά του επάνω στην ευγενή καλοσύνη κάποιου άλλου.
Οι άνθρωποι ταξιδεύουν πιο γρήγορα τώρα, αλλά δεν ξέρω αν πηγαίνουν σε καλύτερα πράγματα.
Το μεγαλύτερο μέρος από το βασικό υλικό με το οποίο δουλεύει ένας συγγραφέας το έχει αποκτήσει πριν από την ηλικία των δεκαπέντε.
