Ίθαν Χοκ: Η μεγάλη επιστροφή με το «Blue Moon» και ο ρόλος ζωής που μπορεί να του χαρίσει επιτέλους το Όσκαρ
Υποψήφιος για Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου ως Λόρεντζ Χαρτ, ο Ίθαν Χοκ παραδίδει την πιο εύθραυστη, σκοτεινή και αποκαλυπτική ερμηνεία της καριέρας του — και το Χόλιγουντ μιλά για μια ιστορική δικαίωση που άργησε τέσσερις δεκαετίες
Για περισσότερα από σαράντα χρόνια, ο Ίθαν Χοκ υπήρξε το μεγάλο παράδοξο του αμερικανικού κινηματογράφου: ένας ηθοποιός με πρόσωπο σταρ, αλλά ψυχή θεατρικού ερμηνευτή· ένας άνδρας που θα μπορούσε να γίνει εμπορικός θρύλος, αλλά επέλεξε να γίνει κάτι πολύ πιο σπάνιο — ένας καλλιτέχνης με συνέπεια. Σήμερα, με την ερμηνεία του στην ταινία Blue Moon του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, ο Χοκ βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στο βραβείο που για πολλούς θα έπρεπε να είχε κερδίσει εδώ και χρόνια.
View this post on Instagram
Η ερμηνεία του ως Λόρεντζ Χαρτ — του ιδιοφυούς αλλά αυτοκαταστροφικού στιχουργού που έγραψε μερικά από τα σημαντικότερα τραγούδια της αμερικανικής μουσικής και πέθανε μόνος, αλκοολικός και ξεχασμένος — δεν είναι απλώς μια αναπαράσταση. Είναι μια εσωτερική κατάρρευση που συμβαίνει μπροστά στα μάτια του θεατή. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που βλέπει τον εαυτό του να εξαφανίζεται.
Και ίσως, ταυτόχρονα, η ιστορία ενός ηθοποιού που περίμενε όλη του τη ζωή αυτόν τον ρόλο.
«Blue Moon»: η ταινία που συγκλόνισε τα φεστιβάλ και άλλαξε τα πάντα
Η ταινία «Blue Moon» αφηγείται την τελευταία νύχτα του Λόρεντζ Χαρτ, του θρυλικού συνεργάτη του συνθέτη Ρίτσαρντ Ρότζερς, το 1943, σε ένα μπαρ της Νέας Υόρκης. Εκεί, μεθυσμένος, μόνος και ξεχασμένος, ο Χαρτ παρακολουθεί από απόσταση την επιτυχία του πρώην συνεργάτη του και συνειδητοποιεί ότι δεν ανήκει πλέον στον κόσμο που ο ίδιος βοήθησε να δημιουργηθεί.
Ο Ίθαν Χοκ δεν προσεγγίζει τον χαρακτήρα ως ιστορική φιγούρα, αλλά ως άνθρωπο σε αποσύνθεση. Η σωματική του στάση είναι ελαφρώς καμπουριασμένη, το βλέμμα του αποφεύγει την επαφή, η φωνή του σπάει ανεπαίσθητα σε κρίσιμες στιγμές. Δεν υπάρχει καμία διάθεση εξιδανίκευσης.
Υπάρχει μόνο φθορά.
Η κάμερα του Λινκλέιτερ παραμένει συχνά ακίνητη, επιτρέποντας στον Χοκ να γεμίσει το κάδρο όχι με δράση, αλλά με ύπαρξη. Σε μια σκηνή που ήδη θεωρείται από τις σημαντικότερες της χρονιάς, ο Χαρτ ακούει ένα από τα τραγούδια του να παίζει στο βάθος και συνειδητοποιεί ότι το τραγούδι θα ζήσει για πάντα, αλλά εκείνος όχι. Το πρόσωπό του δεν αλλάζει σχεδόν καθόλου. Και όμως, τα πάντα έχουν αλλάξει.
Οι κριτικοί μίλησαν για «ερμηνεία ζωής», για «μια από τις πιο γενναίες ερμηνείες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια», ενώ αρκετοί ήδη συγκρίνουν τον Χοκ με τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στις τελευταίες του εμφανίσεις.
Γιατί αυτός ο ρόλος είναι τόσο προσωπικός για τον ίδιο
Ο Λόρεντζ Χαρτ ήταν ένας άνθρωπος που ένιωθε ότι δεν ανήκε πουθενά. Ένας καλλιτέχνης που είδε τον κόσμο να προχωρά χωρίς εκείνον.
Αυτό το συναίσθημα δεν είναι ξένο για τον Ίθαν Χοκ.
Παρά το γεγονός ότι έγινε γνωστός πολύ νωρίς, ποτέ δεν ένιωσε πραγματικά μέρος του σταρ σύστεμ. Σε συνεντεύξεις του έχει μιλήσει ανοιχτά για το πώς η επιτυχία μπορεί να γίνει παγίδα, για το πώς η εικόνα του «διάσημου» μπορεί να σε απομακρύνει από τον πραγματικό σου εαυτό.
Στο «Blue Moon», μοιάζει να αντιμετωπίζει αυτή την ιδέα κατά μέτωπο.
Δεν παίζει απλώς έναν ξεχασμένο καλλιτέχνη.
Παίζει τον φόβο της λήθης.
Από τον «Κύκλο των Χαμένων Ποιητών» μέχρι σήμερα: μια καριέρα χτισμένη πάνω στην αντίσταση
Η ιστορία του Χοκ ξεκίνησε με την ταινία Ο κύκλος των χαμένων ποιητών, όπου δίπλα στον Ρόμπιν Γουίλιαμς ενσάρκωσε έναν νεαρό που μαθαίνει να βρίσκει τη φωνή του. Η ταινία τον έκανε διάσημο σχεδόν αμέσως.
Αλλά αντί να εκμεταλλευτεί αυτή τη φήμη, έκανε κάτι απρόβλεπτο.
Απομακρύνθηκε.
Επέλεξε μικρές ταινίες. Θέατρο. Ρίσκο.
Η συνεργασία του με τον Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ στην τριλογία «Πριν το ξημέρωμα», «Πριν το ηλιοβασίλεμα» και «Πριν τα μεσάνυχτα» δεν ήταν απλώς μια κινηματογραφική επιτυχία. Ήταν ένα κινηματογραφικό ημερολόγιο της ίδιας του της ζωής.
Το κοινό τον είδε να μεγαλώνει.
Να αλλάζει.
Να φθείρεται.
Και τώρα, στο «Blue Moon», αυτή η φθορά γίνεται το ίδιο το θέμα.
Οι προηγούμενες υποψηφιότητες και η μακρά αναμονή
Ο Ίθαν Χοκ έχει υπάρξει υποψήφιος για Όσκαρ τέσσερις φορές στο παρελθόν, για τις ταινίες:
Training Day
Πριν το ηλιοβασίλεμα
Πριν τα μεσάνυχτα
Boyhood
Κάθε φορά, η νίκη του φαινόταν πιθανή.Κάθε φορά, δεν ερχότανΑυτή τη φορά, όμως, είναι διαφορετικά. Γιατί αυτή τη φορά, δεν υπάρχει τίποτα να αποδείξει.
Η ερμηνεία που μοιάζει με αποχαιρετισμό, αλλά είναι μια νέα αρχή
Υπάρχει μια στιγμή στο τέλος του «Blue Moon» όπου ο χαρακτήρας του Χαρτ κάθεται μόνος σε ένα τραπέζι, καθώς το μπαρ αδειάζει γύρω του. Δεν μιλά. Δεν κινείται. Απλώς υπάρχει. Είναι μια στιγμή που μοιάζει σχεδόν υπερβολικά αληθινή για να είναι υποκριτική. Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που αυτή η ερμηνεία θεωρείται ήδη ιστορική. Γιατί δεν μοιάζει με ερμηνεία, αλλά με εξομολόγηση.
Αν ο Ίθαν Χοκ κερδίσει το Όσκαρ, δεν θα είναι η επιβράβευση μιας μόνο ταινίας, αλλά η επιβράβευση μιας στάσης ζωής.
Μιας καριέρας που χτίστηκε όχι πάνω στην επιτυχία, αλλά πάνω στην αλήθεια.
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο σημαντικό του έργο. Όχι ο Λόρεντζ Χαρτ, αλλά ο ίδιος ο Ίθαν Χοκ.
Διαβάστε επίσης:
Ρόμπερτ Ντιβάλ: Ο τελευταίος γίγαντας του Χόλιγουντ έφυγε και πήρε μαζί του μια ολόκληρη εποχή
Χιου Τζάκμαν: Ο άνθρωπος πίσω από τον μύθο
Η Μάργκοτ Ρόμπι και ο Τζέικομπ Έλορντι ανάβουν φωτιές με την πιο αισθησιακή φωτογράφιση της χρονιάς
