Η απίστευτη ιστορία του αγρότη που είδε τη γέννηση ενός ηφαιστείου στο χωράφι του
Εννιά χρόνια μετά, το ηφαίστειο είχε φτάσει τα 400 μέτρα ύψος, εκτοπίζοντας όλους τους κατοίκους της γύρω περιοχής.
Για τον Dionisio Pulido και την οικογένειά του, η 20η Φεβρουαρίου 1943 ξεκίνησε ως μια συνηθισμένη μέρα καθαρισμού και καύσης θάμνων από τα σιτηρά τους κοντά στο χωριό Parícutin του Μεξικού, για να προετοιμαστούν για την σπορά της άνοιξης.
Αργότερα το απόγευμα, όταν ο Pulido προχώρησε σε ένα διαφορετικό χωράφι για να συνεχίσει τη δουλειά του, σκόνταψε σε ένα μικρό λόφο που είχε ξαφνικά εμφανιστεί. Στην κορυφή του λόφου ήταν μια ρηχή ρωγμή, πλάτους δύο μέτρων και μήκους 50 μέτρων.
Η οικογένεια είχε αισθανθεί ορισμένες ελαφρές δονήσεις τις προηγούμενες ημέρες, και ο Pulido ήταν προβληματισμένος, αλλά δεν ανησυχούσε ιδιαίτερα για αυτό και δεν έδωσε σημασία επιστρέφοντας στο καθήκον του καθαρισμού.
Ξαφνικά ένας ήχος σαν κεραυνός διαπέρασε τη γη. Ο Pulido γύρισε και είδε ότι ο λόφος είχε ανυψωθεί προς τα πάνω σε ύψος πάνω από δύο μέτρα και έβγαζε γκρίζα στάχτη στον αέρα.
Τρομαγμένος, ο Pulido έφυγε από το χωράφι και έτρεξε για να βρει την οικογένειά του. Δεν τους βρήκε πουθενά.
Καθώς η δόνηση συνεχιζόταν, ο Pulido πήδηξε στο άλογό του και έτρεξε στο χωριό, όπου βρήκε την οικογένειά του σώα και αβλαβή.
24 ώρες αφού ο Pulido ανακάλυψε τη ρωγμή στο χωράφι του, ένα εξαγριωμένο ηφαίστειο ξεπρόβαλλε 50 μέτρα πάνω από την περιουσία του, εκτοξεύοντας στάχτη και λιωμένους βράχους και συνεχίζοντας να μεγαλώνει.
Το νεογέννητο ηφαίστειο ήταν μέρος της ηφαιστειακής ζώνης του Μεξικού, μιας έκτασης 1000 χιλιομέτρων εξαφανισμένων ηφαιστείων και μικρότερων κώνων τέφρας. Τα ηφαιστειακά εδάφη και οι υγρές αύρες του Ειρηνικού, τα καθιστούσαν ένα εξαιρετικά γόνιμο έδαφος φύτευσης για αγρότες όπως ο Pulido.
Καθώς το ηφαίστειο συνέχιζε να ανεβαίνει ψηλότερα και ψηλότερα πάνω από το Parícutin, οι επιστήμονες άρχισαν να φτάνουν, ενθουσιασμένοι για την άνευ προηγουμένου ευκαιρία να μελετήσουν από την αρχή τον κύκλο ζωής ενός ηφαιστείου κώνου στάχτης.
Τόνοι τέφρας έπεφταν από τον ουρανό, πνίγοντας τη βλάστηση και συσσωρεύονταν σε αμμόλοφους και λοφίσκους.
Τον Ιούνιο του 1943, η λάβα άρχισε να ρέει από τις πλαγιές του ηφαιστείου, καθιστώντας απαραίτητη την εκκένωση του χωριού.
Λειωμένοι βράχοι κάλυψαν το χωριό και συνέχισαν αργά να καταβροχθίζουν την πόλη του Σαν Χουάν, αφήνοντας μόνο το καμπαναριό της εκκλησίας να υψώνεται πάνω σε μια μαύρη πεδιάδα.
Το ηφαίστειο συνέχισε να προκαλεί βοή και να μεγαλώνει στο πρώτο έτος της ζωής του ενώ η τέφρα έφθανε 350 χιλιόμετρα μακριά, στην Πόλη του Μεξικού.
Όσο περνούσε ο χρόνος, η δραστηριότητά του επιβραδυνόταν. Οι εκρήξεις έγιναν σποραδικές ανάμεσα σε μεγάλες περιόδους σιωπής. Το 1952, τελικά έμεινε αδρανές, καταλήγοντας σε ύψος περίπου 400 μέτρων πάνω από την γύρω κοιλάδα.
Χιλιάδες άνθρωποι εκτοπίστηκαν από την έκρηξη και αναγκάστηκαν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους αλλού.
Πριν φύγει για τελευταία φορά, ο Pulido επέστρεψε σε αυτό που ήταν κάποτε το χωράφι καλαμποκιού του και έβαλε μια πινακίδα: «Αυτό το ηφαίστειο ανήκει και λειτουργεί από τον Dionisio Pulido».
